Digest22

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 676 sections

301
Herennius modestinus respondit eius temporis quod cessit, postquam fiscus debitum percepit, eum, qui mandatis a fisco actionibus experitur, usuras quae in stipulatum deductae non sunt petere non posse.
302
Dig. 22.1.44
303
Modestinus 10 pand.
304
Poenam pro usuris stipulari nemo supra modum usurarum licitum potest.
305
Dig. 22.1.45
306
Pomponius 22 ad q. muc.
307
Fructus percipiendo uxor vel vir ex re donata suos facit, illos tamen, quos suis operis adquisierit, veluti serendo: nam si pomum decerpserit vel ex silva caedit, non fit eius, sicuti nec cuiuslibet bonae fidei possessoris, quia non ex facto eius is fructus nascitur.
308
Dig. 22.1.46
309
Ulpianus 62 ad ed.
310
Quod in fructus redigendos impensum est, non ambigitur ipsos fructus deminuere debere.
311
Dig. 22.1.47
312
Scaevola 9 Dig.
313
Respondit paratum iudicium accipere, si ab adversario cessatum est, moram facere non videri.
314
Dig. 22.1.48
315
Scaevola 22 Dig.
316
Maritus uxori suae usum fructum tertiae partis et, cum liberos habuisset, proprietatem legavit: eam uxorem heredes falsi testamenti et aliorum criminum accusaverunt, qua re impedita est legatorum petitio: interea et filius ei mulieri natus est eoque condicio legati exstitit. quaesitum est, cum testamentum falsum non esse apparuerit, an fructus etiam mulieri praestari debeant. respondit praestandos.
317
Dig. 22.1.49
318
Iavolenus 3 ex post. lab.
319
Fructus rei est vel pignori dare licere.
320
Dig. 22.2.0. De nautico faenore.
321
Dig. 22.2.1
322
Modestinus 10 pand.
323
Traiecticia ea pecunia est quae trans mare vehitur: ceterum si eodem loci consumatur, non erit traiecticia. sed videndum, an merces ex ea pecunia comparatae in ea causa habentur? et interest, utrum etiam ipsae periculo creditoris navigent: tunc enim traiecticia pecunia fit.
324
Dig. 22.2.2
325
Pomponius 3 ex plaut.
326
Labeo ait, si nemo sit, qui a parte promissoris interpellari traiecticiae pecuniae possit, id ipsum testatione complecti debere, ut pro petitione id cederet.
327
Dig. 22.2.3
328
Modestinus 4 reg.
329
In nautica pecunia ex eo die periculum spectat creditorem, ex quo navem navigare conveniat.
330
Dig. 22.2.4pr.
331
Papinianus 3 resp.
332
Nihil interest, traiecticia pecunia sine periculo creditoris accepta sit an post diem praestitutum et condicionem impletam periculum esse creditoris desierit. utrubique igitur maius legitima usura faenus non debebitur, sed in priore quidem specie semper, in altera vero discusso periculo: nec pignora vel hypothecae titulo maioris usurae tenebuntur.
333
Dig. 22.2.4.1
334
Papinianus 3 resp.
335
Pro operis servi traiecticiae pecuniae gratia secuti quod in singulos dies in stipulatum deductum est, ad finem centesimae non ultra duplum debetur. in stipulatione faenoris post diem periculi separatim interposita quod in ea legitimae usurae deerit, per alteram stipulationem operarum supplebitur.
336
Dig. 22.2.5pr.
337
Scaevola 6 resp.
338
Periculi pretium est et si condicione quamvis poenali non existente recepturus sis quod dederis et insuper aliquid praeter pecuniam, si modo in aleae speciem non cadat: veluti ea, ex quibus condictiones nasci solent, ut " si non manumittas", " si non illud facias", " si non convaluero" et cetera. nec dubitabis, si piscatori erogaturo in apparatum plurimum pecuniae dederim, ut, si cepisset, redderet, et athletae, unde se exhiberet exerceretque, ut, si vicisset, redderet.
339
Dig. 22.2.5.1
340
Scaevola 6 resp.
341
In his autem omnibus et pactum sine stipulatione ad augendam obligationem prodest.
342
Dig. 22.2.6
343
Paulus 25 quaest.
344
Faenerator pecuniam usuris maritimis mutuam dando quasdam merces in nave pignori accepit, ex quibus si non potuisset totum debitum exsolvi, aliarum mercium aliis navibus impositarum propriisque faeneratoribus obligatarum si quid superfuisset, pignori accepit. quaesitum est nave propria perempta, ex qua totum solvi potuit, an id damnum ad creditorem pertineat, intra praestitutos dies amissa nave, an ad ceterarum navium superfluum admitti possit. respondi: alias quidem pignoris deminutio ad damnum debitoris, non etiam ad creditoris pertinet: sed cum traiecticia pecunia ita datur, ut non alias petitio eius creditori competat, quam si salva navis intra statuta tempora pervenerit, ipsius crediti obligatio non exsistente condicione defecisse videtur, et ideo pignorum quoque persecutio perempta est etiam eorum, quae non sunt amissa. si navis intra praestitutos dies perisset, et condicionem stipulationis defecisse videri, ideoque sine causa de pignorum persecutione, quae in aliis navibus fuerunt, quaeri. quando ergo ad illorum pignorum persecutionem creditor admitti potuerit? scilicet tunc cum condicio exstiterit obligationis et alio casu pignus amissum fuerit vel vilius distractum vel si navis postea perierit, quam dies praefinitus periculo exactus fuerit.
345
Dig. 22.2.7
346
Paulus 3 ad ed.
347
In quibusdam contractibus etiam usurae debentur quemadmodum per stipulationem. nam si dedero decem traiecticia, ut salva nave sortem cum certis usuris recipiam, dicendum est posse me sortem cum usuris recipere.
348
Dig. 22.2.8
349
Ulpianus 77 ad ed.
350
Servius ait pecuniae traiecticiae poenam peti non posse, si per creditorem stetisset, quo minus eam intra certum tempus praestitutum accipiat.
351
Dig. 22.2.9
352
Labeo 5 pith. a paulo epit.
353
Si traiecticiae pecuniae poena ( uti solet) promissa est, quamvis eo die, qui primus solvendae pecuniae fuerit, nemo vixerit, qui eam pecuniam deberet, tamen perinde committi poena potest, ac si fuisset heres debitoris.
354
Dig. 22.3.0. De probationibus et praesumptionibus.
355
Dig. 22.3.1
356
Papinianus 3 quaest.
357
Quotiens quaereretur, genus vel gentem quis haberet nec ne, eum probare oportet.
358
Dig. 22.3.2
359
Paulus 69 ad ed.
360
Ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat.
361
Dig. 22.3.3
362
Papinianus 9 resp.
363
Cum tacitum fideicommissum ab eo datur, qui tam in primo quam in secundo testamento pro eadem parte vel postea pro maiore heres scribitur, probatio mutatae voluntatis ei debet incumbere qui convenitur, cum secreti suscepti ratio plerumque dominis rerum persuadeat eos ita heredes scribere, quorum fidem elegerunt.
364
Dig. 22.3.4
365
Paulus 6 resp.
366
Respondit emptorem probare debere, eum servum de quo quaeritur antequam emeret fugisse.
367
Dig. 22.3.5pr.
368
Paulus 9 resp.
369
Ab ea parte, quae dicit adversarium suum ab aliquo iure prohibitum esse specialiter lege vel constitutione, id probari oportere.
370
Dig. 22.3.5.1
371
Paulus 9 resp.
372
Idem respondit, si quis negat emancipationem recte factam, probationem ipsum praestare debere.
373
Dig. 22.3.6
374
Scaevola 2 resp.
375
Patronum manifeste docere debere libertum in fraudem suam aliquid dedisse, ut partem eius quod in fraudem datum esset, posset avocare.
376
Dig. 22.3.7
377
Paulus 2 sent.
378
Cum probatio prioris fugae deficit, servi quaestioni credendum est: in se enim interrogari, non pro domino aut in dominum videtur.
379
Dig. 22.3.8
380
Paulus 18 ad plaut.
381
Si filius in potestate patris esse neget, praetor cognoscit, ut prior doceat filius, quia et pro pietate quam patri debet praestare hoc statuendum est et quia se liberum esse quodammodo contendit: ideo enim et qui ad libertatem proclamat, prior docere iubetur.
382
Dig. 22.3.9
383
Celsus 1 Dig.
384
Si pactum factum sit, in quo heredis mentio non fiat, quaeritur, an id actum sit, ut ipsius dumtaxat persona eo statueretur. sed quamvis verum est, quod qui excipit probare debeat quod excipitur, attamen de ipso dumtaxat ac non de herede eius quoque convenisse petitor, non qui excipit probare debet, quia plerumque tam heredibus nostris quam nobismet ipsis cavemus.
385
Dig. 22.3.10
386
Marcellus 3 Dig.
387
Census et monumenta publica potiora testibus esse senatus censuit.
388
Dig. 22.3.11
389
Celsus 11 Dig.
390
Non est necesse pupillo probare fideiussores pro tutore datos, cum accipiebantur, idoneos non fuisse: nam probatio exigenda est ab his, quorum officii fuit providere, ut pupillo caveretur.
391
Dig. 22.3.12
392
Celsus 17 Dig.
393
Quingenta testamento tibi legata sunt: idem scriptum est in codicillis postea scriptis: refert, duplicare legatum voluerit an repetere et oblitus se in testamento legasse id fecerit: ab utro ergo probatio eius rei exigenda est? prima fronte aequius videtur, ut petitor probet quod intendit: sed nimirum probationes quaedam a reo exiguntur: nam si creditum petam, ille respondeat solutam esse pecuniam, ipse hoc probare cogendus est. et hic igitur cum petitor duas scripturas ostendit, heres posteriorem inanem esse, ipse heres id adprobare iudici debet.
394
Dig. 22.3.13
395
Celsus 30 Dig.
396
Cum de aetate hominis quaereretur, caesar noster in haec verba rescripsit: " et durum et iniquum est, cum de statu aetatis alicuius quaereretur et diversae professiones proferuntur, ea potissimum stare, quae nocet: sed causa cognita veritatem excuti oportet et ex eo potissimum annos computari, ex quo praecipuam fidem in ea re constare credibilius videtur".
397
Dig. 22.3.14
398
Ulpianus 2 de off. cons.
399
Circa eum, qui se ex libertinitate ingenuum dicat, referendum est, quis actoris partibus fungatur. et si quidem in possessionem libertinitatis fuit, sine dubio ipsum oportebit ingenuitatis causam agere docereque se ingenuum esse: sin vero in possessione ingenuitatis sit et libertinus esse dicatur, scilicet eius qui ei controversiam movet, hoc probare debet qui eum dicit libertum suum: quid enim interest, servum suum quis an libertum contendat? si quis autem fiducia ingenuitatis suae ultro in se suscipiat probationes ad hoc, ut sententiam ferat pro ingenuitate facientem, hoc est, ingenuum se esse ut pronuntietur, an obtemperare ei debeat, tractari potest. et non ab re esse opinor morem ei geri probandi se ingenuum et sententiam secundum se dandam, cum nulla captio intercedat iuris.
400
Dig. 22.3.15

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.