Carmina

si nostras ideo libeat deponere curas,

ut confessori laetantia corda feramus,

cuius honore deus gaudet, quia martyr honorem

contempsit proprium domini pro nomine Christi,

uilior ipse sibi, ut Christo pretiosior esset.

propterea tali placeat gaudere patrono

natalemque diem sopiti pace beata

martyris expositis laetantes ducere curis.

hoc quoque deuotis aderit, si fortior extet

nunc ad laetitiam affectus quam causa timoris

ad consternandas obducto pectore mentes.

credite non armis neque uiribus esse timendos

allophylum populos, quos propter crimina nostra

offensi mouet ira dei, ut formidine mortis

excitet ad curam uitae torpentia corda.

ergo deum mitem saeuo timeamus in hoste,

absit ut hoste metus, quem formidare meremur

non metuendo deum; placida quem pace remissi

neglegimus saltem ui conpellente tremamus,

placemus maerore humiles quem laeta ferentem

spernimus ex ipsa mox prosperitate superbi.

prisca retractemus sanctorum exempla parentum,

qui merita inmissis tolerantes uerbera bellis,

non armis sibi nec muris capienda putabant

praesidia. humanis opibus sperare salutem

nulla salus. nec enim mortem mortalia pellent.

ergo quibus curae tempus sit cura precandi

caelestem dominum, quo maesta aut laeta parantur,

qui solus praestare potest dicione superna,

rursus ut exactis renouentur gaudia curis.

hoc etenim regit et uariat deus arbiter usu

res hominum, ut semper succedant nubila sudis

atque iterum fugiant imbres redeunte sereno.

quanta precum uirtus, quae sit medicina parenti

flere deo, doceat luctu seruata Nineue

et senis inpensa Moysi prece uictus Amalec

et maledictus Aman sanctae prece perditus Esther,

qui bene poenarum uersa uice quae mala sanctis

miscuerat solus bibit inpius et cruce iusta,

quam famulo domini praefixerat, ipse pependit.

ergo fides innixa deo trepidantia firmet

pectora et in maesto securum tempore tempus

praesumat confisa deo, quia non metuendi

causa timere deum, quem quisquis non timet unum

omnia iure timet. fidant legionibus illi

perfugioque parent reparatis moenia muris,

nulla salutiferi quibus est fiducia Christi;

nos crucis inuictae signum et confessio munit,

armatique deo mentem non quaerimus arma

corporis; et quamquam membris uideamur inermes,

arma tamen gerimus, quibus et sub pace serena

contra incorporeos animis decernimus hostes.

nunc opus adiutore deo, solusque timendus,

quo sine et arma cadunt, per quem firmantur et arma;

ipse intra muros turris tibi, qui sine muris

murus erit. recolamus abhinc signata sacratis

gesta patrum libris, et perspice qui potiore

praesidio fuerint, quos urbs circumdata magnis

absque deo muris an quos sine moenibus urbis

uallabat socio uirtus diuina fauore.

illam dico urbem quam perdidit acer Iesus,

mutatus proprium uirtutis nomine nomen,

quam non militiae solito de more subegit,

ut solitum est, longa dux obsidione laborans;

uerum ope diuina sacra per mysteria uibrans

tela nec exercens tacitis exercitus armis

lustrauit cessante manu septemque diebus

septenos iterans sibi circa moenia gyros.

obtinuit captos numeri uirtute potentis

atque sacerdotum lituis clangore tremendo

fulmineos superae tonitrus imitantibus irae.

tunc qui diuitiis populus fidebat et urbe,

interiit mixtis inter sua tecta sepulchris.

sola Rahab meretrix, castam quae gessit iniqua

gente fidem, non freta suis euadere muris,

sed pietate dei meritum pietatis adepta est,

qua famulis domini tuto fuit hospita tecto

celatisque pie ciues inlusit iniquos,

fraude bona fallax, animo mentita fideli.

hospitibus quia fida piis, infida profanis

\' ciuibus extiterat, uitam patriamque domumque

praelato contempta deo mox cuncta benigno

repperit in domino; quae si posuisset in urbe

praesidium, patriis cecidisset mixta ruinis

indefensa deo; meretrix sed mystica Christum

prouida pollutas empturum sanguine gentes,

puniceo proprium signauit uellere tectum

excepitque suam patria pereunte salutem,

significans illos mundo labente tegendos,

quos crucis inuictae signat cruor. hinc cape quantum

ipse cruor ualeat, cuius saluabat imago.

semper in omne bonum ualuit confidere Christo,

credere cuncta deo uirtutum, ponere solum

omnia summa deum; talis super omnia semper

arma fides ualuit; tali puer ille pusillus

robore grandis erat, qui spretis fortior armis

perculit armatum silicis uirtute gigantem.

arma fide semper, numquam cognouimus armis

indiguisse fidem. rupit mare uirga fidelis,

quod uacua arma fide cum principe mersit iniquo.