Epistulae

At fruar Iliacis opibus cultuque beato,

Donaque promissis uberiora feram;

Purpura nempe mihi pretiosaque texta dabuntur,

Congestoque auri pondere dives ero!

Da veniam fassae — non sunt tua munera tanti;

Nescio quo tellus me tenet ista modo.

Quis mihi, si laedar, Phrygiis succurret in oris?

Unde petam fratres, unde parentis opem?

Omnia Medeae fallax promisit Iason —

Pulsa est Aesonia num minus illa domo?

Non erat Aeetes, ad quem despecta rediret,

Non Idyia parens Chalciopeve soror.

Tale nihil timeo — sed nec Medea timebat!

Fallitur augurio spes bona saepe suo.

Omnibus invenies, quae nunc iactantur in alto,

Navibus a portu lene fuisse fretum.

Fax quoque me terret, quam se peperisse cruentam

Ante diem partus est tua visa parens;

Et vatum timeo monitus, quos igne Pelasgo

Ilion arsurum praemonuisse ferunt.

Utque favet Cytherea tibi, quia vicit habetque

Parta per arbitrium bina tropaea tuum,

Sic illas vereor, quae, si tua gloria vera est,

Iudice te causam non tenuere duae;

Nec dubito, quin, te si prosequar, arma parentur.

Ibit per gladios, ei mihi! noster amor.

An fera Centauris indicere bella coegit

Atracis Haemonios Hippodamia viros —

Tu fore tam iusta lentum Menelaon in ira

Et geminos fratres Tyndareumque putas?

Quod bene te iactes et fortia facta loquaris,

A verbis facies dissidet ista tuis.

Apta magis Veneri, quam sunt tua corpora Marti.

Bella gerant fortes, tu, Pari, semper ama!

Hectora, quem laudas, pro te pugnare iubeto;

Militia est operis altera digna tuis.

His ego, si saperem pauloque audacior essem,

Uterer; utetur, siqua puella sapit —

Aut ego deposito sapiam fortasse pudore

Et dabo cunctatas tempore victa manus.

Quod petis, ut furtim praesentes ista loquamur,

Scimus, quid captes conloquiumque voces;

Sed nimium properas, et adhuc tua messis in herba est.

Et mora sit voto forsan amica tuo.

Hactenus; arcanum furtivae conscia mentis

Littera iam lasso pollice sistat opus.

Cetera per socias Clymenen Aethramque loquamur,

Quae mihi sunt comites consiliumque duae.

Mittit Abydenus, quam mallet ferre, salutem,

Si cadat unda maris, Sesti puella, tibi.

Si mihi di faciles, si sunt in amore secundi,

Invitis oculis haec mea verba leges.

Sed non sunt faciles; nam cur mea vota morantur

Currere me nota nec patiuntur aqua?

Ipsa vides caelum pice nigrius et freta ventis

Turbida perque cavas vix adeunda rates.

Unus, et hic audax, a quo tibi littera nostra

Redditur, e portu navita movit iter;

Adscensurus eram, nisi quod, cum vincula prorae

Solveret, in speculis omnis Abydos erat.

Non poteram celare meos, velut ante, parentes,

Quemque tegi volumus, non latuisset amor.

Protinus haec scribens, 'felix, i, littera!' dixi,

'Iam tibi formosam porriget illa manum.

Forsitan admotis etiam tangere labellis,

Rumpere dum niveo vincula dente volet.'

Talibus exiguo dictis mihi murmure verbis,

Cetera cum charta dextra locuta mea est.

At quanto mallem, quam scriberet, illa nataret,

Meque per adsuetas sedula ferret aquas!

Aptior illa quidem placido dare verbera ponto;

Est tamen et sensus apta ministra mei.

Septima nox agitur, spatium mihi longius anno,

Sollicitum raucis ut mare fervet aquis.

His ego si vidi mulcentem pectora somnum

Noctibus, insani sit mora longa freti!

Rupe sedens aliqua specto tua litora tristis

Et, quo non possum corpore, mente feror.

Lumina quin etiam summa vigilantia turre

Aut videt aut acies nostra videre putat.

Ter mihi deposita est in sicca vestis harena;

Ter grave temptavi carpere nudus iter —

Obstitit inceptis tumidum iuvenalibus aequor,

Mersit et adversis ora natantis aquis.

At tu, de rapidis inmansuetissime ventis,

Quid mecum certa proelia mente geris?

In me, si nescis, Borea, non aequora, saevis!

Quid faceres, esset ni tibi notus amor?

Tam gelidus quod sis, num te tamen, inprobe, quondam

Ignibus Actaeis incaluisse negas?

Gaudia rapturo siquis tibi claudere vellet

Aerios aditus, quo paterere modo?

Parce, precor, facilemque move moderatius auram —

Imperet Hippotades sic tibi triste nihil!

Vana peto; precibusque meis obmurmurat ipse

Quasque quatit, nulla parte coercet aquas.

Nunc daret audaces utinam mihi Daedalus alas —

Icarium quamvis hinc prope litus abest!

Quidquid erit, patiar, liceat modo corpus in auras

Tollere, quod dubia saepe pependit aqua.