Snorra Edda: Skaaldskaparmaal

Old Norse · Prose Edda · 344 sections

202
Máttr er munka dróttins mestr, aflar goð flestu. Kristr skóp ríkr ok reisti Rúms höll veröld alla. Himna konungr, sem Markús kvað:
203
Gramr skóp grund ok himna glyggranns sem her dyggvan, einn stillir má öllu aldar Kristr of valda. Svá kvað Eilifr kúlnasveinn:
204
Hróts lýtr helgum krúzi heims ferð ok lið beima. Sönn er en öll dýrð önnur einn sólkonungr hreinni. Máríu sonr, enn sem Eilífr kvað:
205
Hirð lýtr himna, dýrðar, hvein Máríu sveini, mátt vinnr mildingr dróttar, maðr er hann ok goð, sannan. Engla konungr, enn sem Eilífr kvað:
206
Máttr er en menn of hyggi mætr goðs vinar betri. Þó er engla gramr öllu örr helgari ok dýrri. Jórdánar konungr, sem kvað Sighvatr:
207
Endr réð engla senda Jórdánar gramr fjóra, fors þó hans á hersi heilagt skoft, ór lofti. Grikkja konungr, sem Arnórr kvað:
208
Bænir hefi ek fyr beini bragna falls við snjallan Grikkja vörð ok Garða. Gjöf launak svá jöfri. Svá kvað Eilífr kúlnasveinn:
209
Himins dýrð lofar hölða, hann er alls konungr, stilli. Hér kallaði hann fyrst Krist konung manna ok annat sinn alls konung. Enn kvað Einarr Skúlason:
210
Lét, sá er landfolks gætir, líknbjartr himinríki umgeypnandi opna alls heims fyr gram snjöllum. 66. Konungakenningar ok fyrirmanna. Þar koma saman kenningar, ok verðr sá at skilja af stöð, er ræðr skáldskapinn, um hvárn kveðit er konunginn, því at rétt er at kalla Miklagarðskeisara Grikkjakonung, ok svá þann konung, er ræðr Jórsalalandi, at kalla Jórsalakonung, svá ok at kalla Rómskonung Rómaborgarkeisara, eða Englakonung, þann er Englandi ræðr. En sú kenning, er áðr var ritat, at kalla Krist konung manna, þá kenning má eiga hverr konungur. Konunga alla er rétt at kenna svá at kalla þá landráðendr eða landsvörðu eða landssæki eða hirðstjóra eða vörð landsfólks. Svá kvað Eyvindr skáldaspillir:
211
Farmatýs fjörvi næmðu jarðráðendr á Öglói. Ok sem Glúmr kvað Geirason:
212
Hilmir rauð und hjalmi heina laut á Gautum. Þar varð í gný geira grundar vörðr of fundinn. Sem Þjóðólfr kvað:
213
Hár skyli hirðar stjóri hugreifr sonum leifa arf ok óðaltorfu, ósk mín er þat, sína. Sem Einarr kvað:
214
Snáks berr fald of fræknu folkvörðr, konungs Hörða frama telr greppr fyr gumnum, geðsnjallr skarar fjalli. Rétt er ok um hann konung, er undir honum eru skattkonungar, at kalla hann konung konunga. Keisari er æðstr konunga, en þar næst er konungr sá, er ræðr fyrir þjóðlandi, jafn í kenningum öllum hverr við annan í skáldskap. Þar næst eru þeir menn, er jarlar heita eða skattkonungar, ok eru þeir jafnir í kenningum við konung, nema eigi má þá kalla þjóðkonunga, er skattkonungar eru. Ok svá kvað Arnórr jarlaskáld of Þorfinn jarl:
215
Nemi drótt, hvé sjá sótti snarlyndr konungr jarla. Eigi þraut við ægi ofvægjan gram bægja. Þar næst eru í kenningum í skáldskap þeir menn, er hersar heita. Kenna má þá sem konung eða jarl, svá at kalla þá gullbrjóta ok auðmildinga ok merkismenn ok fólksstjóra eða kalla hann oddvita liðsins eða orrostu, fyrir því at þjóðkonungr hverr, sá er ræðr mörgum löndum, þá setr hann til landstjórnar með sér skattkonunga ok jarla at dæma landslög ok verja land fyrir ófriði í þeim löndum, er konungi liggja fjarri, ok skulu þeir dómar ok refsingar vera þar jafnréttir sem sjálfs konungs. En í einu landi eru mörg heruð, ok er þat háttr konunga at setja þar réttara yfir svá mörg heruð sem hann gefr til valds, ok heita þeir hersar eða lendir menn í danskri tungu, en greifar í Saxlandi, en barúnar í Englandi. Þeir skulu ok vera réttir dómarar ok réttir landvarnarmenn yfir því ríki, er þeim er fengit til stjórnar. Ef eigi er konungr nær, þá skal fyrir þeim merki bera í orrostum, ok eru þeir þá jafnréttir herstjórar sem konungar eða jarlar. Þar næst eru þeir menn, er hölðar heita. Þat eru búendr þeir, er gildir eru at ættum ok réttum fullum. Þá má svá kenna at kalla þá veitanda fjár ok gætanda ok sætti manna. Þessar kenningar megu ok eiga höfðingjar. Konungar ok jarlar hafa til fylgðar með sér þá menn, er hirðmenn heita ok húskarlar, en lendir menn hafa ok sér handgengna menn, þá er í Danmörku ok í Svíðjóð eru hirðmenn kallaðir, en í Nóregi húskarlar, ok sverja þeir þó eiða svá sem hirðmenn konungum. Húskarlar konunga váru mjök hirðmenn kallaðir í forneskju. Svá kvað Þorvaldr blönduskáld:
216
Konungr heill ok svá snjallir sókn-örr, við lof görvan óð hafa menn í munni mínn, húskarlar þínir. Þetta orti Haraldr konungr Sigurðarson:
217
Fullafli bíðr fyllar, finn ek oft at drífr minna, hilmis stóls, á hæla húskarla lið jarli. Hirðmenn ok húskarla höfðingja má svá kenna at kalla þá inndrótt eða verðung eða heiðmenn. Svá kvað Sighvatr:
218
Þat frá ek víg á vatni verðung jöfurs gerðu, nadda él en, nýla, næst tel ek engi in smæstu. Ok enn þetta:
219
Þági var sem þessum þengils á jó strengjar mjöð fyr malma kveðju mær heiðþegum bæri. Heiðfé heitir máli ok gjöf, er höfðingjar gefa. Svá kvað Óttarr svarti:
220
Góðmennis þarf ek gunnar glóðbrjótanda at njóta. Hér er alnennin inni inndrótt með gram svinnum. Jarlar ok hersar ok hirðmenn eru svá kenndir, kallaðir konungs rúnar eða málar eða sessar. Svá kvað Hallfreðr:
221
Grams rúni lætr glymja gunnríkr, hinn er hvöt líkar, Högna hamri slegnar heiftbráðr of sik váðir. Sem Snæbjörn kvað:
222
Stjórnviðjar lætr styðja stáls buðlinga máli hlemmisverð við harðri húflagan skæ dúfu. Svá kvað Arnórr:
223
Bera sýn of mik mínir morðkennds taka enda þess of þengils sessa Þung mein synir ungir. Konungs spjalli, sem Hallfreðr kvað:
224
Ráð lukusk, at sá, síðan, snjallráðr konungs spjalli átti eingadóttur Ónars viði gróna. Svá skal menn kenna við ættir, sem Kormákr kvað:
225
Heyri sonr á, Sýrar, sannreynis, fentanna örr greppa lætk uppi jast-Rín, Haralds, mína. Hann kallaði jarlinn sannreyni konungsins, en Hákon jarl son Sigurðar jarls. En Þjóðólfr kvað svá um Harald:
226
Vex Óláfs feðr járnsaxa veðr, harðræði hvert svá at hróðrs er vert. Ok enn svá:
227
Jarizleifr of sá, hvert jöfri brá. Hófsk hlýri fram ins helga grams. Ok enn kvað hann:
228
Andaðr er sá, er of alla brá, haukstalla konr, Haralds bróðursonr. Enn kvað svá Arnórr í Rögnvaldsdrápu:
229
Réð Heita konr hleyti herþarfr við mik gerva. Styrk lét oss of orkat jarls mægð af því frægðar. Ok enn kvað hann of Þorfinn jarl:
230
Bitu sverð, en þar þurðu, þunngör fyr Mön sunnan Rögnvalds kind, und randir ramlig folk, ins gamla. Ok enn kvað hann:
231
Ættbæti firr ítran allríks, en ek bið líkna trúra tyggja dýrum, Torf-Einars goð meinum. Ok enn kvað Einarr skálaglamm:
232
Né ættstuðill ættar ógnherði mun verða, skyldr em ek hróðri at halda, Hilditanns in mildri. 67. Skáldskaparheiti. Hvernig er ókennd setning skáldskapar? Svá, at nefna hvern hlut sem heitir. Hver eru ókennd nöfn skáldskaparins? Hann heitir bragr ok hróðr, óðr, mærð, lof. Þetta kvað Bragi inn gamli, þá er hann ók um skóg nökkurn síð um kveld. Þá stefjaði trollkona á hann ok spurði, hverr þar fór:
233
Troll kalla mik tungl sjöt-rungnis, auðsug jötuns, élsólar böl, vílsinn völu, vörð nafjarðar, hvélsvelg himins. Hvat er troll, nema þat? Hann svarði svá:
234
Skald kalla mik skapsmið Viðurs, Gauts gjafrötuð, grepp óhneppan, Yggs ölbera, óðs skapmóða, hagsmið bragar. Hvat er skald, nema þat? Ok sem Kormákr kvað:
235
Hróðr geri ek of mög mæran meir Sigröðar fleira; haftsænis geld ek hánum heið. Sitr Þórr í reiðu. Ok sem kvað Þórðr Kolbeinsson:
236
Mjök lét margar snekkjur, mærðar örr, sem knörru, óðr vex skalds, ok skeiðar skjaldhlynr á brim dynja. Mærð, sem Úlfr Uggason kvað:
237
Þar kemr á, en æri endr bar ek mærð af hendi, ofra ek svá, til sævar, sverðregns, lofi þegna. Hér er lof kallat skáldskapr. 68. Goðaheiti. Hvernig eru nöfn goðanna? Þau heita bönd, sem kvað Eyjólfr dáðaskáld:
238
Dregr land at mun banda Eiríkr und sik geira veðmildr ok semr hildi. Ok höft, sem kvað Þjóðólfr inn hvinverski:
239
Tormiðlaðr var tívum tálhreinn meðal beina. Hvat kvað hafta snytrir hjalmfaldinn því valda. Rögn, sem Einarr kvað skálaglamm:
240
Rammaukin kveð ek ríki rögn Hákunar magna. Jólnar, sem Eyvindr kvað:
241
Jólna sumbl enn vér gátum, stillis lof, sem steina brú. Díar, sem Kormákr kvað:
242
Eykr með ennidúki jarðhljótr día fjarðar breyti, hún sá er, beinan, bindr. Seið Yggr til Rindar. 69. Himins heiti, sólar ok tungls. Þessi nöfn himins eru rituð, en eigi höfum vér fundit í kvæðum öll þessi heiti. En þessi skáldskaparheiti sem önnur þykkir mér óskylt at hafa í skáldskap, nema áðr finni hann í verka höfuðskálda þvílík heiti. Himinn: hlýrnir, heiðþorrnir, hreggmímir, andlangr, ljósfari, drífandi, skatyrnir, víðfeðmir, vetmímir, leiftr, hrjóðr, víðbláinn. Sól: sunna, röðull, eyglóa, alskír, sýni, fagrahvél, líknskin, Dvalins leika, álfröðull, ifröðull, mylin. Tungl: máni, ný, nið, ártali, mulinn, fengari, glámr, skyndir, skjálgr, skrámr. 70. Jarðarheiti. Hver eru jarðarheiti? Hon heitir jörð, sem Þjóðólfr kvað:
243
Jarl lætr odda skúrar oft herðir gör verða hrings, áðr hann of þryngvi, hörð él, und sik jörðu. Fold, sem Óttarr kvað:
244
Fold verr folk-Baldr, fár má konungr svá, örnu reifir Óleifr, er framr Svía gramr. Grund, sem Hallfreðr kvað:
245
Grund liggr und bör bundin breið holmfjöturs leiðar, heinlands hoddum grandar Höðr, eitrsvélum naðri. Hauðr, sem Einarr kvað:
246
Verja hauðr með hjörvi hart döglinga bjartra hjalmr springr oft fyr olmri egghríð, framir seggir. Land, sem Þórðr Kolbeinsson kvað:
247
En eft víg frá Veigu, vant er orð at styr, norðan land eða lengra stundu lagðisk suðr til Agða. Láð, sem Óttarr kvað:
248
Heltu, þar er hrafn né svalta, hvatráðr ertu, láði ógnar stafr, fyr jöfrum, ýgr, tveimr, við kyn beima. Hlöðyn, sem kvað Völu-Steinn:
249
Man ek þat, er jörð við orða endr myrk Danar sendi grænnar gröfnum munni gein Hlöðynjar beina. Frón, sem kvað Úlfr Uggason:
250
En stirðþinull starði storðar leggs fyr borði fróns á folka reyni fránleitr ok blés eitri. Fjörgyn, sem hér er kveðit:
251
Örgildi var ek, Eldis, áls Fjörgynjar, mála, dyggr, sé heiðr ok hreggi, hrynbeðs, áar steðja. 71. Úlfs heiti, bjarnar ok hjartar. Vargr heitir dýr. Þat er rétt at kenna við blóð eða hræ, svá at kalla verð hans eða drykk. Eigi er rétt at kenna svá við fleiri dýr. Vargr heitir ok úlfr, sem Þjóðólfr kvað:
252
Gera var gisting byrjuð gnóg, en ulf ór skógi sonr á sár at spenja Sigorðar kom norðan. Hér er hann ok geri kallaðr. Freki, sem Egill kvað:
253
Þá er oddbreki, sleit und freki, gnúði hrafni á höfuðstafni. Vitnir, sem Einarr kvað:
254
Elfr varð unda gjalfri eitrköld roðin heitu. Vitnis fell með vatni varmt ölðr í men Karmtar. Ylgr, sem Arnórr kvað:
255
Svalg áttbogi ylgjar ógóðr, en varð blóði græðir grænn at rauðum, grandauknum ná, blandinn. Vargr, sem Illugi kvað:
256
Vargs var munr þat, er margan, menskerðir stakk sverði myrkaurriða markar, minn dróttinn rak flótta. Þetta er enn vargs heiti, sem Hallr kvað:
257
Heiðingja sleit hungri, hárr gylðir naut sára, granar rauð gramr á fenri, gekk ulfr í ben drekka. Ok enn sem Þórðr kvað:
258
Óð, en ærnu náði íms sveit freka hveiti, gera ölðra naut gylðir, Gjalpar stóð í blóði. Björn heitir fetvíðnir, húnn, vetrliði, bersi, fress, íugtanni, ifjungr, glúmr, jölfuðr, vilskarpr, bera, jórekr, riti, frekr, blómr, ysjungr. Hjörtr heitir mótroðnir, dalarr, dalr, Dáinn, Dvalinn, Duneyrr, Duraþrór. 72. Hestaheiti. Þessi eru hesta heiti talið í Þorgrímsþulu:
259
Hrafn ok Sleipnir, hestar ágætir, Valr ok Léttfeti, var þar Tjaldari, Gulltoppr ok Goti, getit heyrðak Sóta, Mór ok Lungr með Mari.
260
Vigg ok Stúfr var með Skævaði. Þegn knátti Blakkr bera, Silfrtoppr ok Sinir, svá heyrðak Fáks of getit, Gullfaxi ok Jór með goðum.
261
Blóðughófi hét hestr, er bera kváðu öflgan Atriða, Gísl ok Falhófnir, Glær ok Skeiðbrimir, þar var ok Gyllis getit. Þessir eru enn talðir í Kálfsvísu:
262
Dagr reið Drösli, en Dvalinn Móðni, Hjalmr Háfeta, en Haki Fáki, reið bani Belja Blóðughófa, en Skævaði skati Haddingja.
263
Vésteinn Vali, en Vífill Stúfi, Meinþjófr Mói, en Morginn Vakri, Áli Hrafni, er til íss riðu, en annarr austr und Aðilsi grár hvarfaði, geiri undaðr.
264
Björn reið Blakki, en Bjárr Kerti, Atli Glaumi, en Aðils Slöngvi, Högni Hölkvi, en Haraldr Fölkvi, Gunnarr Gota, en Grana Sigurð. Árvakr ok Alsviðr draga sólina, sem fyrr er ritat. Hrímfaxi eða Fjörsvartnir draga nóttina. Skinfaxi eða Glaðr fylgja deginum. 73. Öxn, ormar, sauðir, svín. Þessi öxnaheiti eru í Þorgrímsþulu:
265
Gamalla öxna nöfn hefi ek görla fregit þeira Rauðs ok Hæfis, Rekinn ok Hýrr, Himinhrjóðr ok Apli, Arfr ok Arfuni. Þessi eru orma heiti: dreki, Fáfnir, Jörmungandr, naðr, Níðhöggr, linnr, naðra, Góinn, Móinn, Grafvitnir, Grábakr, Ófnir, Sváfnir, grímr. Naut: kýr, kálfr, yxni, kvíga, vetrungr, griðungr, boli. Sauðr: hrútr, bekri, ær, lamb, veðr. Svín: sýr, gylta, runi, göltr, gríss. 74. Heiti lofts ok veðra. Hver eru heiti lofts ok veðranna? Loft heitir ginnungagap ok meðalheimr, foglheimr, veðrheimr. Veðr heitir hregg, byrr, glygg, hret, gjósta, vindr. Svá segir í Alsvinnsmálum:
266
Vindr heitir með mönnum, en vönsuðr með goðum, kalla gneggjuð ginnregin, æpi jötnar, en alfar gnýfara, heitir í helju hlömmuðr. Veðr heitir ok gustr. 75. Hrafnsheiti ok arnar. Tveir eru fuglar þeir, er eigi þarf at kenna annan veg en kalla blóð eða hræ drykk þeira eða verð. Þat er hrafn ok örn. Alla aðra fugla karlkennda má kenna við blóð eða hræ, ok er þat þá nafn örn eða hrafn, sem Þjóðólfr kvað:
267
Blóðorra lætr barri bragningr ara fagna. Gauts berr sigð á sveita svans örð konungr Hörða. Geirs oddum lætr greddir grunn hvert stika sunnar hirð, þat er hann skal varða, hrægamms ara sævar. Þessi eru nöfn hrafns: krákr, Huginn, Muninn, borginmóði, árflognir, ártali, holdboði. Svá kvað Einarr skálaglamm:
268
Fjallvönðum gaf fylli, fullr varð, en spjör gullu, herstefnandi hröfnum, hrafn á ylgjar tafni. Svá kvað Einarr Skúlason:
269
Dolgskára kná dýrum dýrr magnandi stýra, Hugins fermu bregðr harmi harmr, bliksólar garmi. Ok enn sem hann kvað:
270
En við hjaldr, þar er hölðar, hugþrútit svellr, lúta, Muninn drekkr blóð ór benjum blásvartr, konungs hjarta. Sem kvað Víga-Glúmr:
271
Þá er dynfúsir dísar dreyra mens á eyri, bráð fekk borginmóði blóðs, skjaldaðir stóðum. Sem Skúli kvað Þorsteinsson:
272
Myndit efst, þar er undir árflogni gaf ek sárar, Hlökk í hundraðs flokki Hvítinga mik líta. Örn heitir svá: ari, gemlir, hreggskornir, eggðir, ginnarr, undskornir, gallópnir. Sem Einarr kvað:
273
Sámleitum rauð sveita, sleit örn gera beitu, fekksk arnar matr járnum, Járnsöxu grön faxa. Sem Óttarr kvað:
274
Örn drekkr, undarn ylgr fær, af hræum sylg, oft rýðr ulfr köft, ari getr verð þar. Sem Þjóðólfr kvað:
275
Segjöndum fló sagna snótar ulfr at móti í gemlis ham gömlum glamma ó fyr skömmu. Ok sem hér er:
276
Hreggskornis vil ek handa háleitan mjöð vanda. Ok enn sem Skúli kvað:
277
Vaki ek þat er val heltk ekka víðis áðr ok síðan, greppr hlýðir þá góðu, gallópnis vel, spjalli. 76. Sævarheiti. Hver eru sævar heiti? Hann heitir: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lögr, græðir. Sem Arnórr kvað ok fyrr var ritat:
278
Nemi drótt, hvé sæ sótti snarlyndr konungr jarla. Eigi þraut við ægi óvæginn gram bægja. Hér er nefndr sær ok svá ægir. Marr, sem Hornklofi kvað:
279
Þá er út á mar mætir mannskæðr lagar tanna ræsinaðr til rausnar rak vébrautar Nökkva. Lögr er ok hér nefndr. Svá kvað Einarr:
280
Lögr þvær flaust, en fagrir, flóðs vaskar brim stóðum, þar er sær á hlið hvára hlymr, veðrvitar glymja. Hér er ok flóð kallat. Svá kvað Refr, sem fyrr var ritat:
281
Færir Björn, þar er bára brestr, undinna festa oft í ægis kjafta úrsvöl Gymis völva. Haf, sem Halvarðr kvað:
282
Vestr lézt í haf, hristir, harðviggs, sikulgjarðar, umbands allra landa, íss, framstafni vísat. Leið, sem hér er:
283
Erum á leið frá láði liðnir Finnum skriðnu. Austr sé ek fjöll af flausta ferli geisla merluð. Ver, sem Egill kvað:
284
Vestr fór ek of ver, en ek Viðris ber munstrandar mar, svá er mitt of far. Marr, sem Einarr kvað:
285
Kaldr þvær marr und mildum margt dægr viðu svarta, grefr élsnúin, jöfri, almsorg Manar þjalma. Salt, sem Arnórr kvað:
286
Salt skar húfi héltum hraustr þjóðkóngr austan Báru brimlogs rýri brún veðr at Sigtúnum. Græðir, sem Bölverkr kvað:
287
Leiðangr bjótt af láði, lögr gekk of skip, fögru, gjalfrstóðum reist græði glæstum, ár it næsta. Hér er ok gjálfr kallat særinn. Víðir, sem kvað Refr:
288
Barðristinn nemr brjósti borðheim drasill skorðu, nauð þolir viðr, en víði verpr inn of þröm stinnan. Húmr, sem Brennu-Njáll kvað:
289
Senn jósum vér, svanni, sextán, en brim vexti, dreif á hafskips húfa húm, í fjórum rúmum. Þessi eru enn sævar heiti, svá at rétt er at kenna til skip eða gull. Rán, er sagt, at var kona Ægis, svá sem hér er:
290
Hrauð í himin upp glóðum hafs, gekk sær af afli. Börð, hygg ek, at ský skerðu. Skaut Ránar vegr mána. Dætr þeira Ægis ok Ránar eru níu, ok eru nöfn þeira fyrr rituð: Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Dröfn, Kólga. Einarr Skúlason talði í þessi vísu:
291
Æsir hvasst at hraustum Himinglæva þyt sævar, sex nöfn þeira, [himinglæva, Uðr, Dúfa, Blóðughadda, Kólga, Hefring]. Hrönn, sem Valgarðr kvað:
292
Lauðr var lagt í beðja, lék sollit haf golli, en herskipum hrannir höfuð ógurlig þógu. Bylgja, sem Óttarr svarti kvað:
293
Skáruð sköfnu stýri, skaut, sylgháar bylgjur, lék við hún á hreini hlunns, þat er drósir spunnu. Dröfn, sem Ormr kvað:
294
Hrosta drýgir hvern kost hauk lúðrs gæiþrúðr, en drafnar loga Lofn löstu rækir vinföst. Bára, sem Þorleikr fagri kvað:
295
Sjár þýtr, en berr bára bjart lauðr of við rauðan, gránn þar er gulli búnum gínn hlunnvísundr munni. Lá, sem Einarr kvað:
296
Né framlyndir fundu fyrr, hykkat lá kyrrðu, þar er sjár á, við varra, vini óra fell stórum. Fyllr, sem Refr kvað:
297
Hrynja fjöll á fyllar, fram æsisk nú Glamma skeið vetrliði skíða, skautbjörn Gusis nauta. Boði, sem hér er:
298
Boði fell of mik bráðla. Bauð heim með sér geimi. Þá ek eigi löð lægis. Breki, sem Óttarr kvað:
299
Braut, en breki þaut, borð, óx viðar morð, meðr fengu mikit veðr, mjó fyrir ofan sjó. Vágr, sem Bragi kvað:
300
Vildit vröngum ofra vágs byrsendir ægi, hinn er mjótygil máva mærar skar fyr Þóri. Sund, sem Einarr kvað:
301
Skar ek súðum sund fyr sunnan Hrund, mín prýddisk mund við mildings fund. Fjörðr, sem Einarr kvað:

Editions by Guðni Jónsson, from heimskringla.no, via CLTK's old_norse_texts_heimskringla mirror. The texts are public domain by age; heimskringla.no asks to be credited and is. Licence: Public domain (by age). Source.