Carmina

quam totum tellus audiuit laeta per orbem,

sed quia uox diuina decet Felicis honorem

et quia Nicetes, domini puer atque sacerdos,

i, longinqua tellure mihi modo missus ad istum

łI ecce diem uenit, uir tam bonus ore magistro

quam sacer est uictore animo uel corpore uicto.

o mihi fulminea Cherubin si forcipe sumptum

carbonem ex ipsa domini procul efferat ara

et peccatoris male pinguia labra perurat,

ut defaecato concretis sordibus ore, .

non ut ab ore meo, sed ut auditoris ab ore,

ipsius hausta meo depromam dignius ore,

ne peccatoris stolidi sermo asper et aeger

et uiolet castas et doctas uerberet aures!

sed quoniam lateri meus adsidet ipse magister,

comminus e regione situm uenerante frequenter

lumine conspiciam; forsan sapientis ab ore,

ut quondam effetae pecudes pastoris Iacob,

concipiam sterili fecundos pectore sensus.

namque et Nicetes domino benedictus ut ille

mitis, ut Israel ouibus quoque pastor et haedis

ante lacum uiuentis aquae sedet; hic etiam tres

\'1: corde pari trina sibi legit ab arbore uirgas,

quis in aqua positis pecus aduocat et coeuntes

ingrauidat uirgisque tribus concepta colorat,

ut de interrasa uariatis cortice uirgis

insignita gregis sancti fetura probetur.

at pecori Laban non est nota. sed nota uitae;

nam nota mortis erit Christo non esse notatos.

sic animas steriles in nomine gratia trino

innouat, et uerbi coitu uir spiritus inplet

conceptosque deo notat intus eclesia fetus

uirgineo fecunda utero materque salutis,

dum uirgis intenta tribus bibit uuida uerbi

semina et aeterni signatur lumine uultus.

hinc sterilis peperit septem et defecit abundans

dilatante deo tenues, tenuante superbos.

sic ego Niceta uiso quasi fonte reperto

sicut ouis sitiens ad uiua fluenta cucurri

aridus et sensi mea protinus ubera tendi,

adtentusque diu pascentis in ora magistri

inspexi docto uarias in pectore uirgas

conspectumque bibi per lumina fixa colorem,

et me diuinis sparsit mens roscida guttis.

sed tamen in tribus his, quia uenit mentio, uirgis,

si placet, inspiciamus adhuc mysteria regni.

tres patriarcha sibi trina legit arbore uirgas,

spirantem storacis, leuem platano, nuce firmam.

spiritus in platano est, uirgo in storace, in nuce Christus.

nam patulos platanus ramos expandit in umbras;

sanctus inumbrata formauit uirgine Christum

spiritus, et storacis puto uirga sit arbore Dauid

prompsit odoratum quae uirgo puerpera florem.

uirga nucis Christus, quoniam in nucibus cibus intus,

testa foris et amara super uiridi cute\' cortex.

cerne deum nostro uelatum corpore Christum,

qui fragilis carne est, uerbo cibus et cruce amarus;

dura superficies, uerbum crucis et crucis esca est,

caelestem Christi claudens in carne medullam.

sed cruce dulcis item, quia protulit arbore uitam

uita deus noster; ligno mea uita pependit,

ut staret mea uita deo. quid, uita, rependam

pro uita tibi, Christe, mea? nisi forte salutis

accipiam calicem, quo me tua dextra propinet,

ut sacro mortis pretiosae proluar haustu.

sed quid agam? neque si proprium dem corpus in ignes

uilescamque mihi, nec sanguine debita fuso

iusta tibi soluam, quia me reddam tibi pro me,

et quicquid simili uice fecero, semper ero inpar,

Christe, tibi, quia tu pro me mea, non tua, Christe,

debita soluisti, pro seruis passus iniquis.

quis tibi penset amor? dominus mea forma fuisti,

ut seruus tua forma forem; et res magna putatur\'

mercari propriam/de re pereunte salutem?

perpetuis mutare caduca et uendere terram, .

1.. caelum emere? ecce deus quanto me carius emit

morte crucis? passus, deiectus imagine serui,

ut uiles emeret pretioso sanguine seruos. ^

sed quid agam? intuto temerarius euehor alto,

ausus in excelsum fragili me credere pinna;

martyris egregii natalem, qui meus est mos,

materia leuiore canens, in summa repente

emicui, super astra uolans mentemque procacem

ad rerum fontem misso sermone tetendi.

unde mihi hos animos? quae me leuat aura superbum?

non agnosco tumens mea pectora; maior agit mens.

sentio Nicetam, dum proximus adsidet et me

tangit et adiuncto lateri uicinus anhelat.

acer anhelantis iuxta me spiritus intrat

insolitumque potens meditanti suscitat ignem,

frigentes animans admoto fomite fibras.

sed reprimam tumidos flatus nec magna super me

exiguus spirabo loqui referarque relicta

paruus humo et plano modici pede carminis ibo.

quamuis Felicis meritum sublime profari

non possim sine laude dei, tu, sancte, paterno

suscipe me, Niceta, sinu, et dum pectore docto

sustineor caput in blando mihi corde reclinans,

sal tuus insulsum me condiat et sitientes

diues uena riget riuo mihi perpete sensus.