De Rerum Natura

nil ibi libatum de toto corpore cernas

ad speciem, nihil ad pondus: mors omnia praestat,

vitalem praeter sensum calidumque vaporem.

ergo animam totam perparvis esse necessest

seminibus nexam per venas viscera nervos,

qua tenus, omnis ubi e toto iam corpore cessit,

extima membrorum circumcaesura tamen se

incolumem praestat nec defit ponderis hilum.

quod genus est, Bacchi cum flos evanuit aut cum

spiritus unguenti suavis diffugit in auras

aut aliquo cum iam sucus de corpore cessit;

nil oculis tamen esse minor res ipsa videtur

propterea neque detractum de pondere quicquam,

ni mirum quia multa minutaque semina sucos

efficiunt et odorem in toto corpore rerum.

quare etiam atque etiam mentis naturam animaeque

scire licet perquam pauxillis esse creatam

seminibus, quoniam fugiens nil ponderis aufert.

Nec tamen haec simplex nobis natura putanda est.

tenvis enim quaedam moribundos deserit aura

mixta vapore, vapor porro trahit aera secum;

nec calor est quisquam, cui non sit mixtus et aer;

rara quod eius enim constat natura, necessest

aeris inter eum primordia multa moveri.

iam triplex animi est igitur natura reperta;

nec tamen haec sat sunt ad sensum cuncta creandum,

nil horum quoniam recipit mens posse creare

sensiferos motus, quae denique mente volutat.

quarta quoque his igitur quaedam natura necessest

adtribuatur; east omnino nominis expers;

qua neque mobilius quicquam neque tenvius extat

nec magis e parvis et levibus ex elementis;

sensiferos motus quae didit prima per artus.

prima cietur enim, parvis perfecta figuris,

inde calor motus et venti caeca potestas

accipit, inde aer, inde omnia mobilitantur:

concutitur sanguis, tum viscera persentiscunt

omnia, postremis datur ossibus atque medullis

sive voluptas est sive est contrarius ardor.

nec temere huc dolor usque potest penetrare neque acre

permanare malum, quin omnia perturbentur

usque adeo ut vitae desit locus atque animai

diffugiant partes per caulas corporis omnis.

sed plerumque fit in summo quasi corpore finis

motibus: hanc ob rem vitam retinere valemus.

Nunc ea quo pacto inter sese mixta quibusque

compta modis vigeant rationem reddere aventem

abstrahit invitum patrii sermonis egestas;

sed tamen, ut potero summatim attingere, tangam.

inter enim cursant primordia principiorum

motibus inter se, nihil ut secernier unum

possit nec spatio fieri divisa potestas,

sed quasi multae vis unius corporis extant.

quod genus in quovis animantum viscere volgo

est odor et quidam color et sapor, et tamen ex his

omnibus est unum perfectum corporis augmen,

sic calor atque aer et venti caeca potestas

mixta creant unam naturam et mobilis illa

vis, initum motus ab se quae dividit ollis,

sensifer unde oritur primum per viscera motus.

nam penitus prorsum latet haec natura subestque

nec magis hac infra quicquam est in corpore nostro

atque anima est animae proporro totius ipsa.

quod genus in nostris membris et corpore toto

mixta latens animi vis est animaeque potestas,

corporibus quia de parvis paucisque creatast,

sic tibi nominis haec expers vis, facta minutis

corporibus, latet atque animae quasi totius ipsa

proporrost anima et dominatur corpore toto.

consimili ratione necessest ventus et aer

et calor inter se vigeant commixta per artus

atque aliis aliud subsit magis emineatque,

ut quiddam fieri videatur ab omnibus unum,

ni calor ac ventus seorsum seorsumque potestas

aeris interemant sensum diductaque solvant.

est etiam calor ille animo, quem sumit, in ira

cum fervescit et ex oculis micat acrius ardor;

est et frigida multa, comes formidinis, aura,

quae ciet horrorem membris et concitat artus;

est etiam quoque pacati status aeris ille,

pectore tranquillo fit qui voltuque sereno.

sed calidi plus est illis quibus acria corda

iracundaque mens facile effervescit in ira,

quo genere in primis vis est violenta leonum,

pectora qui fremitu rumpunt plerumque gementes

nec capere irarum fluctus in pectore possunt.

at ventosa magis cervorum frigida mens est

et gelidas citius per viscera concitat auras,

quae tremulum faciunt membris existere motum.

at natura boum placido magis aere vivit

nec nimis irai fax umquam subdita percit

fumida, suffundens caecae caliginis umbra,

nec gelidis torpet telis perfixa pavoris;

interutrasque sitast cervos saevosque leones.

sic hominum genus est: quamvis doctrina politos

constituat pariter quosdam, tamen illa relinquit

naturae cuiusque animi vestigia prima.

nec radicitus evelli mala posse putandumst,

quin proclivius hic iras decurrat ad acris,

ille metu citius paulo temptetur, at ille