De Vita Sancti Martini

Ambatiae ad uicum properat deducere turmas.

auxilium caeleste uocat. spes omnis in illo est,

qui caelum terramque regit, cui militat aer

et permansurum seruant elementa pauorem.

rursum igitur saetosi habitus stimulisque reclinem

consueti penetrare cutem, conexa rebelli

uellera duritiae rigidis in uulnera filis,

peruigiles iterum gemitus, ieiunia rursum

dilatis renouata cibis noctisque laborem

mox successuro rursum iungentia soli.

nec longa hoc uotum mora distulit. ecce reuerso

tempestas uiolenta die circumstrepit aedem,

turbine uentorum ruptis in flumina nimbis.

diuiduae excusso scinduntur lumine nubes

et collectarum super ardua moles aquarum

raucisono inpactam conlidit turbine cratem,

reddit et expressum nimborum pugna fragorem.

intremuit tellus imoque excussa profundo

respuit inpositae fundamina pendula molis,.

dissiciens sparsam procul a conpage ruinam

et per prona rotans disruptae fragmina molis.

o nimium dilecte deo, te supplice Christus

iam pronos celso siccauit in aere nimbos.

ad tua uota iterum celeres rediere procellae,

accincta et grauibus nigrantia nubila uentis,

parcere iussa satis, ualidas rumpentia moles,

mollia graminibus durisque inmitia saxis.

Nec minus hoc meritum fuerit, nec dispare causa

gloria consimilis, pariles imitata triumphos.

idolicam effigiem celsissima fulchra columnae

tollebant iunctis procul ad sublimia saxis,

altior ut species solioque elatior isto

despiceret miseram conficto numine plebem.

hanc quoque Martino cupienti euertere molem

cuncti defuerant ad talia uota paratus,

sed spes ad dominum semper festina manebat.

ergo ut pernici reuolauit ad aethera sensu

auxiliumque citum caelorum a rege poposcit,

ignea, consimilis specie, sed lumine dispar

conminuit fragilem delapsa columna ruinam,

sulphorea aduoluens crepitantes flamma fauillas,

fumantem adtollens ambusto e puluere nubem

atque exundantem consumpta mole uaporem.

sic rutilo, Martine, polo, sic turbine uenti

conectis geminos uel nube uel igne triumphos.

nec mirum ut dominus seruo promissa fideli

tam sancto inpleret famulo, qui dixerat olim

attonitis nimium tanta ad miracula seruis,

haec uerae fidei sese documenta daturum,

ut maiora horum credentes signa probarent.

quid mirum est eadem dominum conplesse fauentem.

per seruos, qui plura piis spondere ministris

dignatus sursum sublimia corda uocauit.

Nam sicut prodit caelestis pagina libri,

femineam testata fidem, post flumina multi

sanguinis et tristem consumpto corpore tabem

attactu uestis celerem remeasse salutem:

sic data Martino est eiusdem gloria facti,

sed sanante deo, qui nunc quoque celsus in arce

stellantis solii tangi per membra probatur,

quae capiti aeterno sancta conpage cohaerent.

Quid non mite pio, quae non subiecta fideli

monstra uiro? iussi parebant saepius angues

nec suberat uictis feritas cognata uenenis.

tranabat dirus propter uada proxima serpens

et uitreas sulcabat aquas. extabat ab undis

cum ceruice caput. findebat pectore summum

festinus fluuium. reliquus per caerula tractus

flectebat uario sinuamina lubrica motu,

intorquens leuis curuata uolumina caudae

et uibrans tremulam meditata in uulnera linguam.

hunc ubi uix medio Martinus in aequore uidit

contiguae properum iam iamque accedere terrae,

conpulit his dictis raptim remeare retrorsum

obstrictum uirtute dei uel nomine Christi:

\'nequaquam ad uetitam ulterius contendere ripam

te iubeo\'. stetit in medio mala bestia fluctu

et fractos rigidus torpor conexuit artus

membraque captiuo paulatim haesere natatu,

donec praecluso praestructi gurgitis aestu

languida permisso fluitarent colla profundo

et retro seminecem ferret piger alueus anguem.

Atque utinam nostrum simili uirtute uenenum,

quod male transcursae uitiauit lubrica uitae,

inmergens rapido semper mea crimina saeclo,

conuertat sancti miseratio fida patroni,

cogat et oblitae rursus meminisse salutis,

ne prona in luteo mergantur membra profundo

infectum et madeat uitiorum gurgite corpus,

sed stabiles sursum uirtutum in margine gressus

insistant fidei, terrena et gaudia calcent,

quaeque fluunt, celeri cupiant euadere nisu.

hoc tantum et paulum subsistam ad flumina uoto,

dum clari titulos recolens percurro patroni,

ad cuius meritum gaudens se subdere sanctis

paruit imperiis iussarum gurges aquarum.

Contiguum semper ieiunia ducta per annum

laxabant paulum sanctae sollemnia Paschae.

mitius his tantum cruciabat membra diebus.

tum solum exiguam piscem sumebat in escam.