Epistulae

Phryx erat et nostro genitus de sanguine, qui nunc

Cum dis potando nectare miscet aquas.

Phryx erat Aurorae coniunx, tamen abstulit illum

Extremum noctis quae dea finit iter.

Phryx etiam Anchises, volucrum cui mater Amorum

Gaudet in Idaeis concubuisse iugis.

Nec, puto, conlatis forma Menelaus et annis

Iudice te nobis anteferendus erit.

Non dabimus certe socerum tibi clara fugantem

Lumina, qui trepidos a dape vertat equos;

Nec Priamo pater est soceri de caede cruentus

Et qui Myrtoas crimine signat aquas;

Nec proavo Stygia nostro captantur in unda

Poma, nec in mediis quaeritur umor aquis.

Quid tamen hoc refert, si te tenet ortus ab illis,

Cogitur huic domui Iuppiter esse socer?

Heu facinus! totis indignus noctibus ille

Te tenet, amplexu perfruiturque tuo;

At mihi conspiceris posita vix denique mensa,

Multaque quae laedant hoc quoque tempus habet.

Hostibus eveniant convivia talia nostris,

Experior posito qualia saepe mero!

Paenitet hospitii, cum me spectante lacertos

Inponit collo rusticus iste tuo.

Rumpor et invidia — quid enim non omnia narrem? —

Membra superiecta cum tua veste fovet.

Oscula cum vero coram non dura daretis,

Ante oculos posui pocula sumpta meos;

Lumina demitto cum te tenet artius ille,

Crescit et invito lentus in ore cibus.

Saepe dedi gemitus; et te — lasciva! — notavi

In gemitu risum non tenuisse meo.

Saepe mero volui flammam compescere, at illa

Crevit, et ebrietas ignis in igne fuit,

Multaque ne videam, versa cervice recumbo;

Sed revocas oculos protinus ipsa meos.

Quid faciam, dubito; dolor est meus illa videre,

Sed dolor a facie maior abesse tua.

Qua licet et possum, luctor celare furorem;

Sed tamen apparet dissimulatus amor.

Nec tibi verba damus; sentis mea vulnera, sentis!

Atque utinam soli sint ea nota tibi!

A, quotiens lacrimis venientibus ora reflexi,

Ne causam fletus quaereret ille mei!

A, quotiens aliquem narravi potus amorem,

Ad vulnus referens singula verba meum,

Indiciumque mei ficto sub nomine feci!

Ille ego, si nescis, verus amator eram.

Quin etiam, ut possem verbis petulantius uti,

Non semel ebrietas est simulata mihi.

Prodita sunt, memini, tunica tua pectora laxa

Atque oculis aditum nuda dedere meis —

Pectora vel puris nivibus vel lacte tuamve

Complexo matrem candidiora Iove.

Dum stupeo visis — nam pocula forte tenebam —

Tortilis a digitis excidit ansa meis.

Oscula si natae dederas, ego protinus illa

Hermiones tenero laetus ab ore tuli.

Et modo cantabam veteres resupinus amores,

Et modo per nutum signa tegenda dabam.

Et comitum primas, Clymenen Aethramque, tuarum

Ausus sum blandis nuper adire sonis,

Quae mihi non aliud, quam formidare, locutae

Orantis medias deseruere preces.

Di facerent, pretium magni certaminis esses,

Teque suo posset victor habere toro! —

Ut tulit Hippomenes Schoeneida praemia cursus,

Venit ut in Phrygios Hippodamia sinus,

Ut ferus Alcides Acheloia cornua fregit,

Dum petit amplexus, Deianira, tuos.

Nostra per has leges audacia fortiter isset,

Teque mei scires esse laboris opus.

Nunc mihi nil superest nisi te, formosa, precari,

Amplectique tuos, si patiare, pedes.

O decus, o praesens geminorum gloria fratrum,

O Iove digna viro, ni Iove nata fores,

Aut ego Sigeos repetam te coniuge portus,

Aut hic Taenaria contegar exul humo!

Non mea sunt summa leviter destricta sagitta

Pectora; descendit vulnus ad ossa meum!

Hoc mihi — nam repeto — fore, ut a caeleste sagitta

Figar, erat verax vaticinata soror.

Parce datum fatis, Helene, contemnere amorem —

Sic habeas faciles in tua vota deos!

Multa quidem subeunt; sed coram ut plura loquamur,

Excipe me lecto nocte silente tuo.

An pudet et metuis Venerem temerare maritam

Castaque legitimi fallere iura tori?

A, nimium simplex Helene, ne rustica dicam,

Hanc faciem culpa posse carere putas?

Aut faciem mutes aut sis non dura, necesse est;

Lis est cum forma magna pudicitiae.

Iuppiter his gaudet, gaudet Venus aurea furtis;

Haec tibi nempe patrem furta dedere Iovem.

Vix fieri, si sunt vires in semine morum,

Et Iovis et Ledae filia casta potest.

Casta tamen tum sis, cum te mea Troia tenebit,

Et tua sim, quaeso, crimina solus ego.

Nunc ea peccemus quae corriget hora iugalis,

Si modo promisit non mihi vana Venus!