Elegiae

quicumque et cantus corpora fessa leuant;

neu iuuenem torque, metuit qui fata puellae

uotaque pro domina uix numeranda facit;

interdum uouet, interdum, quod langueat illa,

dicit in aeternos aspera uerba deos.

Pone metum, Cerinthe: deus non laedit amantes;

tu modo semper ama: salua puella tibi est;

nil opus est fletu: lacrimis erit aptius uti,

si quando fuerit tristior illa tibi.

At nunc tota tua est, te solum candida secum

cogitat, et frustra credula turba sedet.

Phoebe, faue: laus magna tibi tribuetur in uno

corpore seruato restituisse duos.

Iam celeber, iam laetus eris, cum debita reddet

certatim sanctis laetus uterque focis;

tunc te felicem dicet pia turba deorum,

optabunt artes et sibi quisque tuas.

Qui mihi te, Cerinthe, dies dedit, hic mihi sanctus

atque inter festos semper habendus erit:

te nascente nouum Parcae cecinere puellis

seruitium et dederunt regna superba tibi.

Vror ego ante alias: iuuat hoc, Cerinthe, quod uror,

si tibi de nobis mutuus ignis adest;

mutuus adsit amor, per te dulcissima furta

perque tuos oculos per Geniumque rogo.

Mane Geni, cape tura libens uotisque faueto,

si modo, cum de me cogitat, ille calet.

Quod si forte alios iam nunc suspiret amores,

tunc precor infidos, sancte, relinque focos.

Nec tu sis iniusta, Venus: uel seruiat aeque

uinctus uterque tibi uel mea uincla leua;

sed potius ualida teneamur uterque catena,

nulla queat posthac quam soluisse dies.

Optat idem iuuenis quod nos, sed tectius optat:

nam pudet haec illum dicere uerba palam.

At tu, Natalis, quoniam deus omnia sentis,

adnue: quid refert, clamne palamne roget?

Natalis Iuno, sanctos cape turis aceruos,

quos tibi dat tenera docta puella manu;

tota tibi est hodie, tibi se laetissima compsit,

staret ut ante tuos conspicienda focos.

Illa quidem ornandi causas tibi, diua, relegat;

est tamen, occulte cui placuisse uelit.

At tu, sancta, faue, neu quis diuellat amantes,

sed iuueni, quaeso, mutua uincla para.

Sic bene compones: ullae non ille puellae

seruire aut cuiquam dignior illa uiro.

Nec possit cupidos uigilans deprendere custos

fallendique uias mille ministret Amor.

Adnue purpureaque ueni perlucida palla:

ter tibi fit libo, ter, dea casta, mero;

praecipit et natae mater studiosa, quod optat:

illa aliud tacita iam sua mente rogat;

uritur, ut celeres urunt altaria flammae,

nec, liceat quamuis, sana fuisse uelit.

Sis iuueni grata ac, ueniet cum proximus annus,

hic idem uotis iam uetus exstet amor.

Tandem uenit amor, qualem texisse pudori

quam nudasse alicui sit mihi fama magis.

Exorata meis illum Cytherea Camenis

attulit in nostrum deposuitque sinum.

Exsoluit promissa Venus: mea gaudia narret,

dicetur si quis non habuisse sua.

Non ego signatis quicquam mandare tabellis,

ne legat id nemo quam meus ante, uelim,

sed peccasse iuuat, uultus componere famae

taedet: cum digno digna fuisse ferar.

Inuisus natalis adest, qui rure molesto

et sine Cerintho tristis agendus erit.

Dulcius urbe quid est? An uilla sit apta puellae

atque Arretino frigidus amnis agro?

Iam, nimium Messalla mei studiose, quiescas;

non tempestiuae saepe, propinque, uiae.

Hic animum sensusque meos abducta relinquo

arbitrio, quamuis non sinis esse, meo.

Scis iter ex animo sublatum triste puellae?

Natali Romae iam licet esse tuo.

Omnibus ille dies nobis natalis agatur,

qui nec opinanti nunc tibi forte uenit.

Gratum est, securus multum quod iam tibi de me

permittis, subito ne male inepta cadam.

Sit tibi cura togae potior pressumque quasillo

scortum quam Serui filia Sulpicia:

solliciti sunt pro nobis, quibus illa dolori est

ne cedam ignoto maxima causa toro.

Estne tibi, Cerinthe, tuae pia cura puellae,

quod mea nunc uexat corpora fessa calor?

A ego non aliter tristes euincere morbos

optarim, quam te si quoque uelle putem.

At mihi quid prosit morbos euincere, si tu

nostra potes lento pectore ferre mala?

Ne tibi sim, mea lux, aeque iam feruida cura

ac uideor paucos ante fuisse dies,

si quicquam tota commisi stulta iuuenta

cuius me fatear paenituisse magis,

hesterna quam te solum quod nocte reliqui,

ardorem cupiens dissimulare meum.

Nulla tuum nobis subducet femina lectum:

hoc primum iuncta est foedere nostra uenus.

Tu mihi sola places, nec iam te praeter in urbe