Elegiae

hinc placidus nobis per tempora uertitur annus,

hinc et colla iugo didicit submittere taurus

et lenta excelsos uitis conscendere ramos,

tondeturque seges maturos annua partus,

et ferro tellus, pontus confinditur aere,

quin etiam structis exsurgunt oppida muris.

Ergo ubi per claros ierint tua facta triumphos,

solus utroque idem diceris magnus in orbe.

Non ego sum satis ad tantae praeconia laudis,

ipse mihi non si praescribat carmina Phoebus.

Est tibi, qui possit magnis se accingere rebus,

Valgius: aeterno propior non alter Homero.

Languida non noster peragit labor otia, quamuis

Fortuna, ut mos est illi, me aduersa fatiget.

Nam mihi, cum magnis opibus domus alta niteret,

cui fuerant flaui ditantes ordine sulci

horrea fecundas ad deficientia messis,

cuique pecus denso pascebant agmine colles,

et domino satis et nimium furique lupoque,

nunc desiderium superest: nam cura nouatur,

cum memor ante actos semper dolor admonet annos.

Sed licet asperiora cadant spolierque relictis,

non te deficient nostrae memorare camenae.

Nec solum tibi Pierii tribuentur honores:

pro te uel rapidas ausim maris ire per undas,

aduersis hiberna licet tumeant freta uentis,

pro te uel densis solus subsistere turmis

uel paruum Aetnaeae corpus committere flammae.

Sum quodcumque, tuum est. Nostri si paruula cura

sit tibi, quanta libet, si sit modo, non mihi regna

Lydia, non magni potior sit fama Gylippi,

posse Meleteas nec mallem uincere chartas.

Quod tibi si uersus noster, totusue minusue,

uel bene sit notus, summo uel inerret in ore,

nulla mihi statuunt finem te fata canendi.

Quin etiam mea tunc tumulus cum texerit ossa,

seu matura dies celerem properat mihi mortem,

longa manet seu uita, tamen, mutata figura

seu me finget equum rigidos percurrere campos

doctum seu tardi pecoris sim gloria taurus

siue ego per liquidum uolucris uehar aera pennis,

quandocumque hominem me longa receperit aetas,

inceptis de te subtexam carmina chartis.

Sulpicia est tibi culta tuis, Mars magne, kalendis;

spectatum e caelo, si sapis, ipse ueni;

hoc Venus ignoscet; at tu, uiolente, caueto

ne tibi miranti turpiter arma cadant:

illius ex oculis, cum uult exurere diuos,

accendit geminas lampadas acer Amor.

Illam, quidquid agit, quoquo uestigia mouit,

componit furtim subsequiturque Decor;

seu soluit crines, fusis decet esse capillis:

seu composit, comptis est ueneranda comis.

Vrit, seu Tyria uoluit procedere palla:

urit, seu niuea candida ueste uenit.

Talis in aeterno felix Vertumnus Olympo

mille habet ornatus, mille decenter habet.

Sola puellarum digna est cui mollia caris

uellera det sucis bis madefacta Tyros,

possideatque, metit quidquid bene olentibus aruis

cultor odoratae diues Arabs segetis,

et quascumque niger rubro de litore gemmas

proximus Eois colligit Indus aquis.

Hanc uos, Pierides, festis cantate kalendis,

et testudinea Phoebe superbe lyra.

Hoc sollemne sacrum multos haec sumet in annos:

dignior est uestro nulla puella choro.

Parce meo iuueni, seu quis bona pascua campi

seu colis umbrosi deuia montis aper,

neu tibi sit duros acuisse in proelia dentes;

incolumem custos hunc mihi seruet Amor.

Sed procul abducit uenandi Delia cura:

o pereant siluae deficiantque canes!

Quis furor est, quae mens, densos indagine colles

claudentem teneras laedere uelle manus?

Quidue iuuat furtim latebras intrare ferarum

candidaque hamatis crura notare rubis?

Sed tamen, ut tecum liceat, Cerinthe, uagari,

ipsa ego per montes retia torta feram,

ipsa ego uelocis quaeram uestigia cerui

et demam celeri ferrea uincla cani.

Tunc mihi, tunc placeant siluae, si, lux mea, tecum

arguar ante ipsas concubuisse plagas:

tunc ueniat licet ad casses, inlaesus abibit,

ne ueneris cupidae gaudia turbet, aper.

Nunc sine me sit nulla Venus, sed lege Dianae,

caste puer, casta retia tange manu:

et, quaecumque meo furtim subrepit amori,

incidat in saeuas diripienda feras.

At tu uenandi studium concede parenti,

et celer in nostros ipse recurre sinus.

Huc ades et tenerae morbos expelle puellae,

huc ades, intonsa Phoebe superbe coma;

crede mihi, propera, nec te iam, Phoebe, pigebit

formosae medicas applicuisse manus.

Effice ne macies pallentes occupet artus,

neu notet informis candida membra color,

et quodcumque mali est et quidquid triste timemus,

in pelagus rapidis euehat amnis aquis.

Sancte, ueni, tecumque feras, quicumque sapores,