De Rerum Natura

namque aliud putrescit et aevo debile languet,

porro aliud succrescit et e contemptibus exit.

sic igitur mundi naturam totius aetas

mutat, et ex alio terram status excipit alter,

quod potuit nequeat, possit quod non tulit ante.

Multaque tum tellus etiam portenta creare

conatast mira facie membrisque coorta,

androgynem, interutras necutrumque utrimque remotum,

orba pedum partim, manuum viduata vicissim,

muta sine ore etiam, sine voltu caeca reperta,

vinctaque membrorum per totum corpus adhaesu,

nec facere ut possent quicquam nec cedere quoquam

nec vitare malum nec sumere quod volet usus.

cetera de genere hoc monstra ac portenta creabat,

ne quiquam, quoniam natura absterruit auctum

nec potuere cupitum aetatis tangere florem

nec reperire cibum nec iungi per Veneris res.

multa videmus enim rebus concurrere debere,

ut propagando possint procudere saecla;

pabula primum ut sint, genitalia deinde per artus

semina qua possint membris manare remissis,

feminaque ut maribus coniungi possit, habere,

mutua qui mutent inter se gaudia uterque.

Multaque tum interiisse animantum saecla necessest

nec potuisse propagando procudere prolem.

nam quae cumque vides vesci vitalibus auris,

aut dolus aut virtus aut denique mobilitas est

ex ineunte aevo genus id tutaTA reservans.

multaque sunt, nobis ex utilitate sua quae

commendata manent, tutelae tradita nostrae.

principio genus acre leonum saevaque saecla

tutatast virtus, volpes dolus et fuga cervos.

at levisomna canum fido cum pectore corda,

et genus omne quod est veterino semine partum

lanigeraeque simul pecudes et bucera saecla

omnia sunt hominum tutelae tradita, Memmi;

nam cupide fugere feras pacemque secuta

sunt et larga suo sine pabula parta labore,

quae damus utilitatis eorum praemia causa.

at quis nil horum tribuit natura, nec ipsa

sponte sua possent ut vivere nec dare nobis

utilitatem aliquam, quare pateremur eorum

praesidio nostro pasci genus esseque tutum,

scilicet haec aliis praedae lucroque iacebant

indupedita suis fatalibus omnia vinclis,

donec ad interitum genus id natura redegit.

Sed neque Centauri fuerunt nec tempore in ullo

esse queunt duplici natura et corpore bino

ex alienigenis membris compacta, potestas

hinc illinc partis ut sat par esse potissit.

id licet hinc quamvis hebeti cognoscere corde.

principio circum tribus actis impiger annis

floret equus, puer haut quaquam; nam saepe etiam nunc

ubera mammarum in somnis lactantia quaeret.

post ubi equum validae vires aetate senecta

membraque deficiunt fugienti languida vita,

tum demum puerili aevo florenta iuventas

officit et molli vestit lanugine malas;

ne forte ex homine et veterino semine equorum

confieri credas Centauros posse neque esse,

aut rapidis canibus succinctas semimarinis

corporibus Scyllas et cetera de genere horum,

inter se quorum discordia membra videmus;

quae neque florescunt pariter nec robora sumunt

corporibus neque proiciunt aetate senecta

nec simili Venere ardescunt nec moribus unis

conveniunt neque sunt eadem iucunda per artus.

quippe videre licet pinguescere saepe cicuta

barbigeras pecudes, homini quae est acre venenum.

flamma quidem vero cum corpora fulva leonum

tam soleat torrere atque urere quam genus omne

visceris in terris quod cumque et sanguinis extet,

qui fieri potuit, triplici cum corpore ut una,

prima leo, postrema draco, media ipsa, Chimaera

ore foras acrem flaret de corpore flammam?

quare etiam tellure nova caeloque recenti

talia qui fingit potuisse animalia gigni,

nixus in hoc uno novitatis nomine inani,

multa licet simili ratione effutiat ore,

aurea tum dicat per terras flumina vulgo

fluxisse et gemmis florere arbusta suesse

aut hominem tanto membrorum esse impete natum,

trans maria alta pedum nisus ut ponere posset

et manibus totum circum se vertere caelum.

nam quod multa fuere in terris semina rerum,

tempore quo primum tellus animalia fudit,

nil tamen est signi mixtas potuisse creari

inter se pecudes compactaque membra animantum,

propterea quia quae de terris nunc quoque abundant

herbarum genera ac fruges arbustaque laeta

non tamen inter se possunt complexa creari,

sed res quaeque suo ritu procedit et omnes

foedere naturae certo discrimina servant.

Et genus humanum multo fuit illud in arvis

durius, ut decuit, tellus quod dura creasset,

et maioribus et solidis magis ossibus intus

fundatum, validis aptum per viscera nervis,

nec facile ex aestu nec frigore quod caperetur

nec novitate cibi nec labi corporis ulla.

multaque per caelum solis volventia lustra