Carmina

Quam modo qui me unum atque unicum amicum habuit.

Gellius audierat patruum obiurgare solere,

si quis delicias diceret aut faceret.

hoc ne ipsi accideret, patrui perdepsuit ipsam

uxorem et patruum reddidit Harpocratem.

quod voluit fecit: nam, quamvis irrumet ipsum

nunc patruum, verbum non faciet patruus.

Huc est mens deducta tua, mea Lesbia, culpa,

atque ita se officio perdidit ipsa suo,

ut iam nec bene velle queat tibi, si optuma fias,

nec desistere amare, omnia si facias.

Si qua recordanti benefacta priora voluptas

est homini, cum se cogitat esse pium,

nec sanctam violasse fidem, nec foedere in ullo

divum ad fallendos numine abusum homines,

multa parata manent in longa aetate, Catulle,

ex hoc ingrato gaudia amore tibi.

nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt

aut facere, haec a te dictaque factaque sunt:

omnia quae ingratae perierunt credita menti.

quare cur tu te iam amplius excrucies?

quin tu animo offirmas atque istinc teque reducis

et dis invitis desinis esse miser?

difficile est longum subito deponere amorem;

difficile est, verum hoc qua libet efficias.

una salus haec est, hoc est tibi pervincendum;

hoc facias, sive id non pote sive pote.

o di, si vestrum est misereri, aut si quibus unquam

extremam iam ipsa in morte tulistis opem,

me miserum adspicite et, si vitam puriter egi,

eripite hanc pestem perniciemque mihi!

hei mihi subrepens imos ut torpor in artus

expulit ex omni pectore laetitias.

non iam illud quaero, contra ut me diligat illa,

aut, quod non potis est, esse pudica velit:

ipse valere opto et taetrum hunc deponere morbum.

o di, reddite mi hoc pro pietate mea.

Rufe mihi frustra ac nequiquam credite amice

(frustra? immo magno cum pretio atque malo),

sicine subrepsti mi atque intestina perurens

hei misero eripuisti omnia nostra bona?

eripuisti, eheu nostrae crudele venenum

vitae, eheu nostrae pestis amicitiae.

Gallus habet fratres, quorum est lepidissima coniunx

alterius, lepidus filius alterius.

Gallus homo est bellus: nam dulces iungit amores,

cum puero ut bello bella puella cubet.

Gallus homo est stultus nec se videt esse maritum,

qui patruus patrui monstret adulterium.

Sed nunc id doleo quod purae pura puellae

savia comminxit spurca saliva tua.

verum id non impune feres: nam te omnia saecla

noscent et qui sis fama loquetur anus.

Lesbius est pulcher: quid ni? quem Lesbia malit

quam te cum tota gente, Catulle, tua.

sed tamen hic pulcher vendat cum gente Catullum,

si tria notorum savia reppererit.

Quid dicam, Gelli, quare rosea ista labella

Hiberna fiant candidiora nive,

mane domo cum exis et cum te octava quiete

e molli longo suscitat hora die?

nescio quid certe est: an vere fama susurrat

grandia te medii tenta vorare viri?

sic certe est: clamant Victoris rupta miselli

ilia, et emulso labra notata sero.

Nemone in tanto potuit populo esse, Iuventi,

bellus homo quem tu diligere inciperes

praeterquam iste tuus moribunda ab sede Pisauri

hospes inaurata pallidior statua?

qui tibi nunc cordi est, quem tu praeponere nobis

audes et nescis quod facinus facias.

Quinti, si tibi vis oculos debere Catullum

aut aliud si quid carius est oculis,

eripere ei noli multo quod carius illi

est oculis seu quid carius est oculis.

Lesbia mi praesente viro mala plurima dicit:

haec illi fatuo maxima laetitia est.

mule, nihil sentis. si nostri oblita taceret,

sana esset: nunc quod gannit et obloquitur,

non solum meminit, sed, quae multo acrior est res,

irata est: hoc est, uritur et loquitur.

Chommoda dicebat, si quando commode vellet

dicere, et insidias Arrius hinsidias,

et tum mirifice sperabat se esse locutum

cum quantum poterat dixerat hinsidias.

credo, sic mater, sic liber avunculus eius,

sic maternus avus dixerat atque avia

hoc misso in Syriam requierant omnibus aures:

audibant eadem haec leniter et leviter,

nec sibi postilla metuebant talia verba,

cum subito adfertur nuntius horribilis

Ionios fluctus, postquam illuc Arrius isset,

iam non Ionios esse, sed Hionios.

Odi et amo. quare id faciam fortasse requiris

nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Quintia formosa est multis, mihi candida, longa,

recta est. haec ego sic singula confiteor,

totum illud formosa nego: nam nulla venustas,

nulla in tam magno est corpore mica salis.

Lesbia formosa est, quae cum pulcherrima tota est,