De Rerum Natura

corpora sunt quam de quibus est liquor almus aquarum?

et quamvis subito per colum vina videmus

perfluere, at contra tardum cunctatur olivom,

aut quia ni mirum maioribus est elementis

aut magis hamatis inter se perque plicatis,

atque ideo fit uti non tam diducta repente

inter se possint primordia singula quaeque

singula per cuiusque foramina permanare.

Huc accedit uti mellis lactisque liquores

iucundo sensu linguae tractentur in ore;

at contra taetra absinthi natura ferique

centauri foedo pertorquent ora sapore;

ut facile agnoscas e levibus atque rutundis

esse ea quae sensus iucunde tangere possunt,

at contra quae amara atque aspera cumque videntur,

haec magis hamatis inter se nexa teneri

proptereaque solere vias rescindere nostris

sensibus introituque suo perrumpere corpus.

omnia postremo bona sensibus et mala tactu

dissimili inter se pugnant perfecta figura;

ne tu forte putes serrae stridentis acerbum

horrorem constare elementis levibus aeque

ac musaea mele, per chordas organici quae

mobilibus digitis expergefacta figurant;

neu simili penetrare putes primordia forma

in nares hominum, cum taetra cadavera torrent,

et cum scena croco Cilici perfusa recens est

araque Panchaeos exhalat propter odores;

neve bonos rerum simili constare colores

semine constituas, oculos qui pascere possunt,

et qui conpungunt aciem lacrimareque cogunt

aut foeda specie foedi turpesque videntur.

omnis enim, sensus quae mulcet cumque, tibi res

haut sine principiali aliquo levore creatast;

at contra quae cumque molesta atque aspera constat,

non aliquo sine materiae squalore repertast.

Sunt etiam quae iam nec levia iure putantur

esse neque omnino flexis mucronibus unca,

sed magis angellis paulum prostantibus, ut quae

titillare magis sensus quam laedere possint,

fecula iam quo de genere est inulaeque sapores.

Denique iam calidos ignis gelidamque pruinam

dissimili dentata modo conpungere sensus

corporis, indicio nobis est tactus uterque.

tactus enim, tactus, pro divum numina sancta,

corporis est sensus, vel cum res extera sese

insinuat, vel cum laedit quae in corpore natast

aut iuvat egrediens genitalis per Veneris res,

aut ex offensu cum turbant corpore in ipso,

semina confundunt inter se concita sensum;

ut si forte manu quamvis iam corporis ipse

tute tibi partem ferias atque experiare.

qua propter longe formas distare necessest

principiis, varios quae possint edere sensus.

Denique quae nobis durata ac spissa videntur,

haec magis hamatis inter sese esse necessest

et quasi ramosis alte compacta teneri.

in quo iam genere in primis adamantina saxa

prima acie constant ictus contemnere sueta

et validi silices ac duri robora ferri

aeraque quae claustris restantia vociferantur.

illa quidem debent e levibus atque rutundis

esse magis, fluvido quae corpore liquida constant.

namque papaveris haustus itemst facilis quod aquarum;

nec retinentur enim inter se glomeramina quaeque

et perculsus item proclive volubilis exstat.

omnia postremo quae puncto tempore cernis

diffugere ut fumum nebulas flammasque, necessest,

si minus omnia sunt e levibus atque rotundis,

at non esse tamen perplexis indupedita,

pungere uti possint corpus penetrareque saxa,

nec tamen haerere inter se; quod cumque videmus

sensibus dentatum, facile ut cognoscere possis

non e perplexis, sed acutis esse elementis.

sed quod amara vides eadem quae fluvida constant,

sudor uti maris est, minime mirabile debet

* * *

nam quod fluvidus est, e levibus atque rotundis

est, sed levibus sunt hamata admixta doloris

corpora. nec tamen haec retineri hamata necessust:

scilicet esse globosa tamen, cum squalida constent,

provolvi simul ut possint et laedere sensus.

et quo mixta putes magis aspera levibus esse

principiis, unde est Neptuni corpus acerbum,

est ratio secernendi seorsumque videndi,

umor dulcis ubi per terras crebrius idem

percolatur, ut in foveam fluat ac mansuescat;

linquit enim supera taetri primordia viri,

aspera quo magis in terris haerescere possint.

Quod quoniam docui, pergam conectere rem quae

ex hoc apta fidem ducat, primordia rerum

finita variare figurarum ratione.

quod si non ita sit, rursum iam semina quaedam

esse infinito debebunt corporis auctu.

namque in eadem una cuiusvis iam brevitate

corporis inter se multum variare figurae

non possunt. fac enim minimis e partibus esse

corpora prima tribus, vel paulo pluribus auge;

nempe ubi eas partis unius corporis omnis,

summa atque ima locans, transmutans dextera laevis,