Hamartigenia

Loth monitis sapiens obtemperat, at levis uxor

mobilitate animi torsit muliebre retrorsus

ingenium Sodomisque suis revocabilis haesit.

traxerat Eva virum dirae ad consortia culpae:

haec peccans sibi sola perit; solidata metallo

diriguit fragili saxumqtie liquabile facta

stat mulier, sicut steterat prius, omnia servans

caute sigillati longum salis effigiata,

et decus et cultum frontemque oculosque comamque

et flexam in tergum faciem paulumque relata

menta retro, antiquae monumenta rigentia noxae,

liquitur illa quidem salsis sudoribus uda,

sed nulla ex fluido plenae dispendia formae

sentit deliquio, quantumque armenta saporum

attenuant saxum, tantum lambentibus umor

sufficit attritamque cutem per damna reformat,

hoc meruit titulo peccatrix femina sisti,

infirmum fluidumque animum per lubrica solvens

consilia et fragilis iussa ad caelestia, voti

propositum contra non conmutabile servat

Loth ingressus iter, nec moenia respicit alto

in cinerem conlapsa rogo, populumque perustum

et mores populi, tabularia, iura forumque,

balnea, propolas, meritoria, templa, theatra,

et circum cum plebe sua, madidasque popinas.

quidquid agunt homines Sodomorum incendia iustis

ignibus involvunt et Christo iudice damnant.

haec fugisse semel satis est; non respicit ultra

Loth noster, fragilis sed coniunx respicit, et quae

fugerat inverso mutabilis ore revisit,

atque inter patrias perstat durata favillas.

en tibi signatum libertatis documentum,

quo voluit nos scire Deus, quodcumque sequendum est,

sub nostra dicione situm, passimque remissum

alterutram calcare viam. duo cedere iussi

de Sodomis; alter se proripit, altera mussat,

ille gradum celerat fugiens, contra illa renutat.

liber utrique animus, sed dispar utrique voluntas.

dividit huc illuc rapiens sua quemque libido,

talem multa sacris speciem notat orbita libris,

aspice Ruth gentis Moabitidis et simul Orphan,

illa socrum Noomin 1 fido comitatur amore,

deserit haec. atquin thalamis et lege iugali

exutae Hebraeisque toris sacrisque vacantes

iure fruebantur proprio, sed pristinus Orphae

fanorum ritus praeputia barbara suasit

malle et semiferi stirpem nutrire Goliae;

Ruth dum per stipulas agresti amburitur aestu,

fulcra Boos 1 meruit, castoque adscita cubili

Christigenam fecunda domum, Davitica regna,

edidit atque Deo mortales miscuit ortus,

saepe egomet memini fratres geminos ad hiulcum

pervenisse simul bivium nutante iuventa

et dubitasse diu bifido sub tramite, quodnam

esset iter melius; cum dextrum spinea silva

sentibus artaret scopulosaque semita longe

duceret aërium clivoso margine callem,

at laevum nemus umbriferum per amoena virecta

ditibus ornaret pomis et lene iacentem

planities daret ampla viam: squalentibus unum

contentum spinis reptasse per ardua saxa,

porro alium campo sese indulsisse sinistro;

illum sideribus caput inmiscere propinquis,

hunc in caenosas subito cecidisse paludes,

omnibus una subest natura, sed exitus omnes

non unus peragit placitorum segrege forma,

haud secus ac si olim per sudum lactea forte

lapsa columbarum nubes descendat in arvum

ruris frugiferi, laqueos ubi callidus auceps

praetendit lentoque inlevit vimina visco,

sparsit et insidias siliquis vel farre doloso,

inliciunt alias fallentia grana, gulamque

innectunt avidam tortae retinacula saetae,

molle vel inplicitas gluten circumligat alas,

ast aliae, quas nullus amor prolectat edendi,

gressibus innocuis sterili spatiantur in herba

suspectamque cavent oculos convertere ad escam;

mox ubi iam caelo revolandum, pars petit aethram

libera sideream plaudens super aëra pinnis,

pars captiva iacet laceris et saucia plumis

pugnat humi et volucres nequiquam suspicit, auras;

sic animas caeli de fontibus unicoloras

infundit natura solo, sed suavibus istic

devinctae inlecebris retinentur, et aethera paucae

conscendunt reduces, multas viscosus inescat

pastus et ad superas percurrere non sinit auras,

praescius inde Pater liventia Tartara plumbo

incendit liquido piceasque bitumine fossas

infernalis aquae furvo subfodit Averno,

et Phlegethonteo sub gurgite sanxit edaces

perpetuis scelerum poenis inolescere vermes,

norat enim flatu ex proprio vegetamen inesse

corporibus nostris animamque ex ore perenni

formatam non posse mori, non posse vicissim

pollutam vitiis rursum ad convexa reverti

mersandam penitus puteo ferventis abyssi,

vermibus et flammis et discruciatibus aevum

inmortale dedit, senio ne poena periret

non pereunte anima, carpunt tormenta foventque

materiam sine fine datam, mors deserit ipsa