Carmina

sic aliquando ferae circum iacuere prophetam

orantisque pedes linguis mulsere benignis,

naturam mutante deo, ut damnaret acerba

mente feros homines humana pace ferarum.

sic et crudelem confudit flamma tyrannum

sanctis spectantem pueris seruire caminos

atque suos cantare reos, ardere ministros.

quonam se miseri poterunt defendere reges,

qui tam degeneres humanae mentis in illos

saeuierint, quibus et feritas et flamma pepercit?

sed uelut aeternos pueris recinentibus hymnos

roscidus accensos discussit spiritus ignes,

sic nobis placido Felicis gratia flatu

adspirante deo bellorum temperet ignes

ortaque Romuleis reprimens incendia terris

sollicitos placida iam pace refrigeret aestus

fessaque restinctis absoluat pectora curis.

sed cur insipiens, tamquam tibi sim rudis hospes

oblitusque tui, ueterum te posco parentum

exemplis, ut opem tribuas in rebus egenis,

quam tibi dante deo facies tu cedere nobis?

sat mihi sunt, Felix, uirtutum exempla tuarum,

nec tibi pauperior Christus caelestia fundit

munera quam patribus, quorum generosa propago es.

nam patriarcharum, Felix, et filius aeque

stirpis apostolicae es, tanti non degener heres

seminis; ut sanctae legis simul atque fidei

confessor patriis uirtutibus aemula sanctus

signa geris, nec, si species operum tibi dispar,

non similis uirtus; diuersa est gratia nobis,

gloria par, quoniam sanctis fons omnibus unus

et regnum commune dei; non una prophetis

martyribusque sacris opera, ut diuersa fuerunt

tempora, nec coeunt signis distantia causis

gesta; dei per dona sibi caelestia distant

aequales meritis. si non eadem omnia Felix

quae Daniel gessit uel pertulit et lacus istum

non habuit nec terribiles cinxere leones:

nec Daniel eadem pro nomine passus erili est,

uerbera uincla metus et noctem carceris atri,

quae Felix horrenda tulit. qui rostra ferarum

clausit adoranti faciens mansueta prophetae,

qui fecit gelidos pueris orantibus ignes

umidaque in mediis dedit indumenta caminis,

ipse dedit celso Felicem iure potentem

pestiferis Satanae legionibus inperitare,

in quibus iste feras omnes conpescit et ignes.

nam quae non serpens, quae non hac belua turba est?

denique de multis unum loquar, ut sit ab uno

discere daemoniis sensus constare ferinos.

quidam homo, non longum tempus, tam prodigiali

daemone distentus fuit, ut iam non modo notos

ille cibos hominum, uel si congesta daretur

multa mensa dape, in facili consumeret haustu,

uerum et gallinas habitantum limine raptas,

mox ut sustulerat, rabido discerperet ore

et pluma incoctas non suffocante uoraret.

quin et funeream saniem sitiebat et ossa

lambebat, pecudum proiecta cadauera mandens,

obscenus conuiua canum. hic modo daemone tanto

sobrius ecce procul conductum exercet agellum

et curante deo sancta Felicis in aula

redditus ipse sibi claro satis indice monstrat

Felicem meritis et Christi nomine fortem

inmanes domitare feras et uincere flammas.

dicite qui testes operum Felicis adestis,

nonne feras ignesque domat, cum daemonas urget,

qui uitiis animas et morbis corpora frangunt,

qui desideriis hominem flammantibus urunt

peccatisque uorant? istos cruciansque fugansque

nonne feras ignesque domat? fremit igneus ultor

agminis igniferi Felix flammamque nocentem

opprimit igne dei; tenebrarum uincitur ignis

luminis igne pio; daemon fugit, et deus intrat;

et fit homo bene uersa domus, felicior aula,

possessore deo taetrum infitiata colonum.

candidus et medicans ignis deus; hoc meus igne

feruet, ut incensum restinguat daemona, Felix

laxatumque hominem flagrante refrigeret hoste.

mira manus et uirga potens et celsa potestas

intra unum mixtis inimico foedere corpus

spiritibus Felix interuenit inter operta

pectoris et tenues dirimit subtilior auras,

daemone discernens animam, quo libera pulso

mens hominem recipit. par hoc operi est opus illi,

quo merram tristem sacri dulcedine ligni

in populi potus crucis inmutauit imago.

sic Felix pietate potens, quia nobilis altae

confessor crucis est, ipsum quasi tristia merrae

pocla hominem mutat. qui nunc inflatus acerbo

daemone uipereum per spumea labra saporem,

concussu laterum et singultu gutturis ampli

saepius adsiliens flatus ructabat amaros,

iam totus uel solus homo in sua iura reuersus

dulce sapit, sanum spirat placidumque profatur.

ergo et Felicem uirtutis dextera cingit.

inde potens uarias tenebrosi principis artes

deuorat ut magicos Moseia uirga dracones.

cernimus ecce pares domini caelestis adesse

ad meritum Felicis opes, operum quoque formas