Carmina

congruere et quaecumque patres in corpore sancti

ediderint documenta dei sine corpore uiuum

in Christo Felicem agere insignique potentem

mente animam, positi dum corporis ossa quiescunt,

ante diem reditus claris praetendere signis,

qualem pro meritis sit gestatura coronam,

cum steterit toto rediuiuus corpore Felix.

omnes quisque suo radiabunt lumine sancti

dissimili fulgore pares nec iudice Christo

alter in alterius meriti dispendia crescent;

Christus erit cunctis regnum lux uita corona.

cernite distinctos actu sed honore iugatos

testamentorum ueterisque nouique magistros,

in quibus una dedit geminas sapientia leges.

atque ita uirtutes uarias par gloria pensat.

non Petrus inrupit uirga mare, sed neque Moyses

aequoris incessit liquido; tamen unus utrique

fulget honos, unus quoniam fuit auctor utrique

scindere aquas uirga, pedibus calcare fluenta,

qui deus est ueterum in sanctis, deus ipse nouorum;

quo data lex domino est, ex ipso gratia uenit;

ille deus Danielis et ille trium puerorum

Felicis deus ipse deus nec se minor ipse est

in sancto Felice deus, per quem bona dona

et medicas exercet opes terraque marique.

omni namque die testes sumus undique crebris

coetibus aut sanos gratantia. reddere uota

aut aegros uarias petere ac sentire medellas.

cernimus et multos peregrino a litore uectos

ante sacram sancti prostratos martyris aulam,

dum referunt grates, tolerata referre pericla,

testantes ualidis conlisa naue procellis

se raptos miserante deo Felicis et ipsa

educente manu Maris emersisse profundo

et desperatam placidos cepisse salutem,

Felicis meritis et aquas et cedere flammas.

praeterita ut taceam meriti documenta potentis,

nouimus experti, pauor e terrore recenti

uibrat adhuc memores animos, recolentibus illa

quae tulimus paene absumptis incendia tectis;

quamlibet extinctae recalent uestigia flammae

mentibus et magni cumulant Felicis amorem,

quem prope corporeo praesentem uidimus actu

obiectare manus flammis et nostra tueri

limina iuncta suis, quae tamquam territa sancti

obstantis facie prope tangens flamma pauebat

pulsaque de nostri rapiendo culmine tecti,

comminus in tuguri uicina strage perarsit.

mira loquar, stetit inmotus sine flatibus aether

nec nemorum foliis ullum dedit aura tremorem,

ne posset rapidus procedere longius ignis

per contexta uolans sociarum tigna domorum,

sed uentis deserta cadentibus ire negaret

flamma et consumpto moreretur languida pastu.

consimili modo nos, Felix, ope solue periclis,

nec domibus nostris propient mala, pulsaque per te

horrida sanguineo longe sonet ira flagello.

illam etiam uirtutem arcendis indue bellis,

qua male labentem uicinis montibus amnem,

qui subitis aucto pluuiis torrente redundans,

sic tua praecipitans in limina saepe ruebat,

ut tectis coniuncta tuis habitacula uastis

quassaret uiolentus aquis, ita flumine uerso

fecisti mutare uias, ut nunc nouus illum

alueus insolita ducat regione furentem

nostraque longinquo uitantem tecta meatu:

sic modo bellisono uenientes flumine pugnas

de. nostris auerte locis. manus inpia sacris

finibus absistat, quibus est tua gratia uallum,

atque tuam timeant hostes quasi daemones aulam,

nec cruor haec uiolet quae flamma uel unda refugit.

XXVII.

Nascere, quae tardo semper mihi redderis ortu

mox et in occasum properans fugis, aegra redire,

ales abire, dies. nam te per longa morantem.

tempora, dum tardi nitens rota uertitur anni,

sustineo intentis adfecto pectore uotis.

quam cuperem totis mihi te lucere diebus,

uel si quando uenis, ita conpensare moras, ut

aestiuis posses spatiis producere lucem

aut illum pensare diem, qui sistere iussis

sideribus longo lassauit lumine mundum,

humanos duplicans dilata nocte labores.

nunc te, cara dies, rapido nimis aere nobis

temporis hiberni lex subtrahit et breuiatas

cogit hiems horas cita lumine, pigra tenebris.

sed bene quod tibi sol, Felix, cui gratia perpes,

inlustrante micat Christo propriumque coruscat

natali iubar ipse suo neque conditur umquam

casibus occiduis aeterni splendor honoris.

i, fugitiua dies, elabere, non reuocabo,

nec te iam querar esse breuem, quia te sine Felix

semper inextincto praesens mihi lumine fulget.

si natalis abest, plus est quod iugiter ipse

lux huius natalis adest. nec enim ille die fit

sanctus, cuius honor celebrandi causa diei est.

quod si natalem reliquis praestare diebus

turba facit, solito quae densius ad sacra currit

limina, conferta prope semper plebe uidemus

natalem Felicis agi. nam quae, rogo, uotis