Carmina

qui potes addictam uiuificare animam;

parcere subiectis, tenebris infundere lumen

et brutis sanctos de scopulis facere.

e medio mortis uitiorum gurgite mersus

eripior sanctis purificatus aquis

et modo qui merui tortorum uincula flammas,

idem non idem iam quasi liber ago.

quid loquimur liber\'? frenant hanc crimina uocem;

seruus peccati post ueniam teneor.

nam uetus et studio pugnandi promptior hostis

incautum uariis artibus exagitat,

auditu uisu gustu tactuque placentes

obiciens semper callidus illecebras,

ut, pars si qua meis membris male firma uacillet,

ceu patulum populans intret ouile lupus

et leo secretis rapidus prorumpat ab antris,

incustoditum si patet ire pecus.

sed tu, sancte deus, sensus si uerba loquuntur

et non mens aliud, lingua aliud loquitur,

sollicitus cupidus deuotus pectore et ore

pulso; patere iube, da, peto quaero, doce,

qua fas quaque pium est mortalem noscere, quam sis

supplicibus facilis quotue quibusue modis.

peccatis ignosce meis; leuioribus utor

quam sint factorum pondera nominibus.

criminibus ignosce magis; iam sentiat ipse

quae mihi molitur tela furens coluber,

atque per innumeros escis fallentibus hamos

captiuum teneant, sic rogo, quae sua sunt.

non aurum gemmasque uelim, non ditia regum

regna nec immensas quas habet orbis opes,

non ut densatos fasces curuasque secures

pone sequar celsis conspiciendus equis,

non ut seruandi signent mea nomina fastus

turbaque nobilium limina nostra terat,

non ut sic saltem subrepat blanda uoluptas;

sed mihi contento quod satis est habeam.

non longum uitae cursum, non gaudia quaero

corporeis nimium congrua deliciis,

hibernis totum citius cum transeat umbris

floribus et, rigidi quos rapuere noti.

in quis uita breuis, post mortem poena perennis.

ipsum se damnat qui peritura rogat.

da potius sensus dociles, da lumina menti,

da mortem membris quae perimunt animam.

instrue sollicitum, nutantes dirige gressus,

credenti plenam plenior adde fidem.

sit mihi iustitiae studium, custodia ueri,

sit purum corpus, sit sine labe animus,

simplicitas probitas patientia, mens sibi recti

conscia, sit pietas, sit bene suadus amor.

non aliena petam; facilis iactura meorum;

sim mundo stultus, ut tibi sim sapiens.

perpetuo imposito moriatur fine uoluptas,

nec recolant sensus quod meminisse nocet.

non ullum bona formidet conscientia testem;

quae loquimur rata sint, quae facimus deceant.

ambitio ebrietas odium tumor ira libido

ac uarii mater criminis inuidia

sint procul, et iugi mereatur uita precatu,

excusso temptent ne mea colla iugo.

sic humilis modo mane nouo, modo uespere facto

susceptae curem tempora militiae,

ut nox si qua uenit semper postrema putetur

atque diem mundo ceu moriturus agam.

cessabunt fraudes periuria furta rapinae,

impendens metuam si cito iudicium.

uotis sermoni factis modus utilis assit,

assit praecipuus in tuo amore modus,

ut mihi uisceribus totis totisque medullis,

si mereor, totum te, pater, insinues.

nox dies, hora et quodque momentum, scripulus omnis,

puncta etiam nostrae crescere dent fidei,

ad quam seruandam tua sum pietate iuuandus.

totum posse tuum; uix mihi uelle subest,

ac si multiplices in cassum porrigo curas,

paucis rem uerbis plenius expediens.

sunt qui saepe sibi dictis contraria poscunt;

utile quod nobis scis, deus, hoc tribue.

accenso maerens si quaerit lumine drachmam

et gaudet mulier quod sibi non pereat,

si fuit et pecudis non uilis cura relictae

pastori centum qui numerabat oues,

cuius, cum posset facilis iactura uideri,

dulcia curuatis pondera sunt humeris,

si pater, amisso remeat cum faenore natus,

testatur largis laetitiam dapibus:

cur dubitem totum quod sit tua cura per orbem,

ne quisquam pereat qui tibi crediderit?

nam si quem dudum rebus ratione fruendis

formauit madido dextera sancta luto.

de nihilo sumptum nihilum finxisse putatur

ludentis potius quam facientis opus.

denique cum proprio damnatus crimine iusto

transgressus legem morte perisset homo,

personam mutans, fecisti cedere causam,

nec nimium durus nec nimium facilis

dignatus dominus dominum demittere terris,

uirtutem faceret qui crucis opprobrium

et quidquid poterat pro maiestate iubere,