Hamartigenia

securam penetrans medicato vulnere vitam;

sed magis aligera est magis et medicata sagitta,

quam iacit umbrosi dominatio lubrica mundi,

eludens excussa oculos calamique volantis

praepete transcursu cordis penetralia Agens,

nec segnis natura animae est aut tarda cavendi

vulneris, ignitum quoniam Deus indidit olli

ingenium, purum, sapiens, subtile, serenum,

mobile, sollicitum, velox, agitabile, acutum,

factorem modo casta suum veneretur et ipsi

militet ac victum proculcet sobria mundum,

nil de pestiferis opibus aut falsificatis

terrarum spoliis stulto oblectamine libans,

ne sub fasce iacens alieno et dedita regno

non queat argutas hostis vitare sagittas,

sed quid ego omne malum mundique hominumque maligni

hostis ad invidiam detorqueo, cum mala nostra

ex nostris concreta animis genus et caput et vim,

quid sint, quid valeant, sumant de corde parente?

ille quidem fomes nostrorum et causa malorum est,

sed tantum turbare potest aut fallere quantum

nos volumus, qui decrepito suggesta leoni

armamenta damus: friget fera futtile frendens,

humani generis ni per suffragia gliscat.

gignimus omne malum proprio de corpore nostrum,

ut genuit David, alias pater optimus, unum

crimen Abessalon; taetrum pater ille, sed unum,

innocuas inter suboles genuit patricidam,

ausus in auctorem generis qui stringere ferrum

(a pietas!) signis contraria signa paternis

egit et unius commisit sanguinis arma.

nostra itidem diros urente propagine natos

pectora parturiunt, versis qui protinus in nos

morsibus insuescunt gignentum vivere poenis;

depopulantur enim nimium fecunda parentum

viscera et interitu genitalis stirpis aluntur.

progeniem verum ille suam, rex utpote summus

atque Dei vates pariturae et virginis auctor,

tristibus atque piis variaverat, ut Solomonis

frater Abessalon sereret sua crimina iustis

pigneribus dulcemque domum turbaret amaris.

nos dignum Solomone nihil, nos degener inplet

solus Abessalon lacerans pia viscera ferro.

si licet ex ethicis 1 quidquam praesumere vel si

de physicis exempli aliquid, sic vipera, ut aiunt,

dentibus cmoritur fusae per viscera prolis,

mater morte sua, non sexu fertilis aut de

concubitu distenta uterum, sed cum calet igni

percita femineo, moriturum obscena maritum

ore sitit patulo; caput inserit ille trilingue

coniugis in fauces atque oscula fervidus intrat,

insinuans oris coitu genitale venenum,

nupta voluptatis vi saucia mordicus haustum

frangit amatoris blanda inter foedera guttur,

infusasque bibit caro pereunte salivas.

his pater inlecebris consumitur, at genitricem

clausa necat subolis; nam postquam semine adulto

incipiunt calidis corpuscula parva latebris

serpere motatumque uterum vibrata ferire,

aestuat interno pietatis crimine mater

carnificemque gemit damnati conscia sexus

progeniem, saepti rumpentem obstacula partus,

nam quia nascendi nullus patet exitus, alvus

fetibus in lucem nitentibus excruciata

carpitur atque viam lacerata per ilia pandit,

tandem obitu altricis prodit grex ille dolorum

ingressum vitae vix eluctatus et ortum

per scelus exculpens; lambunt natale cadaver

reptantes catuli, prolis dum nascitur orba,

haud experta diem miserae nisi postuma matris,

non dispar nostrae conceptus mentis: ab ore

vipereo infusum sic conbibit illa venenum

coniuge Beliade, sic oscula devorat haustu

interiusque rapit, sic felle libidinis ardens

inpletur vitiis perituro mixta marito,

tunc praegnans letale genus concepta maligni

fert opera ingenii de semine conplicis hydri;

quem poenis pensare prius sua facta necesse est

corruptae pro stupro animae proque orbe perempto.

ipsam porro animam crudelia vulnera carpunt

mille puerperiis, suboles dum parturit ex se

contra naturam genitas, peccamina crebra

scilicet et pastos materno funere natos.

hinc illa est Domini iusta obiurgatio Christi:

‘nonne pater daemon, vos increpo, peccatores,

concubitu carnis semen sitientis iniquum

vos genuit?’ sanctum, lector, percense volumen:

quod loquor, invenies Dominum dixisse profanis

vera obiectantem mortalibus: ‘ex Patre nam vos

esse meo genitos pietas,’ ait, ‘ipsa probaret

ac pietatis opus.’ pro caeca libido! quid hoc est,

quod cum se thalamis desponsam mens bona iustis

noverit, inque torum regis nuptura vocetur,

et regis semper iuvenis senioque repulso

divinum decus aeterno servantis in ore,

malit adulterium fulvo et se munere vilem

vendat nocticolae spurcis conplexibus Indi,

aspernata Dei fusam per virginis artus

progeniem dulcesque vocans in fornice natos?

sentio quam contra moveat pellacia litem,