Epistulae

An, quia vim nobis Neptunius attulit heros,

Rapta semel videor bis quoque digna rapi?

Crimen erat nostrum, si delenita fuissem;

Cum sim rapta, meum quid nisi nolle fuit?

Non tamen e facto fructum tulit ille petitum;

Excepto redii passa timore nihil.

Oscula luctanti tantummodo pauca protervus

Abstulit; ulterius nil habet ille mei.

Quae tua nequitia est, non his contenta fuisset —

Di melius! similis non fuit ille tui.

Reddidit intactam, minuitque modestia crimen,

Et iuvenem facti paenituisse patet;

Thesea paenituit, Paris ut succederet illi,

Ne quando nomen non sit in ore meum?

Nec tamen irascor — quis enim succenset amanti? —

Si modo, quem praefers, non simulatur amor.

Hoc quoque enim dubito — non quod fiducia desit,

Aut mea sit facies non bene nota mihi;

Sed quia credulitas damno solet esse puellis,

Verbaque dicuntur vestra carere fide.

At peccant aliae, matronaque rara pudica est.

Quis prohibet raris nomen inesse meum?

Nam mea quod visa est tibi mater idonea, cuius

Exemplo flecti me quoque posse putes,

Matris in admisso falsa sub imagine lusae

Error inest; pluma tectus adulter erat.

Nil ego, si peccem, possum nescisse, nec ullus

Error qui facti crimen obumbret erit.

Illa bene erravit vitiumque auctore redemit.

Felix in culpa quo Iove dicar ego?

Sed genus et proavos et regia nomina iactas.

Clara satis domus haec nobilitate sua est.

Iuppiter ut soceri proavus taceatur et omne

Tantalidae Pelopis Tyndareique decus,

Dat mihi Leda Iovem cygno decepta parentem,

Quae falsam gremio credula fovit avem.

I nunc et Phrygiae late primordia gentis

Cumque suo Priamum Laumedonte refer!

Quos ego suspicio; sed qui tibi gloria magna est

Quintus, is a nostro nomine primus erit.

Sceptra tuae quamvis rear esse potentia terrae,

Non tamen haec illis esse minora puto.

Si iam divitiis locus hic numeroque virorum

Vincitur, at certe barbara terra tua est.

Munera tanta quidem promittit epistula dives

Ut possint ipsas illa movere deas;

Sed si iam vellem fines transire pudoris,

Tu melior culpae causa futurus eras.

Aut ego perpetuo famam sine labe tenebo,

Aut ego te potius quam tua dona sequar;

Utque ea non sperno, sic acceptissima semper

Munera sunt, auctor quae pretiosa facit.

Plus multo est, quod amas, quod sum tibi causa laboris,

Quod per tam longas spes tua venit aquas.

Illa quoque, adposita quae nunc facis, inprobe, mensa,

Quamvis experiar dissimulare, noto —

Cum modo me spectas oculis, lascive, protervis,

Quos vix instantes lumina nostra ferunt,

Et modo suspiras, modo pocula proxima nobis

Sumis, quaque bibi, tu quoque parte bibis.

A, quotiens digitis, quotiens ego tecta notavi

Signa supercilio paene loquente dari!

Et saepe extimui ne vir meus illa videret,

Non satis occultis erubuique notis!

Saepe vel exiguo vel nullo murmure dixi:

'Nil pudet hunc.' nec vox haec mea falsa fuit.

Orbe quoque in mensae legi sub nomine nostro,

Quod deducta mero littera fecit, amo.

Credere me tamen hoc oculo renuente negavi —

Ei mihi, iam didici sic ego posse loqui!

His ego blanditiis, si peccatura fuissem,

Flecterer; his poterant pectora nostra capi.

Est quoque, confiteor, facies tibi rara, potestque

Velle sub amplexus ire puella tuos;

Altera vel potius felix sine crimine fiat,

Quam cadat externo noster amore pudor.

Disce modo exemplo formosis posse carere;

Est virtus placitis abstinuisse bonis.

Quam multos credis iuvenes optare quod optas,

Qui sapiant? oculos an Paris unus habes?

Non tu plus cernis, sed plus temerarius audes:

Nec tibi plus cordis, sed nimis oris, adest.

Tunc ego te vellem celeri venisse carina,

Cum mea virginitas mille petita procis;

Si te vidissem, primus de mille fuisses.

Iudicio veniam vir dabit ipse meo.

Ad possessa venis praeceptaque gaudia, serus;

Spes tua lenta fuit; quod petis, alter habet.

Ut tamen optarim fieri tua Troica coniunx,

Invitam sic me nec Menelaus habet.

Desine molle, precor, verbis convellere pectus,

Neve mihi, quam te dicis amare, noce;

Sed sine quam tribuit sortem fortuna tueri,

Nec spolium nostri turpe pudoris ave!

At Venus hoc pacta est, et in altae vallibus Idae

Tres tibi se nudas exhibuere deae,

Unaque cum regnum, belli daret altera laudem,

'Tyndaridis coniunx,' tertia dixit, 'eris!'

Credere vix equidem caelestia corpora possum

Arbitrio formam supposuisse tuo,