Elegiae

formosa est oculis ulla puella meis.

Atque utinam posses uni mihi bella uideri!

Displiceas aliis: sic ego tutus ero.

Nil opus inuidia est, procul absit gloria uulgi:

qui sapit, in tacito gaudeat ille sinu.

Sic ego secretis possum bene uiuere siluis,

qua nulla humano sit uia trita pede.

Tu mihi curarum requies, tu nocte uel atra

lumen, et in solis tu mihi turba locis.

Nunc licet e caelo mittatur amica Tibullo,

mittetur frustra deficietque Venus;

hoc tibi sancta tuae Iunonis numina iuro,

quae sola ante alios est mihi magna deos.

Quid facio demens? Heu! heu! mea pignora cedo;

iuraui stulte: proderat iste timor.

Nunc tu fortis eris, nunc tu me audacius ures:

hoc peperit misero garrula lingua malum.

Iam faciam quodcumque uoles, tuus usque manebo,

nec fugiam notae seruitium dominae,

sed Veneris sanctae considam uinctus ad aras:

haec notat iniustos supplicibusque fauet.

Rumor ait crebro nostram peccare puellam

nunc ego me surdis auribus esse uelim.

Crimina non haec sunt nostro sine facta dolore:

quid miserum torques, rumor acerbe? Tace.

Te quoque Vergilio comitem non aequa, Tibulle,

Mors iuvenem campos misit ad Elysios

ne foret aut elegis molles qui fleret amores

aut caneret forti regia bella pede.