Carmina

pascha sacrum Christi cultu celebrare pudico.

quod si mixta seges tribulis mihi germinat et cor

incultum stimulat terreni spina laboris,

uel festis domino studeam me offerre diebus,

ut uel parte mei tangam confinia uitae,

corpore ne toto trahar in consortia mortis.

quamquam igitur iugi nos, qui statione propinqua

adcolimus, sancti potiamur honore patroni,

quem et sine natali denote frequentia semper

concelebrat, tamen ut proprii per erilia uernae

festa relaxemur curis et uota canamus,

huius laetitiae princeps psallentibus ibo

fratribus et socium ducam quasi signifer agmen.

nam licet e uaria populi regione frequentes

conparibus uotis hodie pia gaudia fundant,

me tamen uberius decet atque insignius isto

exultare die, quia nemo obstrictior est me

debitor huic, cui priuato specialius astro

ista dies tantum peperit sine fine patronum.

salue, cara dies, salue, mihi lux mea, salue,

semper festa mihi; sed in hoc mihi clarior anno

orta refulsisti, quia cum Felicis honore

I 1/ Nicetam reuehis, sanctorum ut amore duorum-

binum habeam natalem hodie, quo corpore sumpti

martyris excessum celebrans et corpore prompti

ecce sacerdotis reditum satiatus adoro,

suscipiens humili metantem in pectore Christum.

/ exultet mea nunc anima edicatque quod olim

sponsa canebat amans domino uocalis amanti:

imber abit, discessit hiems, uox turturis altae

in nostra tellure sonat, dat uitis odorem,

florida et in terris miramur lilia caeli.

unde repente, precor, uersa uice temporis annus

uer agit et gelidis flores uisuntur in agris?

iunctus adest domini Christi comitatus amicis

Nicetes; hinc uernat hiems, hinc undique nobis

spirat odoratos uegetabilis aura uapores;

hoc de corde uenit benedicti spiritus agri.

uita pudicitiae et liquido mens candida uero

Nicetam faciunt, flores et aromata Christi.

munere quid tanto dignum uel corde uel ore

pauper et insipiens et paruulus edere possim?

ipso nunc Felice opus est et in hoc mihi munus,

sumat ut a Christo, mihi quas inpertiat ipse,

ut digne sibi grater, opes. et nunc mihi uellem

uiua perennis aquae manarent flumina uentre,

ut non ore meo sed Christi munere possem

laetitiam enarrare meam, quae munere Christi

uberius solito placidum mihi pectus inundat

natalemque mihi duplicat Felicis amore

multiplici. uideo praesenti lumine coram

Niceten ridere mihi, uisoque parente, \'l.-,

cuius prae cunctis amor in me regnat, et ipse

Nicetes fio, benedicti nominis instar

mente gerens, quae nunc uoto uictore triumphat.

hunc ego conspiciens longo post tempore longe

natali uenisse tuo, clarissime Felix,

nonne tua ducente manu aduentasse fatebor?

nam quis tam claro poterit non cernere signo

hoc prece mi uenisse tua, ut, quod sumere uotis

uix poteram aut ipso saltem mihi fingere somno,

Nicetam rursus coram Felicis in ipso

natali uisu simul amplexuque tenerem

atque iterum sub eo canerem mea debita, Felix,

auditore tibi. sed quid faciam rogo. pauper

diuitis adsideo mensae et miser audeo magnis

insertare manum dapibus; neque cogito quod me

talia consimili uice, qualia sumo, parare

conueniat dignumque isto dare iudice uerbum.

quare inopi da, sancte, tuo, ut te digna patrono

et pariter condigna tuo loquar ausus amico.

posco tuos, Felix, tecum ad tua uota parentes.

quae tua uota loquor, mea sunt et uerius haec sunt

uota mea; at tibi celsus honor terrena recusat

gaudia. sed quia nostra tuae sunt gaudia palmae

et tua dignaris tibi ducere uota tuorum,

ergo tuos etiam, Felix, inploro parentes;

hic quoque ades, mihi nunc poscas ut adesse uocatos.

qui colitis laetos paradisi caelitus hortos

quique sub excelsa domini requiescitis ara,

pulcher apostolici chorus agminis et patriarchae,

gens prior, ambo chori procerum, quos agmine bino

per duodena deus signauit nomina patres

gentibus et populis regnum ad caeleste uocandis,

uos etiam, sancti, subplex deposco, prophetae,

in nostra qui carne deum fore praececinistis,

uos quoque corporibus caesis et sanguine fuso

occisum et uiuum testati martyres agnum,

omnes diuinis a fontibus una propago,

quos pius Abraham sacer Isac lenis Iacob

progenuere deo per inenumerabile semen

et bifidum meritis caelestibus atque caducis,

aequantes his astra poli, his telluris harenam.

credo equidem uos officio pietatis ad istum

undique conuenisse diem Felicis amore,

ut confessoris socii celebretis honorem.

non autem tanti mihi sum praesumptor honoris,

ut sanctos idcirco meis modo protinus omnes

sensibus adspirare precer quasi munere tanto

dignus, ut illa meo resonet uox turturis ore,