Carmina

saepe illam audivi furtiva voce loquentem

solam cum ancillis haec sua flagitia,

nomine dicentem quos diximus, ut pote quae mi

speraret nec linguam esse nec auriculam.

praeterea addebat quendam, quem dicere nolo

nomine ne tollat rubra supercilia.

longus homo est, magnas cui lites intulit olim

falsum mendaci ventre puerperium.

Quod mihi fortuna casuque oppressus acerbo

conscriptum hoc lacrimis mittis epistolium,

naufragum ut eiectum spumantibus aequoris undis

sublevem et a mortis limine restituam,

quem neque sancta Venus molli requiescere somno

desertum in lecto caelibe perpetitur,

nec veterum dulci scriptorum carmine musae

oblectant, cum mens anxia pervigilat,

id gratum est mihi, me quoniam tibi dicis amicum

muneraque et Musarum hinc petis et Veneris.

sed tibi ne mea sint ignota incommoda, Manli,

neu me odisse putes hospitis officium,

accipe quis merser fortunae fluctibus ipse,

ne amplius a misero dona beata petas.

tempore quo primum vestis mihi tradita pura est,

iucundum cum aetas florida ver ageret,

multa satis lusi; non est dea nescia nostri

quae dulcem curis miscet amaritiem:

sed totum hoc studium luctu fraterna mihi mors

abstulit. o misero frater adempte mihi,

tu mea tu moriens fregisti commoda, frater,

tecum una tota est nostra sepulta domus,

omnia tecum una perierunt gaudia nostra,

quae tuus in vita dulcis alebat amor.

cuius ego interitu tota de mente fugavi

haec studia atque omnes delicias animi.

quare, quod scribis Veronae turpe Catullo

esse quod hic quisquis de meliore nota

frigida deserto tepefactet membra cubili,

id, Manli, non est turpe, magis miserum est.

ignosces igitur, si, quae mihi luctus ademit,

haec tibi non tribuo munera, cum nequeo.

nam quod scriptorum non magna est copia apud me,

hoc fit quod Romae vivimus: illa domus,

illa mihi sedes, illic mea carpitur aetas;

huc una ex multis capsula me sequitur.

quod cum ita sit, nolim statuas nos mente maligna

id facere aut animo non satis ingenuo

quod tibi non utriusque petenti copia parta est:

ultro ego deferrem, copia si qua foret.

non possum reticere, deae, qua me Allius in re

iuverit aut quantis iuverit officiis,

ne fugiens saeclis obliviscentibus aetas

illius hoc caeca nocte tegat studium:

sed dicam vobis, vos porro dicite multis

milibus et facite haec charta loquatur anus

notescatque magis mortuus atque magis,

nec tenuem texens sublimis aranea telam

in deserto Alli nomine opus faciat.

nam mihi quam dederit duplex Amathusia curam

scitis, et in quo me corruerit genere,

cum tantum arderem quantum Trinacria rupes

lymphaque in Oetaeis Malia Thermopylis,

maesta neque adsiduo tabescere lumina fletu

cessarent tristique imbre madere genae,

qualis in aerii perlucens vertice montis

rivus muscoso prosilit e lapide,

qui, cum de prone praeceps est valle volutus,

per medium densi transit iter populi,

dulce viatori lasso in sudore levamen

cum gravis exustos aestus hiulcat agros.

hic, velut in nigro iactatis turbine nautis

lenius adspirans aura secunda venit

iam prece Pollucis, iam Castoris implorata,

tale fuit nobis Allius auxilium.

is clausum lato patefecit limite campum,

isque domum nobis isque dedit dominae,

ad quam communes exerceremus amores.

quo mea se molli candida diva pede

intulit et trito fulgentem in limine plantam

innixa arguta constituit solea,

coniugis ut quondam flagrans advenit amore

Protesilaeam Laodamia domum

inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro

hostia caelestis pacificasset eros.

nil mihi tam valde placeat, Rhamnusia virgo,

quod temere invitis suscipiatur eris.

quam ieiuna pium desideret ara cruorem

docta est amisso Laodamia viro,

coniugis ante coacta novi dimittere collum

quam veniens una atque altera rursus hiems

noctibus in longis avidum saturasset amorem,

posset ut abrupto vivere coniugio:

quod scibant Parcae non longo tempore abesse,

si miles muros isset ad Iliacos:

nam tum Helenae raptu primores Argivorum

coeperat ad sese Troia ciere viros,

Troia (nefas) commune sepulcrum Asiae Europaeque,

Troia virum et virtutum omnium acerba cinis:

quaene etiam nostro letum miserabile fratri

attulit. Hei misero frater adempte mihi,

hei misero fratri iucundum lumen ademptum,