Carmina

at si forte graui morbo disrupta uel ictu

heu! male dissiliat membrana fluentis ocelli,

prosilit iste globus sucoque relictus alente

deserit arentem uacuata luce lacunam.

interea puer excussus clamore dolentis

adcurrit stratum somno fugiente relinquens

accensamque manu praetendit ad ora lucernam.

clauserat hic manibus uultus et fronte supina

contigero similis iuueni spectabat in altum,

ut daret inmotum librato corpore funem,

uulneris arbitrio trepidantia membra gubernans,

dum timet aduerso uulnus diducere motu,

captiuique oculi ex uno, quo liber agebat,

lumine discrimen sociali parte cauebat,

nec tamen audebat ducendum adtingere ferrum,

ne simul haerentem ductu mucronis et orbem

extraheret, neque iam poterat sub lumine fixi

ferre moram teli. sed desperante medellam

ex ope mortali diuina mox ope Felix

inploratus adest, quem tanto in uulnere pendens

aduocat et tali depromit uoce querellam:

ei mihi! quanta meos urgent peccata labores,

qui tantam merui plagam Felice patrono

uicinoque simul Felicis et insuper ipso

natali miser excipere? heu! magno reus ingens

crimine, quem tunc poena ferit, cum soluere sueuit.

sancte, precor, succurre tuo; scio, proximus adstas

et de contigua missis huc auribus aede

audisti, Felix, fletum infelicis alumni;

sine modo excelso lateri coniunctus adhaeres

ante thronum magni regis confessor amicus,

pauperis hanc, uenerande, tui trans nubila uocem

accipis aure dei neque temnis, sed petis illic

quam mihi deportes Christo miserante salutem.

ergo ueni, Felix animaeque perenne patronus,

nunc pro corporeo medicus mihi curre periclo.

curre, precor, sanctasque manus oppone minanti

lapsum oculo et fixum quod conspicis erue ferrum,

quod propria reuocare manu non audeo, ne me

lumine despoliem, dum conor soluere telo.

sic etenim penitus mihi sentio fulmen adactum

inserto sub operta oculi penetralia clauo.

tu tantum, diuina manus, quae condidit ipsos

in nobis oculos, quae te quoque dextra potentem

sanifera uirtute dedit, qua daemonas atros

excruciando domas, qua corporis omne caduci,

pellere tormentum potes alto nomine Christi,

omnipotente potens domino; quo praesule nunc me

suscipe sanandum. nec te mea crimina uincant,

sed magis a te uicta cadant. nam dignior isto

uulnere sum, fateor, placidi quam munere Christi.

sed domini ipsius uerbum factumque memento,

qui peccatoris uitam ueniendo redemit.

iustitiae si iure uelis decernere mecum,

non sum uno tantum sed lumine dignus utroque

multari, ut talis facie sim, qualis et intus

corde tenebroso, de quo male uisibus utor

corporeis, caecus iustis, oculatus iniquis,

et peccatorem luscum fateor decet esse,

si deceat talem esse tuum. quocumque ligatus

crimine fit dignus uenia, iam si tuus esse

coeperit, ut dudum coepi pars esse tuorum,

quos ego non patriae telluris amore secutus

sed desiderio, quo me tibi, sancte, dicaram,

per maris et terrae contempta pericula ueni;

exemploque boni cognatae uincula terrae,

ut tibi seruirem, rupi, consortibus illis,

cum quibus et me iacto tuum; quod in hac ope monstra,

ne perdam tanto confixum uulnere lumen.

da, precor, indigno famulo tam nobile munus

in laudem domini, praesta hoc insigne diei,

sancte, tuo, ut, confessa tibi quem gloria Christi

luminis aeterni natalem in saecula fecit,

hunc habeam natalem oculi pariterque celebrem

Felicem et lumen mihi de Felice receptum.

talia dum plorat simplex, manus ecce beati

prospera mox Felicis adest dubiamque timentis

adspirans tacite firmat mentemque manumque,

ne timeat tuto ausurus producere ferrum.

uix hoc conatus fuit, et quasi lubricus uncus

ex oculo cadit absque oculo; tantum unda secuta

euomuit lacrimis quem subpurauerat aestum.

mox oculus tanti purgatus nocte pericli

tam puro enituit speculo, quam nunc quoque sanus

cernitur aeterni conlucens munere Christi.

et puto plus hodie solito niteat, quia lumen

addit et ipse dies qui reddidit. ergo fideles

cernite nunc animis tanti discriminis instar

et pariter tanti perpendite muneris actum.

uir iam maturo grauis aeuo et corpore celsus

staminis uncino quasi piscis inhaeserat hamo;

et uice suspensus lychni pendebat aperto

sed non sponte oculo, quem diducebat inuncans

subfixo clauus cilio neque uulnus agebat

diuina prohibente manu, quae fecerat illic

innocuamque aciem ferri simul et leue pondus;

qua pituita grauis, pilus intolerabilis et qua

nec minimae perferre atomum duramus harenae,

hac graue et incuruo quis credat acumine ferrum

insuper et lychno concretis sordibus uncto