Epistulae

Ipse tibi hoc suadet rebus, non voce, maritus,

Neve sui furtis hospitis obstet, abest.

Non habuit tempus, quo Cresia regna videret,

Aptius — o mira calliditate virum!

'Res, et ut Idaei mando tibi,' dixit iturus,

'Curam pro nobis hospitis, uxor, agas.'

Neclegis absentis, testor, mandata mariti!

Cura tibi non est hospitis ulla tui.

Huncine tu speras, hominem sine pectore, dotes

Posse satis formae, Tyndari, nosse tuae?

Falleris — ignorat; nec, si bona magna putaret,

Quae tenet, externo crederet illa viro.

Ut te nec mea vox nec te meus incitet ardor,

Cogimur ipsius commoditate frui —

Aut erimus stulti, sic ut superemus et ipsum,

Si tam securum tempus abibit iners.

Paene suis ad te manibus deducit amantem;

Utere mandantis simplicitate viri!

Sola iaces viduo tam longa nocte cubili;

In viduo iaceo solus et ipse toro.

Te mihi meque tibi communia gaudia iungant;

Candidior medio nox erit illa die.

Tunc ego iurabo quaevis tibi numina meque

Adstringam verbis in sacra vestra meis;

Tunc ego, si non est fallax fiducia nostri,

Efficiam praesens, ut mea regna petas.

Si pudet et metuis ne me videare secuta,

Ipse reus sine te criminis huius ero;

Nam sequar Aegidae factum fratrumque tuorum.

Exemplo tangi non propiore potes.

Te rapuit Theseus, geminas Leucippidas illi;

Quartus in exemplis adnumerabor ego.

Troica classis adest armis instructa virisque;

Iam facient celeres remus et aura vias.

Ibis Dardanias ingens regina per urbes,

Teque novam credet vulgus adesse deam,

Quaque feres gressus, adolebunt cinnama flammae,

Caesaque sanguineam victima planget humum.

Dona pater fratresque et cum genetrice sorores

Iliadesque omnes totaque Troia dabit.

Ei mihi! pars a me vix dicitur ulla futuri.

Plura feres, quam quae littera nostra refert.

Nec tu rapta time, ne nos fera bella sequantur,

Concitet et vires Graecia magna suas.

Tot prius abductis ecqua est repetita per arma?

Crede mihi, vanos res habet ista metus.

Nomine ceperunt Aquilonis Erechthida Thraces,

Et tuta a bello Bistonis ora fuit;

Phasida puppe nova vexit Pagasaeus Iason,

Laesa neque est Colcha Thessala terra manu.

Te quoque qui rapuit, rapuit Minoida Theseus;

Nulla tamen Minos Cretas ad arma vocat.

Terror in his ipso maior solet esse periclo,

Quaeque timere licet, pertimuisse pudet.

Finge tamen, si vis, ingens consurgere bellum —

Et mihi sunt vires, et mea tela nocent.

Nec minor est Asiae quam vestrae copia terrae;

Illa viris dives, dives abundat equis.

Nec plus Atrides animi Menelaus habebit

Quam Paris aut armis anteferendus erit.

Paene puer caesis abducta armenta recepi,

Hostibus et causam nominis inde tuli;

Paene puer iuvenes vario certamine vici,

In quibus Ilioneus Deiphobusque fuit;

Neve putes, non me nisi comminus esse timendum,

Figitur in iusso nostra sagitta loco.

Num potes haec illi primae dare facta iuventae?

Instruere Atriden num potes arte mea?

Omnia si dederis, numquid dabis Hectora fratrem?

Unus is innumeri militis instar erit!

Quid valeam nescis, et te mea robora fallunt;

Ignoras, cui sis nupta futura viro.

Aut igitur nullo belli repetere tumultu,

Aut cedent Marti Dorica castra meo.

Nec tamen indigner pro tanta sumere ferrum

Coniuge. certamen praemia magna movent.

Tu quoque, si de te totus contenderit orbis,

Nomen ab aeterna posteritate feres

Spe modo non timida dis hinc egressa secundis;

Exige cum plena munera pacta fide.

Nunc oculos tua cum violarit epistula nostros,

Non rescribendi gloria visa levis.

Ausus es hospitii temeratis advena sacris

Legitimam nuptae sollicitare fidem!

Scilicet idcirco ventosa per aequora vectum

Excepit portu Taenaris ora suo,

Nec tibi, diversa quamvis e gente venires,

Oppositas habuit regia nostra fores,

Esset ut officii merces iniuria tanti!

Qui sic intrabas, hospes an hostis eras?

Nec dubito, quin haec, cum sit tam iusta, vocetur

Rustica iudicio nostra querela tuo.

Rustica sim sane, dum non oblita pudoris,

Dumque tenor vitae sit sine labe meae.

Si non est ficto tristis mihi vultus in ore,

Nec sedeo duris torva superciliis,

Fama tamen clara est, et adhuc sine crimine vixi,

Et laudem de me nullus adulter habet.

Quo magis admiror, quae sit fiducia coepti,

Spemque tori dederit quae tibi causa mei.