Digest42

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 1,127 sections

301
Dig. 42.1.58
302
Ulpianus 7 disp.
303
Si, cum nulla sententia praecessisset, capta sunt et distracta pignora, possunt revocari.
304
Dig. 42.1.59pr.
305
Ulpianus 4 de omn. trib.
306
In summa sufficiet, si expresserit iudex summam in sententia solvique iusserit vel praestari vel quo alio verbo hoc significaverit.
307
Dig. 42.1.59.1
308
Ulpianus 4 de omn. trib.
309
Amplius est rescriptum, etsi in sententia non sit summa adiecta, si tamen is qui petit summam expresserit et iudex ait: " solve, quod petitum est" vel " quantum petitum est", valere sententiam.
310
Dig. 42.1.59.2
311
Ulpianus 4 de omn. trib.
312
Qui sortis quidem condemnationem faciunt, de usuris autem ita pronuntiant " usurae si quae competunt" vel " quae competunt, ut praestentur", non recte pronuntiant: debent enim de usuris quoque cognoscere et certam facere condemnationem.
313
Dig. 42.1.59.3
314
Ulpianus 4 de omn. trib.
315
Si quis ex edicto peremptorio post mortem sit condemnatus, non valet sententia, quia morte rei peremptorium solvitur. ideoque, ut in re integra, de causa notio praestabitur et quod optimum patuerit, statuetur.
316
Dig. 42.1.60
317
Iulianus 5 Dig.
318
Quaesitum est, cum alter ex litigatoribus febricitans discessisset et iudex absente eo pronuntiasset, an iure videretur pronuntiasse. respondit: morbus sonticus etiam invitis litigatoribus ac iudice diem differt. sonticus autem existimandus est, qui cuiusque rei agendae impedimento est. litiganti porro quid magis impedimento est, quam motus corporis contra naturam, quem febrem appellant? igitur si rei iudicandae tempore alter ex litigatoribus febrem habuit, res non videtur iudicata. potest tamen dici esse aliquam et febrium differentiam: nam si quis sanus alias ac robustus tempore iudicandi levissima febre correptus fuerit, aut si quis tam veterem quartanam habeat, ut in ea omnibus negotiis superesse soleat, poterit dici morbum sonticum non habere.
319
Dig. 42.1.61
320
Iulianus 45 Dig.
321
In iudicati actione non prius ratio haberi debet eius, cui prior reus condemnatus fuerit.
322
Dig. 42.1.62
323
Alfenus 6 Dig. a paulo epit.
324
Cum quaerebatur, iudex, si perperam iudicasset, an posset eodem die iterum iudicare, respondit non posse.
325
Dig. 42.1.63
326
Macer 2 de appellat.
327
Saepe constitutum est res inter alios iudicatas aliis non praeiudicare. quod tamen quandam distinctionem habet: nam sententia inter alios dicta aliis quibusdam etiam scientibus obest, quibusdam vero, etiamsi contra ipsos iudicatum sit, nihil nocet. nam scientibus nihil praeiudicat, veluti si ex duobus heredibus debitoris alter condemnatur: nam alteri integra defensio est, etiamsi cum coherede suo agi scierit. item si ex duobus petitoribus alter victus adquieverit, alterius petitioni non praeiudicatur: idque ita rescriptum est. scientibus sententia, quae inter alios data est, obest, cum quis de ea re, cuius actio vel defensio primum sibi competit, sequentem agere patiatur, veluti si creditor experiri passus sit debitorem de proprietate pignoris, aut maritus socerum vel uxorem de proprietate rei in dote acceptae, aut possessor venditorem de proprietate rei emptae: et haec ita ex multis constitutionibus intellegenda sunt. cur autem his quidem scientia nocet, superioribus vero non nocet, illa ratio est, quod qui scit coheredem suum agere, prohibere eum, quo minus uti velit propria actione vel defensione utatur, non potest: is vero, qui priorem dominum defendere causam patitur, ideo propter scientiam praescriptione rei quamvis inter alios iudicatae summovetur, quia ex voluntate eius de iure, quod ex persona agentis habuit, iudicatum est. nam et si libertus meus me interveniente servus vel libertus alterius iudicetur, mihi praeiudicatur. diversa causa est, si fundum a te titius petierit, quem ego quoque, sed non ex persona titii ad me pertinere dico: nam quamvis contra titium me sciente iudicatum sit, nullum tamen praeiudicium patior, quia neque ex eo iure, quo titius victus est, vindico, neque potui titio intercedere, quo minus iure suo utatur, sicuti et de coherede supra diximus.
328
Dig. 42.1.64
329
Scaevola 25 Dig.
330
Negotiorum gestorum condemnatus appellavit et diu negotium tractum est: quaesitum est appellatione eius iniusta pronuntiata, an, quo tardius iudicatum sit, usurae pecuniae in condemnatum deductae medii temporis debeantur. respondit secundum ea quae proponentur dandam utilem actionem.
331
Dig. 42.2.0. De confessis.
332
Dig. 42.2.1
333
Paulus 56 ad ed.
334
Confessus pro iudicato est, qui quodammodo sua sententia damnatur.
335
Dig. 42.2.2
336
Ulpianus 58 ad ed.
337
Non fatetur qui errat, nisi ius ignoravit.
338
Dig. 42.2.3
339
Paulus 9 ad plaut.
340
Iulianus ait confessum certum se debere legatum omnimodo damnandum, etiam si in rerum natura non fuisset et si iam a natura recessit, ita tamen, ut in aestimationem eius damnetur: quia confessus pro iudicato habetur.
341
Dig. 42.2.4
342
Paulus 15 ad plaut.
343
Si is, cum quo lege aquilia agitur, confessus est servum occidisse, licet non occiderit, si tamen occisus sit homo, ex confesso tenetur.
344
Dig. 42.2.5
345
Ulpianus 27 ad ed.
346
Qui stichum debere se confessus est, sive mortuus iam stichus erat sive post litis contestationem decesserit, condemnandus est.
347
Dig. 42.2.6pr.
348
Ulpianus 5 de omn. trib.
349
Certum confessus pro iudicato erit, incertum non erit.
350
Dig. 42.2.6.1
351
Ulpianus 5 de omn. trib.
352
Si quis incertum confiteatur vel corpus sit confessus stichum vel fundum dare se oportere, urgueri debet, ut certum confiteatur: item eum, qui rem confessus est, ut certam quantitatem fateatur.
353
Dig. 42.2.6.2
354
Ulpianus 5 de omn. trib.
355
Sed et si fundum vindicem meum esse tuque confessus sis, perinde habeberis, atque si dominii mei fundum esse pronuntiatum esset. et si alia quacumque actione civili vel honoraria vel interdicto exhibitorio vel restitutorio vel prohibitorio dum quis convenitur, confiteatur, dici potest in his omnibus subsequi praetorem voluntatem orationis divi marci debere et omne omnino, quod quis confessus est, pro iudicato habere. dabitur igitur ex his actionibus, ex quibus dies datur ad restituendam rem, confesso tempus ad restitutionem et, si non restituatur, lis aestimabitur.
356
Dig. 42.2.6.3
357
Ulpianus 5 de omn. trib.
358
Si quis absente adversario confessus sit, videndum, numquid non debeat pro iudicato haberi, quia nec qui iurat de operis, obligatur nec soleat quis absenti condemnari. certe procuratorem, tutorem curatoremve praesentem esse sufficit.
359
Dig. 42.2.6.4
360
Ulpianus 5 de omn. trib.
361
Sed an et ipsos procuratores vel tutores vel curatores fateri sufficiat, videamus: et non puto sufficere.
362
Dig. 42.2.6.5
363
Ulpianus 5 de omn. trib.
364
In pupillo tutoris auctoritatem exigimus.
365
Dig. 42.2.6.6
366
Ulpianus 5 de omn. trib.
367
Minorem a confessione sua restituemus.
368
Dig. 42.2.6.7
369
Ulpianus 5 de omn. trib.
370
Confessi utique post confessionem tempora quasi ex causa iudicati habebunt.
371
Dig. 42.2.7
372
Africanus 5 quaest.
373
Cum fideicommissum peteretur, heres confessus est debere: arbiter ad restituendum datus comperit nihil deberi: quaesitum est, an possit absolvere. respondi posse interesse, qua ex causa nihil debeatur. nam si ob id, quod nullum fideicommissum fuerit, non debere eum absolvere: si vero quia testator forte solvendo non erat aut quod heres omne solutum esse apud praetorem dixerat et, cum controversia et computatio difficilior esset, arbiter datus fuerit, salvo officio eum absoluturum: has enim partes eius esse, ut, si in computatione nihil inveniatur, possit absolvere. sed et ex superiore casu ad praetorem remittere debet, ut absolvatur.
374
Dig. 42.2.8
375
Paulus 4 ad sab.
376
Non omnimodo confessus condemnari debet rei nomine, quae, an in rerum natura esset, incertum sit.
377
Dig. 42.3.0. De cessione bonorum.
378
Dig. 42.3.1
379
Ulpianus 17 ad ed.
380
Creditori, qui ob restitutionem aedificiorum crediderit, privilegium exigendi datur.
381
Dig. 42.3.2
382
Ulpianus 21 ad ed.
383
In personalibus actionibus qui postea quidem contraxerunt, verum ut pecunia eorum ad priores creditores perveniat, in locum eorum succedunt.
384
Dig. 42.3.3
385
Ulpianus 58 ad ed.
386
Is, qui bonis cessit, ante rerum venditionem utique bonis suis non caret: quare si paratus fuerit se defendere, bona eius non veneunt.
387
Dig. 42.3.4pr.
388
Ulpianus 59 ad ed.
389
Is qui bonis cessit si quid postea adquisierit, in quantum facere potest convenitur.
390
Dig. 42.3.4.1
391
Ulpianus 59 ad ed.
392
Sabinus et cassius putabant eum qui bonis cessit ne quidem ab aliis, quibus debet, posse inquietari.
393
Dig. 42.3.5
394
Paulus 56 ad ed.
395
Quem paenitet bonis cessisse, potest defendendo se consequi, ne bona eius veneant.
396
Dig. 42.3.6
397
Ulpianus 64 ad ed.
398
Qui bonis suis cessit, si modicum aliquid post bona sua vendita adquisivit, iterum bona eius non veneunt. unde ergo modum hunc aestimabimus, utrum ex quantitate eius quod adquisitum est an vero ex qualitate? et putem ex quantitate id aestimandum esse eius quod quaesiit, dummodo illud sciamus, si quid misericordiae causa ei fuerit relictum, puta menstruum vel annuum alimentorum nomine, non oportere propter hoc bona eius iterato venundari: nec enim fraudandus est alimentis cottidianis. idem et si usus fructus ei sit concessus vel legatus, ex quo tantum percipitur, quantum ei alimentorum nomine satis est.
399
Dig. 42.3.7
400
Modestinus 2 pand.

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.