Bacchides

signum ex arce si periisset; alterum etiamst Troili mors;

tertium, cum portae Phrygiae limen superum scinderetur:

paria item tria eis tribus sunt fata nostro huic Ilio.

nam dúdum primo ut díxeram nostró seni mendácium

et de hóspite et de auro ét de lembo, ibi sígnum ex arce iam abstuli.

iam dúo restabant fáta tunc, nec mágis id ceperam óppidum.

post ubi tabellas ad senem detuli, ibi occidi Troilum,

cum censuit Mnesilochum cum uxore esse dudum militis.

íbi vix me exsolvi: íd periclum adsímilo, Vlixem ut praédicant

cógnitum ab Helena esse proditum Hecubae; sed ut olim ille se

blanditiis exemit et persuasit sé ut amitteret,

ítem ego dolis me illo éxtuli e períclo et decepí senem.

post cúm magnifico mílite, urbes vérbis qui inermús capit,

conflixi atque hominem reppuli; dein pugnam conserui seni:

eum ego ádeo uno mendácio devíci, uno ictu extémpulo

cépi spolia. is núnc ducentos númmos Philippos míliti,

quos dáre se promisít, dabit.

nunc álteris etiam ducentis usus est, qui dispensentur

Ílio capto, ut sit mulsum qui triumphent milites.

sed Príamus hic multo illi praestat: non quinquaginta modo,

quadringéntos filios habet átque equidem omnis lectos sine probro:

eos égo hodie omnis contruncabo duóbus solis ictibus.

nunc Príamo nostro si ést quis emptor, cómptionalém senem

vendam ego, venalem quem habeo, extemplo ubi oppidum expugnavero.

sed Príamum adstantem eccum ánte portam vídeo. adibo atque adloquar.

Quóianam vox própe me sonat?

O Nicobule.

Quid fit?

quíd quod te misi, écquid egísti?

Rógas? congredere.

Gradior.

Optumus sum oratór. ad lacrumas coégi hominem cástigando

maleque dictis, quae quidem quívi comminisci.

Quid ait?

Verbum

nullum fecit: lacrumans tacitus auscultabat quae ego loquebar;

tacitus conscripsit tabellas, obsignatas mi has dedit.

tíbi me iussit dare, sed metuo, né idem cantent quod priores.

nosce signum. estne eius?

Novi. libet perlegere has.

Perlege.

nunc súperum limen scínditur, nunc ádest exitium Ílio,

turbát equos lepide lígneus.

Chrysále, ades, dum ego has pérlego.

Quid mé tibi adesse opus ést?

Volo, ut quod iubeo facias

út scias quae hic scrípta sient.

Níl moror neque scíre volo.

Támen ades.

Quid opúst?

Taceas:

quód iubeo id faciás.

Adero.

Eúge litterás minutas.

Quí quidem videát parum;

vérum, qui satis vídeat, grandes sátis sunt.

Animum advórtito igitur.

Nólo inquam.

At volo ínquam.

Quid opust?

Át enim id quod te iúbeo facias.

Iústumst ut tuós tibi servos tuo árbitratu sérviat.

Hoc áge sis nunciam.

Vbi lubet, recita: aúrium operam tíbi dico.

Ceraé quidem haud parsit néque stilo;

sed quídquid est, pellégere certumst.

“Patér, ducentos Phílippos quaeso Chrýsalo

da, si esse salvom vis me aut vitalem tibi.”

malum quidem hercle magnum.

Tibi dico.

Quid est?

Non prius salutem scripsit?

Nusquam sentio.

Non dabis, si sapies; verum si das maxume,

ne ille alium gerulum quaerat, si sapiet, sibi:

nam ego non laturus sum, si iubeas maxume.

sat sic suspectus sum, cum careo noxia.

Ausculta porro, dum hoc quod scriptumst perlego.

Inde a principio iam inpudens epistula est.

“Pudet prodire me ad te in conspectum, pater:

tantum flagitium te scire audivi meum,

quod cum peregrini cubui uxore militis.”

pol haud derides; nam ducentis aureis

Philippís redemi vitam ex flagitio tuam.

Nihil est illorum quin ego illi dixerim.

“Stulte fecisse fateor. sed quaeso, pater,

ne me, in stultitia si deliqui, deseras.

ego animo cupido atque oculis indomitis fui;

persuasumst facere quoius me nunc facti pudet.”

prius té cavisse ergo quám pudere aequom fuit.

Eadem istaec verba dudum illi dixi omnia.

“Quaeso ut sat habeas id, pater, quod Chrysalus

me obiurigavit plurumis verbis malis,

et me meliorem fecit praeceptis suis,

ut te ei habere gratiam aequom sit bonam.”

Estne istuc istic scriptum?

Em specta, tum scies.

Vt qui deliquit supplex est ultro omnibus.

“Nunc si me fas est obsecrare abs te, pater,

da mihi ducentos nummos Philippos, te obsecro.”