Carmina

tecum una tota est nostra sepulta domus,

omnia tecum una perierunt gaudia nostra,

quae tuus in vita dulcis alebat amor.

quem nunc tam longe non inter nota sepulcra

nec prope cognatos compositum cineres,

sed Troia obscena, Troia infelice sepultum

detinet extremo terra aliena solo.

ad quam tum properans fertur simul undique pubes

Graeca penetralis deseruisse focos,

ne Paris abducta gavisus libera moecha

otia pacato degeret in thalamo.

quo tibi tum casu, pulcherrima Laodamia,

ereptum est vita dulcius atque anima

coniugium: tanto te absorbens vertice amoris

aestus in abruptum detulerat barathrum,

quale ferunt Grai Pheneum prope Cylleneum

siccare emulsa pingue palude solum,

quod quondam caesis montis fodisse medullis

audit falsiparens Amphitryoniades,

tempore quo certa Stymphalia monstra sagitta

perculit imperio deterioris eri,

pluribus ut caeli tereretur ianua divis,

Hebe nec longa virginitate foret.

sed tuus altus amor barathro fuit altior illo,

qui tunc indomitam ferre iugum docuit.

nam nec tam carum confecto aetate parenti

una caput seri nata nepotis alit,

qui, cum divitiis vix tandem inventus avitis

nomen testatas intulit in tabulas,

impia derisi gentilis gaudia tollens

suscitat a cano vulturium capiti:

nec tantum niveo gavisa est ulla columbo

compar, quae multo dicitur improbius

oscula mordenti semper decerpere rostro

quam quae praecipue multivola est mulier:

sed tu horum magnos vicisti sola furores,

ut semel es flavo conciliata viro.

aut nihil aut paulo cui tum concedere digna

lux mea se nostrum contulit in gremium,

quam circumcursans hinc illinc saepe Cupido

fulgebat crocina candidus in tunica.

quae tamenetsi uno non est contenta Catullo,

rara verecundae furta feremus erae,

ne nimium simus stultorum more molesti:

saepe etiam Iuno, maxima caelicolum,

coniugis in culpa flagrantem concoquit iram

noscens omnivoli plurima furta Iovis.

atqui nec divis homines componier aequum est

ingratum tremuli tolle parentis onus.

nec tamen illa mihi dextra deducta paterna

fragrantem Assyrio venit odore domum,

sed furtiva dedit mira munuscula nocte

ipsius ex ipso dempta viri gremio.

quare illud satis est, si nobis is datur unis

quem lapide illa diem candidiore notat.

hoc tibi quod potui confectum carmine munus

pro multis, Alli, redditur officiis,

ne vestrum scabra tangat robigine nomen

haec atque illa dies atque alia atque alia.

huc addent divi quam plurima, quae Themis olim

antiquis solita est munera ferre piis:

sitis felices et tu simul et tua vita

et domus, in qua nos lusimus et domina,

et qui principio nobis † terram dedit aufert,

a quo sunt primo omnia nata bona,

et longe ante omnes mihi quae me carior ipso est,

lux mea, qua viva vivere dulce mihi est.

Noli admirari quare tibi femina nulla,

Rufe, velit tenerum supposuisse femur,

non si illam rarae labefactes munere vestis

aut perluciduli deliciis lapidis.

laedit te quaedam mala fabula, qua tibi fertur

valle sub alarum trux habitare caper.

hunc metuunt omnes. neque mirum: nam mala valde est

bestia, nec quicum bella puella cubet.

quare aut crudelem nasorum interfice pestem,

aut admirari desine cur fugiunt.

Nulli se dicit mulier mea nubere malle

quam mihi, non si se Iuppiter ipse petat.

dicit: sed mulier cupido quod dicit amanti

in vento et rapida scribere oportet aqua.

Si cui iure bono sacer alarum obstitit hircus,

aut si quem merito tarda podagra secat,

Aemulus iste tuus, qui vestrum exercet amorem,

mirifice est a te nactus utrumque malum.

nam quotiens futuit totiens ulciscitur ambos:

illam adfligit odore, ipse perit podagra.

Dicebas quondam solum te nosse Catullum,

Lesbia, nec prae me velle tenere Iovem.

dilexi tum te non tantum ut vulgus amicam,

sed pater ut gnatos diligit et generos.

nunc te cognovi: quare etsi impensius uror,

multo mi tamen es vilior et levior.

qui potis est? inquis. quod amantem iniuria talis

cogit amare magis, sed bene velle minus.

Desine de quoquam quicquam bene velle mereri

aut aliquem fieri posse putare pium.

omnia sunt ingrata, nihil fecisse benigne:

immo etiam taedet, taedet obestque magis:

ut mihi, quem nemo gravius nec acerbius urget