Carmina

iam distinguentem modico Ruth tempora libro,

tempora Iudicibus finita et Regibus orta,

intentis transcurre oculis; breuis ista uidetur

historia, at magni signat mysteria belli,

quod geminae scindunt sese in diuersa sorores.

Ruth sequitur sanctam quam deserit Orpha parentem;

perfidiam nurus una, fidem nurus altera monstrat:

praefert una deum patriae, patriam altera uitae.

nonne, precor, toto manet haec discordia mundo

parte sequente deum uel parte ruente per orbem?

atque utinam pars aequa foret necis atque salutis!

sed multos uia lata capit facilique ruina

labentes prono rapit inreuocabilis error.

forte requiratur quanam ratione gerendi

sederit haec nobis sententia, pingere sanctas

raro more domos animantibus adsimulatis.

accipite et paucis temptabo exponere causas.

quos agat huc sancti Felicis gloria coetus,

obscurum nulli; sed turba frequentior hic est

rusticitas non cassa fide neque docta legendi.

haec adsueta diu sacris seruire profanis

uentre deo, tandem conuertitur aduena Christo,

dum sanctorum opera in Christo mirantur aperta.

cernite quam multi coeant ex omnibus agris

quamque pie rudibus decepti mentibus errent.

longinquas liquere domus, spreuere pruinas

non gelidi feruente fide; et nunc ecce frequentes

per totam et uigiles extendunt gaudia noctem,

laetitia somnos, tenebras funalibus arcent.

uerum utinam sanis agerent haec gaudia uotis

nec sua liminibus miscerent pocula sanctis.

quamlibet et ieiuna cohors potiore resultet

obsequio, castis sanctos quae uocibus hymnos

personat et domino cantatam sobria laudem

inmolat: ignoscenda tamen puto talia paruis

gaudia quae ducunt epulis, quia mentibus error

inrepsit rudibus; nec tantae conscia culpae

simplicitas pietate cadit, male credula sanctos

perfusis halante mero gaudere sepulchris.

ergo probant obiti quod damnauere magistri?

mensa Petri recipit quod Petri dogma refutat?

unus ubique calix domini, est cibus unus et una

mensa domusque dei. discedant uina tabernis;

sancta precum domus est ecclesia; cede sacratis

liminibus, serpens. non hac male ludus in aula

debetur, sed poena tibi; ludibria misces

subpliciis, inimice, tuis. idem tibi discors

tormentis ululas atque inter pocula cantas.

Felicem metuis, Felicem spernis inepte,

ebrius insultas, reus oras; et miser ipso

iudice luxurias, quo uindice plecteris ardens.

propterea uisum nobis opus utile totis

Felicis domibus pictura ludere sancta,

si forte adtonitas haec per spectacula mentes

agrestum caperet fucata coloribus umbra,

quae super exprimitur titulis, ut littera monstret

quod manus explicuit, dumque omnes picta uicissim

ostendunt releguntque sibi, uel tardius escae

sint memores, dum grata oculis ieiunia pascunt,

atque ita se melior stupefactis inserat usus,

dum fallit pictura famem; sanctasque legenti

historias castorum operum subrepit honestas

exemplis inducta piis; potatur hianti

sobrietas, nimii subeunt obliuia uini.

dumque diem ducunt spatio maiore tuentes,

pocula rarescunt, quia per miracula tracto

tempore iam paucae superant epulantibus horae.

quod superest ex his, quae facta et picta uidemus,

materiam orandi pro me tibi suggero poscens,

rem Felicis agens ut pro me sedulus ores.

et decet, ut quem mente pia comitaris eundem

et mentis facie referas animoque sequaris

par in amore mei; nec enim miser ambigo amari

martyre, uel modici dignatus amore catelli,

cum mihi uita domus res gratia gloria panis

sit Felix donante deo. quo praefcule posce

montibus in sanctis mea fundamenta locari

et coeptam peragi inrupto molimine turrem.

de Genesi, precor, hunc orandi collige sensum,

ne maneam terrenus Adam, sed uirgine terra

nascar et exposito ueteri noua former imago.

educar tellure mea generisque mei sim

degener et sponsae festinem ad mellea terrae

flumina, Chaldaei seruatus ab igne camini.

sim facilis tectis quasi Lot fore semper aperta,

liberer ut Sodomis; neque uertam lumina retro,

ne salis in lapidem uertar sale cordis egenus.

hostia uiua deo tamquam puer offerar Isac

et mea ligna gerens sequar almum sub cruce patrem.

inueniam puteos, sed ne, precor, obruat illos

inuidus et uiuentis aquae caecator Amalech.

sim profugus mundi, tamquam benedictus Iacob

fratris Edom fugitiuus erat, fessoque sacrandum

subponam capiti lapidem Christoque quiescam.

sit mihi castes amor, sit et horror amoris iniqui,

carnis ut inlecebras uelut inuiolatus Ioseph

effugiam uinclis exuto corpore liber

criminis et spolium mundo carnale relinquam.

tempus enim longe fieri conplexibus, instat

summa dies, prope iam dominus, iam surgere somno