Bebel

Latin Library (medieval and later) · The Latin Library · 378 sections

101
De vera nobilitate.
102
Testatus sum in alio opere vanam esse et falsam eorum Germanorum ambitionem, qui suam nobilitatem ad Romanos referunt, quoniam nulla est in toto orbe sincerior et clarior nobilitas quam apud ipsos Germanos, nec fuit ab antiquissimis temporibus, usque in hunc diem, ut alibi latius et luculentissime probavi. quod propterea nunc dico. Fuit non longe a temporibus nostris quaedam controversia inter principem quendam et doctorem Nurenbergensem. Princeps iactando suam nobilitatem dixit se esse de sanguine Troianorum et Romanorum. Cui doctor respondit. Ego sum de sanguine Nurenbergensium, qui quales sint satis notum est. Troiani vero qui fuerint et qualibus moribus est ignotum, sed constat Aeneam troianum fuisse proditorem, Romulumque latronem, qui fuerunt auctores Romanae propaginis.
103
De indulgentiis.
104
Indulgentiae apostolicae et quidem plenariae (ut ita loquar) ita passim nostris temporibus venduntur (ut loqui mos est rusticis) quia iam paene vilescat clavium et litterarum apostolicarum auctoritas. quam ob rem nuper quidam frater ordinis minorum Coloniae Agrippinae ita in illas invectus est. Audite O vos fideles animae, ego vobis aliquid novi dicam, et rem mirandam. hanc videlicet quod si nunc aliquis vestrum habuerit medium aureum, habebit et regnum caelorum per has indulgentias. si quis vero quartam partem aurei habuerit, habebit et partem eiusdem regni. qui vero nihil habuerit, erit diaboli. Nonne res nova, quod sine pecuniis non sit locus felicitati. Male nobiscum agitur qui sumus minores reformati.
105
De ambitione sacerdotum et episcoporum.
106
Abbas Fuldensis triginta equis armatis, et ipse loricatus cum Ulmam intraret una cum cardinale Bernardino, Dixit cardinalis. O domine abbas an tot equis et quidem instructis sanctus Benedictus ordinis vestri auctor equitaverit? Cui abbas. O reverendissime pater an cardinales sancti Petri tot mulabus phaleratis, sellis deauratis, frenisque sericis, tantoque et tam splendido apparatu ceterisque id genus luxuriae incesserint? unde mutua talione statum ecclesiasticum a sanctitate et frugalitate ad corruptos mores summamque luxuriam prolapsum esse declaraverunt.
107
Factum cuiusdam Francigenae.
108
Quidam Francigena (ut est genus hominum fallax et versutum) in civitate Papiensi a quodam cive centum aureos mutuo accepit, oppignerando ei aureum torquem atque illius uxorem accedens, dixit. hos accipe centum, atque unam noctem voluntati meae obsequaris, mulier praedae dulcedine capta. (cum sit nummus optimum expugnandae pudicitiae instrumentum) consensit. Francus postridie expleta libidine virum accessit, suum torquem exegit, quoniam aureos omnes uxori illius reddiderit, quae conventa non potuit negare, frustraque Franco fuit obsequiosa.
109
De Argentinensibus.
110
Argentinenses miserunt Oratores suos ad Heinricum septimum Imperatorem Romanum, pro oboedientia privilegiisque suis confirmandis, dicentes ad Imperatorem. Domini nostri Argentinenses etc. sed ter ita dicentes sunt repulsi tandem admoniti ab aliquo, venerunt ad illum dicentes. Cives et subditi tui O Caesar Argentinenses. etc. Tunc Caesar admisit eos dicens. Nesciebam qui essent isti domini, sed cives et subditos nostros Argentinenses bene noscimus.
111
De sacerdote.
112
Quidam sacerdos in perversos subditorum mores sermocinatus, tandem enumeratis eorum sceleribus dixit Fideiussor esse volo vos omnes esse diaboli mancipia. Cui rusticus aliorum praefectus. Bene est inquit qoniam fideiusseris, numquam te fideiussione tua liberabimus.
113
De puella devirginata.
114
Puella confitens suam se virginitatem profanasse, acerbissime multisque verbis a sacerdote castigatur, atque quot et quantis virgines in caelis coronentur coronis edocetur. Cum autem tam nobile, firmum et pretiosum castrum seramque pudicitiae sua culpa apertam accusaretur, tandem taedio affecta correctionis dixit. Non tam firmam seram fuisse uti ipse affirmet, quam quilibet rusticus sui pagi aperire posset atque aperuisset.
115
Cur pulices plus mulieres quam viros infestent.
116
Sutor quidam in insula Lemanni sive Potami lacus Facetiarum egregius artifex, dixit ad nobiles matronas quae causa esset cur pulices plus mulieres infestarent quam viros? Illis autem ignorantibus, atque enixe illam scire cupientibus, tandem promissis victus dixit. quoniam postquam cibo essent exsaturati, etiam flumen et aquam haberent apud illas, quibus et sitim extinguerent. Dixit una illarum, se numquam sensisse illos ibi aquatum ire. Ad hoc ille. hoc ideo est quia non turmatim accedunt, alludens ad amplitudinem fluminis.
117
Qui sint nimium audaces.
118
Qui dominum suum circa solenia divi Martini non timuerint, quando scilicet tributa apud nos exsolvi consueverunt. Item qui lupum in Ianuario. qui rusticum in carnisprivio. et sacerdotem in ieiunio, quando confitendum est, illi nimium audaces sunt.
119
Qui sint insignes fatui.
120
Fidelis amator puellarum. probus lusor. et misericors miles seu militans, nimium stulti dicuntur.
121
De Iudaeo.
122
Iudaeus iocatus cum quodam Christiano, percussit illum in maxillam, atque ut alteram praeberet ex evangelica doctrina admonuit Christianus vero eum ad terram prostravit, multisque verberibus affecit. Cui Iudaeus. hoc non facis ex evangelio. Ad hoc christianus. Ego feci ex glossa. Proh ait Iudaeus, Glossa vestra, ut video, multo durior est quam textus (ut ita loquar) et difficilior etiam quam legislator ipse.
123
De quodam aegrotante.
124
Quidam in Riedlinga cis Danubium aegrotabat, et a sorore Begutta multis verbis admonitus, ut divinis sacramentis provideretur, semper repugnavit, timens se eo citius moriturum. Quod cum sensisset soror, dixit. Vanam et ineptam eius esse opinionem, quoniam deus hominem quocumque in loco atque conditione esset, facile inveniret. tandem persuasit hominem ut diceret se velle confiteri, unde soror laetata illico sacerdotem accessit, atque ut fratrem suum sacramentis provisurus maturaret. Interea dum sacerdos accelerat, occultavit se infirmus post fascem stramineum ita ut nemo eum invenire posset. Et cum sacerdos abiisset, prosiliit infirmus rursus in medium, atque sororem mendacii accusans dixit. ho ho he, dixisti, quia deus possit hominem ubique locorum invenire, et ego delitui tantum post stramina, sed non potuit me una cum sacerdote, et aliis hominibus invenire.
125
De quodam abbate.
126
Quidam abbas cum cellarius deesset dixit ad fratres suos. Quem ego eligam ex numero isto stultorum. Cui unus ex grege. Nonne abbatem ante invenimus ex istis stultis? intelligens et abbatem esse fatuum.
127
De quodam suspenso.
128
Quidam faber ahenarius Basileae suspensus erat. et alter nescius rei cum ad forum Basiliense intempesta nocte maturaret, et nimia festinatione clausas adhuc portas suspicaretur, coepit sub arbore non procul a patibulo quiescere. Non autem multo post tempore venerunt alii, et ipsi ad forum properantes. qui patibulum intuentes atque suspensum cognoscentes, illum inclamaverunt, si vellet ut secum ad forum iret. quibus verbis ille excitatus (quem dixi primum quiescere coepisse sub arbore) Expectate o boni socii clamat, ego veniam. unde illi mortuum loqui existimantes, adeo extimuerunt ut celerrima fuga paene exanimarentur. Ille vero semper secutus. Manete inquit rogo. Ego vobiscum ibo, et quanto plus clamavit secutusque est, tanto magis illi festinarunt. adeo ut semianimes tandem ante portas urbis reperirentur, atque non nisi longo demum tempore sanitatem pristinam ex longa consternatione receperunt.
129
De alio suspenso.
130
Quaedam sororculae Beguttae cum hominem furcis addictum pro consolatione accederent, interrogatae ab illo quae essent, filias se dei esse responderunt. Dixit ille. Accedite precor propius et consumemus matrimonium, lascivis tamen verbis, dum tam divitem socerum habeamus.
131
De quodam confitente se monialem cognovisse.
132
Quidam confessus est monialem se cognovisse. A cuius infando amore sacerdos illum dehortari conatus, dixit moniales esse mortuas mundo et soli deo esse sacras, servireque debere. Ad quod ille. non est ita inquit pater bone illam enim sic sese exagitasse, ut viventi simillima fuerit. nec solius esse dei, quippe quae profestis ad minus diebus etiam hominum servitio manciparentur.
133
De monacho.
134
Monachus quidam quaesitus quamdiu fuisset in ordine suo. dixit. Quadraginta annos. at ordo in me non fuit ad annum.
135
De alio.
136
Alius ex ordine mendicantium cum venisset ad Argentuariam ab externis regionibus, essetque praefectus aliis et prior (ut ita louqar) coepit ex monasterio publice alere meretricem, in eius enim forsan patria lacivius monastici viri vivebant. quod ceteri aegre ferentes, quia inde quaestui suo detraheretur publicam alere cum prohiberent, dixit ille. Deberem ego esse prior et non futuere? non faciam, atque direpta non modica pecunia abiit.
137
Quare indoctis meliora beneficia conferantur.
138
Cum nuper in convivio quidam esset conquestus quod pinguiora beneficia indoctis conferantur, nec uspiam locus sit litteratis, respondit alter, non incongrue. Nam et vilioribus asinis et pusillis maxima onera imponuntur, egregiis vero caballis levissimi adolescentes, ne premantur a gravioribus.
139
De quodam mercatore.
140
Quidam Francofurdiae ferrum empturus dixit ad venditorem se nihil cuiquam debere, neque quicquam hactenus nisi prompta pecunia emisse. Nunc tamem se petere ut ille sibi ferrum ad aliquem terminum, ut dicitur, hoc est ad praescriptum diem venderet. Cui venditor. Ego nihil tibi (inquit) sine parata pecunia dabo. propterea quod aut nullam fidem habeas, quoniam mercatores non semper pecuniam habent. aut quod nihil sis hactenus mercatus. aut tam dives es ut non opus habeas aliquo temino, proinde non exspectabo.
141
De homine quodam docto.
142
Doctus quidam homo et mihi notissimus, de cuius gestis plura dicenda essent quam ullius alterius, propterea quia praeter cetera incredibilia et infinita, in cartusiam. cui addixisset se miro ingenio meretricem olim etiam monialem, clam introduxerit, diuque apud se retinuerit. miro artificio subter mensam occultatam, sed quam tandem ex nidore cuiusdam animalis assi prodiderit, eam potissimum ob causam quod venisset iam in magnam suspicionem quia omnia esculenta et poculenta ad usque fundum semper exhaurire consueverit. cum qua tandem expulsus erat, multaque regna perlustravit. Is inquam doctor, cum admoneretur a quodam viro egregio, ne tam aperte mentiretur, quod inde eius famae, eruditioni, fideique non modicum detraheretur. Non faciam inquit. Nam ad minus quinque amnis cogerer frustra verum dicere antequam diluerem mendaciorum maculam, iamdiu contractam. In his annis malo liber eem in loquendo, nescio enim quamdiu vivam. quia si brevi mors mihi incumberet, frustra fuissem servus veritatis.
143
De astutia mulierum.
144
Quaedam mulier dilexit iuvenem, quem cum congrue convenire non posset, nec auderet alloqui, hac calliditate usa est. Confessa est monacho cuidam, cui iuvenis vicinus erat, ita habes pater bone vicinum iuvenem nominando eum, qui frequenter oberrat aedes meas, meque cupide inspiciendo infamiam ut timere licet mihi afferet. Cui rogo suadeas, ut istos suos gressus moderetur, per hoc enim sperabat monachum suis istis verbis iuvenem primum incitaturum ad sui amorem. Monachus autem bene pollicitus est atque rem egit cum iuvene. qui nihil sibi conscius intellexit mulieris technas, non tamen prosequitur rem. Mulier secundo cingulum aliaque ornamenta ex auro muliebria comparat, atque monachum accedit, conquerendo de rebus sibi a iuvene condonatis, atque ut illi res suas restituat. rogat. frater cum summa acerbitate et castigatione defert iuveni res suas ut credebat. Nec longe post cum maritus mulieris peregre esset profectus, rursum convenit monachum dicitque iuvenem per arborem propinquam domui suae pridie noctu in cubile suum ascendisse. Unde monachus magis exasperatus, dedit iuveni modum quo tandem ad mulierem pervenit, seque ignarus gessit copulatorem illorum amoris.
145
De sacerdote plures liberos habente Vuolfgangus Richardus.
146
Cum sacellani in oppido fontis blaui in aedibus paroeciani convivarentur, essetque mensa multis crateribus argenteis strata, coeperunt alter alterius paupertatem exprobare, praesertim unus pauperculum quendam sacerdotem, cur et ipse non tot crateras haberet interrogat? Cui ille ira excandescens, Si mihi tot essent inquit crateres quot liberi, haberem nunc octo, atque ita veritatem incautus prodidit.
147
De sancto Martino quidam ineptus sacerdos.
148
Contionabatur quidam sacerdos de meritis divi Martini, quomodo postquam is media hieme in summo frigore tunicam suam disciderit atque cuidam mendico impertiverit, Christum dixisse ad illum. Domine Martine, si huius ego tibi beneficii obliviscar, auferat me diabolus ad inferos.
149
Alius contionator.
150
Quidam alius contionatus est. dum Adam primum recusaret de pomo edere, Evam cum indignatione dixisse, Comedas de pomo hoc, aut ego a te abiens in turpissimum aliquod lupanar intrabo. cum adhuc nullum in terra esset.
151
De Udalrico comite Vuirtenbergensi principis nostri avo.
152
Comes Udalricus cum quidam rusticanus sacerdos in alpibus nostris Venatores eius egregie tractaret. Voluit adhuc illi aliud beneficium conferre, cum prius haberet paroeciam. Recusavit sacerdos (quod raro fit) dicens pro his bonis consumendis quae tunc haberet in suo beneficio, cogi sese ad medium noctis usque saepe sedere, quod sia adhuc aliud habiturus esset, dies atque noctes vigilandum esse, ut omnia consumeret.
153
Plura in passione domini mentita quam vera.
154
Nuper quidam callide delusit rusticos, dicens. Multo plura in passione Christi mentita quam vera. quod rustici aegre acceperunt, illumque tormentis ad revocationem reducere statuerunt, donec eorum stultitiam deludendo dixerit. bene dixi o fratres. Pauca enim Christus loquitur sed vera. Multa vero Iudaei et quidem mendacissima.
155
De simplici rustico vera historia.
156
Quidam simplex rusticus senio confectus, in alpibus nostris Suevicis, non longe a patria mea, cum mandatum domini nostri ducis Vuirtenbergensis quadam simplicitate atque incuria neglexisset. convenit eum praefectus pagi sui atque carcerem ei poenamque non mediocrem minitatur. Cui rusticus. O Ioannes dilecte consanguinee, facias secundum divinam voluntatem tuam, sed sis mihi propitius quaeso. si enim prudentior essem minus egissem.
157
De monachis Matthias de Hochneck.
158
Eram nuper cum quodam nobili imprimis faceto in monasterio quodam ubi erant fratres satis imperiti, quorum perspecta ruditate quaesivit nobilis a me. Quibus quaeso mediis aut artibus defensuri sunt si opus fuerit, isti monachi fidem christianam? Ego professus me nescire. Ad quod ille. O te imperitum, qui enim alii potando meliores? Ut enim alii disputationibus, ita illi compotationibus adversarios infatuarent, atque convincerent (printer); sic: convivarent universos.
159
De quadam sententia cuiusdam senatoris.
160
Senatus Urachensis piscabatur pro publica laetitia instruenda, et cum post piscationem ante cenam aliquid ingruisset quo consilium habere opus erat, cum quilibet suam sententiam dixisset, erat inter eos unus qui inter consultandum obdormiverat. et cum rogatus esset sententiam. dixit evigilans partim elixos esse debere, partim assos, intelligens de piscibus. somno enim impeditus, quae res tractaretur, omnino erat oblitus. quae eius sententia longe lateque diffusa est.
161
De fratribus Bernae combustis.
162
Fuerunt pridem Anno domini M. D. IX. Bernae quidam fratres praedicatores ob quaedam inaudita flagitia igne concremati. qui inter ceteras ineptias, quibus imponere hominibus conabantur, finxerunt uni ex eis beatam virginem crebro noctu apparere, atque rudibus eius quaestiunculis multis verbis respondere. Quod ego cum legissem, dicere saepe consuevi, iocando in eorum fatua figmenta. si eorum commentum verum fuisset, divam virginem mihi capulari vetula magis otiosam, loquacioremque videri. quae tot fratrum ineptiis quotidie responderit. Ambitionem enim et superstitionem sub specie religionis grassantem rei pub. Christianae minari summam iacturam possum non obscure intelligere, quia istis artibus sit prius per scribas et phariseos Iudaeorum res publica subversa atque labefacta. Sed cui ordini mortalium desunt mali. bonos fratres non tangit calamus meus, de malis tantum loquar. Ad tantum autem facinus (si verum est quod publice scribitur et divulgatur) impulit eos sola illa pertinax, et nulli mortalium scibilis opinio, quod beata virgo sit concepta in pacto originali. quam falsis et prodigiosis miraculis, sed diis adversis, convincere et probare sunt conati.
163
De aliis fratribus.
164
Cum nuper quidam dicerent in artam fratrum irreptasse regulam, humilesque vestes superbiam, atque avaritiam. dixi ego. Id mihi mirum non videri. cum lupus humili veste, sordidoque colore vestitus, totus sanguinarius sit atque rapax.
165
De rustico et medico.
166
Rusticus quidam simplex cum urina accessit medicum, a quo quaesitus unde esset, dixit. Domine doctor tu in urina bene invenies.
167
De rustico aegrotante.
168
Rusticus cum ei uxor omnesque liberi in peste obissent, coepit et ipse aegrotare. cumque sacram eucharistiam sumere rogaretur, renuit, quod ex ea (ut ipse dixit) uxor et omnes liberi mortem manducassent, atque ab ea ad deum se appellaturum testatur.
169
De simplici clerico.
170
Quidam indoctus clericus Constantiae fuit quaesitus ab his qui examinatores dicuntur. an esset de legitimo toro, credebat illos inquirere natale solum, atque inquit. Non sum de legitimo toro, sed de Smicha, ita enim vocabatur natalis eius pagus, iuxta patriam meam.
171
De asino imperitorumque iudicio.
172
Cum nemo feliciter et bene possit iudicare de artibus nisi soli artifices, nemini dubium erit quin illorum sit iudicium omnino explodendum, violentum, rude atque mendax, qui iudicare volunt de poetica, musica, atque aliis artibus, quarum omnino sunt expertes atque ignari. Ita contigit asino, qui sibi iudicis partes arrogavit inter philomelam et cuculum, quae de cantu decertabant utra earum praestaret. Sententiam enim ferens ita dixit. Cuculus longe mihi excellere videtur. illius enim cantus est planus, atque intelligibilis, uniusque tenoris. Sed philomela nescio quid canis. nunc enim vocem attollis, acuteque canis, nunc presse atque graviter, nunc media voce, adeo ut non facile pateat auditoribus quo tendat cantus tuus.
173
De querimonia lupi super sua infelicitate.
174
Fecit nuper quidam carmen Germanicum, in quo mirifice atque venuste lupum de sua infelicitate atque rusticorum in se iniurias atque invidiam, omnium regum iustissimo Maximiliano Caesari conqueri facit. ad cuius tribunal citaturum se minatur universam rusticitatem, ita dicens. O quanta est rerum humanarum iniquitas. O facinus indignum, et superum iudicio vindicandum. O pereat semen rusticorum, quod me invidissimum mortalium genus supremo odio, summa cum iniuria prosequitur. Cum enim iura illa omnibus mortalibus promulgata concedant liberaliter, aliquem posse in necessitate et pro conservatione sui corporis rapere esculenta et poculenta, id mihi homines illi iniquissimi (beneficium scilicet non tam humanum quam naturale et divinum) concedere nolunt. quin immo si tempore summae famis minimam gallinam vel anserem, aut ad summum, vitulum uni eorum rapuero. vel (quod omnium detestabilissimum videri debet) cadaver mortui equi excoriare temptavero, tanto in me surgunt canum exercitu, tantoque clamore et armorum apparatu in me conficiendum excarnificandumque concurrunt praecipites, ut nemo umquam atrocius in suos hostes grassari debeat, aut fecisse inveniatur. Sed O rustici quae est vestra caecitas, quousque ita delirabitis, qui mihi quod iura tam humana quam naturalia concedunt tam diu negatis, dum ut possim subvenire necessitati corporis alicui ex vestris interdum, et id quidem raro, sum molestus, rapiens vel ovem vel bovem pro sedanda fame. sed nec furor, nec vi rapio argentum vel aurum, nec ferrum, siliginem, avenam vel triticum, nec quicquam earum rerum omnium, quae pretiose habentur apud mortales, sed non nisi esculenta, vinum etiam spernens quantum vis pretiosum. tantum oves, boves et universa pecora curans. atque ram singularis in rusticos vel benignitatis vel clementiae, ut nisi tempore hiemis vel summae famis raro alicui ex rusticis aliquid quasi decimas mihi iure naturae a deo datae debitas diripiam contentus praeda me silvestrium ditari. Sed audi quantam huic in me invidiae stultitiam adiungant, ut possit deus non iniuria meus ultor existimari. desides item sacerdotes, pinguesque monachos, summos eorum et capitales inimicos genibus flexis adorant, summaque veneratione observant qui de eorum labore, sanguine et medulla vivumt. O poenam condignam. O rusticorum meritam infelicitatem, me innocentem, et eorum exercitatorem odio prosequuntur, illos autem venerantur, qui ab eis auferunt non solum frumentum, vinum, equos, tauros, argentum et aurum, verum etiam uxores, filias pudicissimas, et vitam denique ipsam saepe depraedantur, quorum vita omnis et luxuries inaudita tantum in sudore et sanguine rusticorum nutritur. O divinam vindictam qui tot estis, tamquam paucos intra viscera, et in sinu vestrarum filiarum alitis, me vero nihil tale cogitantem persequimini tantopere. Unde ego nisi Caesar pacem vobis erga me mandaverit, perpetuum vobis bellum indico. quod et posteris vestris nepotes mei facere debebunt.
175
De meretrice.
176
Audivi olim duas mulierculas inter se dissidentes, ubi una ad alteram dixit. Tu es meretrix. Respondit altera. Verum est. sed tu gauderes esse meae conditionis, sed tam deformis es, ut a nullo rogeris.
177
De sacerdote contionante.
178
Contionaturus quidam sacerdos suis rusticis, incepit. Salutat vos Lucas medicus, ut sacrae litterae habent, sed post ita obstupuit, ut ne unum quidem enuntiare potuerit verbum ulterius. Cui ex senioribus unus assurgens dixit. habeat gratias, atque si quando ad eum redibis, dicito et illi nostro omnium nomine plurimam salutem.
179
De principum praerogativa.
180
Principes dum sunt ebrii dicuntur a familiaribus laeti. dum sunt nigri dicuntur fusci. dum stulti dicuntur probi, simplices et innocentes.
181
De contionatore Maguntiae.
182
Quidam dicitur fuisse contionator Maguntiae, qui saepe et acriter invehebatur in illos qui plura beneficia ecclesiastica haberent. hoc canonici beneficiosi (ut ita loquar) aegre ferentes contulerunt ei pingue beneficium ad id quod ante possidebat, ut eius compescerent intempestivam loquacitatem, quod ipse accepit, atque id quod ante dixerat revocavit, dicens se ante non bene in ea materia fuisse instructum, neque eam dulcedinem ante degustasse.
183
Cur itinerantibus monachis pluat.
184
Est proverbium apud nostros quando monachi peregre proficiscantur, quod sint pluviae. Huius rei nuper quidam philosophus Tubingae causam ridicule asserebat hanc. quia inquit rasi multos habent ex vino immodice hausto vapores in capite, qui facile ex calore a calvitie extrahuntur, unde postea pluviae generantur.
185
De viatore ebrio.
186
Vinum acinaticium apud nos Suevos eo nomine appellatur quo niger equus, quo cum quidam viator ut vinosus ita facetus imprimis plus iusto se onerasset, ita ut ferre non posset, noctu id ex fenestra cubiculi ubi dormiebat, evomuit. postridie venit ad sacerdotem, apud quem divertebat, dicens. O bone pater quam acrem et vehementem habes equum nigellum. nam hesterna nocte quodam furore percitus e fenestra cubiculi precipitem se dedit.
187
De sacerdote.
188
Quidam sacerdos interim dum corpus Christi elevaret, vidit rusticum in horto suo arborem ascendentem, atque poma decerpere statuentem. ad quem dixit. Ascende in nomine diaboli, quod astantes mirabantur, qui non videntes rusticum ascendentem, putabant sacerdotem in Christum elevatum haec dixisse.
189
De Maximiliano Caesare, quodam infamato et Iudaeis.
190
Querebatur ex scribis Caesaris Maximiliani unus se infamari famoso carmine, vernaculisque cantionibus, atque ut id edicto vetaret, rogavit Caesarem. Non facile id faciemus, inquit Caesar, ne et ipsi in nos partem carminis transferrent. patere aequo animo quod et nos aliquando sumus perpessi. hae cantiones ut cito fiunt, ita cito dispereunt. nec tam diu durant ut aliquando conquestus est apud nos Iudaeus quidam, ut carmen hoc, Christus surrexit. quod nunc plus quam M. D. Annos celebratur, Dixit enim Iudaeus. Qui fit? aut quo sidere infelicissimo nobis ut omnes cantiones per annum evanescant, et hoc quod dixi duret. Qui fit insuper? ut homicidia omnia apud vos post annum expiantur atque reconcilientur, et homicidium nostrum quod in Christum commisimus tot annos maneat inexpiabile, nulloque nostro incommodo atque miseria vel temporum spatio mitigabile.
191
De rustico.
192
Rusticus alpestris apud Helvecios cum aegrotaret, misit ad proximum pagum pro sacerdote, qui eum communione sacra provideret, atque cum sacerdos venisset, convaluit paulum rusticus, dixitque ad sacerdotem. Vade domum nunc, sinasque deum in clavo isto (quem demonstrabat) pendere usque in crastinum. Cui sacerdos. An corpus Christi tam negligenter et irreverenter hic custodiam? Ad hoc rusticus O bone domine si etiam valeret. x. aureos sine cura tua custodiam.
193
Proverbium apud Germanos.
194
Si vis esse laetus per unum diem, intra balneum. post enim largius bibunt homines, unde laeticia nascitur. Si per hebdomadam, minue sanguinem. Si per mensem, interfice porcam, ubi farciminibus et carnibus suillis homines lautius epulantur. Si vero per annum, ducas uxorem. multorum vero opinione, paenitere emitur citius quam per annum ab his qui ducunt uxores.
195
Aliud.
196
Haec familia omnium inutilissima atque tristissima praedicatur. Gallinae sine ovis. Porca sine suculis. Vacca sine lacte. Filia quae noctu extra domum divagatur. Filius lusor Uxor furtim bona viri absumens. Et famula praegnans.
197
Aliud.
198
Haec raro contingere, atque fere contra naturae cursum esse traduntur ab otiosis. Puella adolescens sine amore. Nundine sine furibus. Antiquus Iudaeus sine divitiis. Antiquum horreum sine muribus. Antiqua vestis pellicea sine pediculis. Antiquus caper sine barba. Antiqua monialis sine religione.
199
De puella impudica.
200
Erat puella in patria mea non usquequaque illaesae famae. Illa suem a patre in foro Echingensi emptum, domum ducebat et cum forte per silvam haberet adolescentem comitem, qui eam de stupro appellaret, negavit illa primum, sperans illum instantius petiturum. sed tamen in fine nemoris cum videret illum omnino a petitione destitisse, dixit. sed O bonae amasie ut recordar praeteritorum verborum, si tuae voluntati condescenderem, quo quaeso interim ligaremus suem. quod postea multis annis mansit apud populares meos in proverbio.

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.