Evangeliorum libri quattuor

Occurrere illae uotis sponsalibus omnes

Ornatu adcinctae taedarum flammicomantum.

Sed sapiens pars illa, sibi quo lumina flammae

Susciperet, portare simul curabat oliuum.

. Stultarum uero non est prudentia talis.

Cumque moraretur sponsus, tum membra sopore

Soluuntur cunctae per compita lata uiarum.

Iam noctis medio clamor crebrescere magnus

Exoritur, laetoque dehinc occurrere uoto

Admonuit taedisque uias ornare coruscis.

Surgere uirginibus properatum, et lumina taedis

Instruere et flammas pingui conponere oliuo.

Tum stolidae rogitant olei sibi cedere partem,

Prudentes secum quod tunc gestare uidebant.

Sed quoniam sapiens pauitat chorus, omnibus aeque.

Ne desint clarae nutrimina pinguia flammae,

Ex paruo aequalis si detur portio cunctis,

Tum pergunt stultae, ut liquidum mercentur oliuum.

Dum pergunt, laetae transcurrunt omnia pompae

Et sponso tantum comitatur factio prudens.

Adueniunt brutae sero post tempore segnes

Et sponsi pulsare fores et limina clausa

Nequiquam ingeminant precibusque ingrata frequentant,

Ut liceat miseris penetrare in limina laeta.

Illas non comitum sponsi cognoscere quisquam

Non ipse sponsus uoluit. Vigilate timentes,

Aduentus uobis quia non est certior hora. t

\'Sicut enim, longas cui contigit ire profecto

In terras, credens seruis tractanda talenta

Uni quinque dedit, duo cepit et alter habenda,

Tertius unius curam tractare talenti

Suscepit, uires quoniam diuersa merentur.

Sed maior quis est concredita portio nummi,

Certatim duplis auxerunt incrementis.

Ille sed, unius cui credita cura talenti,

Telluri infodiens seruat sine fructibus aera.

Iamque aderat praesens dominus: tum primus et alter

Se geminasse illi pariter concredita monstrant.

Illos laudat herus potioraque credere tantae

Promittit fidei. Sed tertius ille refodit

Et domino reddit tali cum uoce talentum:

Quod scirem domino memet seruire seuero,

Qui meteres segetes alieno semine cretas,

Extimui, argentumque tuum concredere terrae

Malui, quod saluum semper tibi reddere possem.

Tum dominus famulo respondens talibus infit:

Si nescire meos auderes dicere mores,

Nequitiae tantae ueniam concedere possem.

Hoc etiam gnarum potius praestare decebat,

Ut fructum nobis tractata pecunia ferret.

Quapropter segni tollatur portio nostri

Prudentique dehinc detur possessio maior,

Quem duplis cumulasse lucris mea quinque talenta

Inueni. Namque est certum, potiora mereri,

Quis res uberior cumulatae sortis abundat.

At cui parua subest segni substantia corde,

Id minimum penitus iuste tolletur ab illo,

Ut nequam seruus tenebras dimersus ad imas

Perpetuos fletus poenae stridore frequentet.1

,En hominis natus ueniet patrisque ministris

Stipatus celsa iudex in sede sedebit.

Tum gentes cunctae diuersis partibus orbis

Conuenient iustosque omnes de labe malorum

Secernet dextraque libens in parte locabit,

At prauos laeua despectos parte relinquet;

Ut pastor pecoris discernit pascua mixti,

Lanigeris dextri permittens mollia prati

At laeuos hirtis dumos tondere capellis.

Sed rex ad dextros conuersus talia dicet:

Huc ueniant sancti, iamdudum debita sumant

Dona patris, mundi quae sunt aequaeua nitentis

Et iustis primo promissa parantur ab ortu.

Namque fame fessum quondam me grata refecit

Haec plebes potuque sitim mihi saepe remouit,

Hospitiumque domus patuit mihi saepe uocato

Et nudus uestis blandissima tegmina sumpsi

Carceris et poenis horum solacia cepi.

Tum Domino tali respondent uoce beati:

Non meminit nostrum quisquam te uisere nudum

Nec famis oppressum dura dicione notauit,

Carceris aut poenis meminit uidisse reuinctum.

Respondens illis dicet tum talia iudex:

Fratribus ista meis humiles miserando labores

Qui fecit, certum est dulcem mihi ponere fructum.

At uos, iniusti, iustis succedite flammis

Et poenis semper mentem torrete malignam,

Quas pater horrendis barathri per stagna profundis

Daemonis horrendi sociis ipsique parauit.

Namque sitim passo quondam mihi pocula nulla

Nec famis in poena parui miseramina panis,

Aut peregrina mihi tecti uestisue parumper

Tegmina de magnis gracili pro parte dabantur,

Carceris aut saepto claustris morbisue iacenti

Umquam uisendi solacia uestra fuerunt.

His damnata dehinc respondet factio uerbis:

Haut umquam nostrum meminit te uisere quisquam

Aut sitis aut saeuae famis aegrum agitare laborem,

Hospita uel fessis errare per oppida rebus,

Carceris aut mersum poenis morboue grauatum,

Ut tibi sollicito fieret miseratio iusta.