De Rerum Natura

Semina praeterea linquontur necne animai

corpore in exanimo? quod si lincuntur et insunt,

haut erit ut merito inmortalis possit haberi,

partibus amissis quoniam libata recessit.

sin ita sinceris membris ablata profugit,

ut nullas partis in corpore liquerit ex se,

unde cadavera rancenti iam viscere vermes

expirant atque unde animantum copia tanta

exos et exanguis tumidos perfluctuat artus?

quod si forte animas extrinsecus insinuari?

vermibus et privas in corpora posse venire

credis nec reputas cur milia multa animarum

conveniant unde una recesserit, hoc tamen est ut

quaerendum videatur et in discrimen agendum,

utrum tandem animae venentur semina quaeque

vermiculorum ipsaeque sibi fabricentur ubi sint,

an quasi corporibus perfectis insinuentur.

at neque cur faciant ipsae quareve laborent

dicere suppeditat. neque enim, sine corpore cum sunt,

sollicitae volitant morbis alguque fameque;

corpus enim magis his vitiis adfine laborat,

et mala multa animus contage fungitur eius.

sed tamen his esto quamvis facere utile corpus,

cum subeant; at qua possint via nulla videtur.

haut igitur faciunt animae sibi corpora et artus.

nec tamen est ut qui cum perfectis insinuentur

corporibus; neque enim poterunt suptiliter esse

conexae neque consensu contagia fient.

Denique cur acris violentia triste leonum

seminium sequitur, volpes dolus, et fuga cervos?

a patribus datur et a patrius pavor incitat artus,

et iam cetera de genere hoc cur omnia membris

ex ineunte aevo generascunt ingenioque,

si non, certa suo quia semine seminioque

vis animi pariter crescit cum corpore quoque?

quod si inmortalis foret et mutare soleret

corpora, permixtis animantes moribus essent,

effugeret canis Hyrcano de semine saepe

cornigeri incursum cervi tremeretque per auras

aeris accipiter fugiens veniente columba,

desiperent homines, saperent fera saecla ferarum.

illud enim falsa fertur ratione, quod aiunt

inmortalem animam mutato corpore flecti;

quod mutatur enim, dissolvitur, interit ergo;

traiciuntur enim partes atque ordine migrant;

quare dissolui quoque debent posse per artus,

denique ut intereant una cum corpore cunctae.

sin animas hominum dicent in corpora semper

ire humana, tamen quaeram cur e sapienti

stulta queat fieri, nec prudens sit puer ullus,

si non, certa suo quia semine seminioque

nec tam doctus equae pullus quam fortis equi vis.

scilicet in tenero tenerascere corpore mentem

confugient. quod si iam fit, fateare necessest

mortalem esse animam, quoniam mutata per artus

tanto opere amittit vitam sensumque priorem.

quove modo poterit pariter cum corpore quoque

confirmata cupitum aetatis tangere florem

vis animi, nisi erit consors in origine prima?

quidve foras sibi vult membris exire senectis?

an metuit conclusa manere in corpore putri

et domus aetatis spatio ne fessa vetusto

obruat? at non sunt immortali ulla pericla.

Denique conubia ad Veneris partusque ferarum

esse animas praesto deridiculum esse videtur,

expectare immortalis mortalia membra

innumero numero certareque praeproperanter

inter se quae prima potissimaque insinuetur;

si non forte ita sunt animarum foedera pacta,

ut quae prima volans advenerit insinuetur

prima neque inter se contendant viribus hilum.

Denique in aethere non arbor, non aequore in alto

nubes esse queunt nec pisces vivere in arvis

nec cruor in lignis neque saxis sucus inesse.

certum ac dispositumst ubi quicquid crescat et insit.

sic animi natura nequit sine corpore oriri

sola neque a nervis et sanguine longius esse.

quod si posset enim, multo prius ipsa animi vis

in capite aut umeris aut imis calcibus esse

posset et innasci quavis in parte soleret,

tandem in eodem homine atque in eodem vase manere.

quod quoniam nostro quoque constat corpore certum

dispositumque videtur ubi esse et crescere possit

sorsum anima atque animus, tanto magis infitiandum

totum posse extra corpus durare genique.

quare, corpus ubi interiit, periisse necessest

confiteare animam distractam in corpore toto.

quippe etenim mortale aeterno iungere et una

consentire putare et fungi mutua posse

desiperest; quid enim diversius esse putandumst

aut magis inter se disiunctum discrepitansque,

quam mortale quod est inmortali atque perenni

iunctum in concilio saevas tolerare procellas?

praeterea quaecumque manent aeterna necessest

aut quia sunt solido cum corpore respuere ictus

nec penetrare pati sibi quicquam quod queat artas

dissociare intus partis, ut materiai

corpora sunt, quorum naturam ostendimus ante,

aut ideo durare aetatem posse per omnem,

plagarum quia sunt expertia sicut inanest,