Collectanea Antiariana Parisina

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · 579 sections

2.2.4.18
(16) Protogenes a Dacia de Serdica.
2.2.4.19
(17) Dioscorus de Terasia.
2.2.4.20
(18) Himeneus a Tessalia de Ypata.
2.2.4.21
(19) Lucius a Tracia de Cainopoli.,
2.2.4.22
(20) Lucius ab Italia de Uerona.
2.2.4.23
(21) Euagrius a Machedonia de Eraclia Linci.
2.2.4.24
(22) Iulius ab Acaia de Tebe eptapilos.
2.2.4.25
(23) Zosimus a Macedonia de Lignido.
2.2.4.26
(24) Athenodorus ab Achaia de Elatea.
2.2.4.27
(25) Diodorus ab Asia de Tenedos.
2.2.4.28
(26) Alexander a Thessalia de Larissa.
2.2.4.29
(27) Aethius a Machedonia de Tessalonica.
2.2.4.30
(28) Uitalis a Dacia Ripensi de Aquis.
2.2.4.31
(29) Paregorius a Dardania de Scupis.
2.2.4.32
(30) Trifon ab Acaia de t Macaria..
2.2.4.33
(31) Athanasius ab Alexandria.
2.2.4.34
(32) Gaudentius a Dacia de Naiso.
2.2.4.35
(33) Ionas a Machcdonia de Particopoli.
2.2.4.36
(34) Alypius ab Acaia de Megara.
2.2.4.37
(35) Machedonius a Dardania de Ulpianis.
2.2.4.38
(36) Caluus a Dacia Kipensi de Castramartis.
2.2.4.39
(37) Fortunatianus ab Italia de Aquileia.
2.2.4.40
(38) Plutarcus ab Acaia de Patras.
2.2.4.41
(39) Eliodorus a Nicopoli.
2.2.4.42
(40) Euterius a Pannoniis.
2.2.4.43
(41) Arius a Palestina.
2.2.4.44
(42) Asterius ab Arabia.
2.2.4.45
(43) Socras ab Acaia de t Asopofoebiis..
2.2.4.46
(44) Stcrcorius ab Apulia de Canusio.
2.2.4.47
(45) Calepodius a Campania (de Neapoli).
2.2.4.48
(46) Ireneus ab Acaia de Sciro.
2.2.4.49
(47) Martyrius ab Acaia de Naupacto.
2.2.4.50
(48) Dionisius ab Acaia de Elida.
2.2.4.51
(49) Seuerus ab Italia de Rauennensi.
2.2.4.52
(50) Ursacius ab Italia de Brixa.
2.2.4.53
(51) Protasius ab Italia de Mediolano..
2.2.4.54
(52) Marcus a Sauia de Siscia.
2.2.4.55
(53) Uerissimus a Gallia de Lugduno.
2.2.4.56
(54) Ualens a Dacia Ripensi de Isco.
2.2.4.57
(55) Palladius a Machedonia de Dio.
2.2.4.58
(56) Goroncius a Machedonia de Bereu. ,
2.2.4.59
(57) Alexander ab Acaia de Ciparissia.
2.2.4.60
(58) [59]. Euticius ab Acaia [Ticius ab Asia] de Motonis.
2.2.4.61
(60) Alexander ab Acaia de t Coronis.
2.2.4.62
Episcopi omnes numero sexaginta et unus.
2.2.5.1.1.1
(16). Res, quantum arbitror, sermonis alterius interpretatione non indiget. nam omnia ita edita sunt et expressa, ut in lucem cognitionis elata sint. testes ex Aegypto compositi, Athanasius ipse praesens, falsorum iudicum nocturna et turpis per conscientiam
2.2.5.1.2.1
fuga, tantorum scelerum grauis et subiecta uniuersorum oculis inuidia. adde originem causae, ex qua in Athanasium occasio est quaesita sententiae. reus presbyteri sui impetu disturbati altaris in ipso sacrificiorum tempore, ubi Scyras presbyter adsistebat, arguitur. Scyras presbyter negatur et criminis falsitas cum auctore damnatur. porro autem sacrificii opus sine presbytero esse non potuit. cum in hominem quaestio est, ipse facti tam grauis nullus est locus, apud Mareotem ecclesia nulla est. numquid potius ipsa soli religio defecit aut aliquo, ut adsolet, hiatu locus uiolati sacrificii desedit? Scyras de diacono episcopus adseritur ordinatus, ut de contumelia in presbytero perpessa mentientis episcopi maior auctoritas sit. sed locus ecclesiae si fuit, et est; si non est, nec fuit.
2.2.5.1.3.1
et quid ambiguum est hos potius falsorum criminum iudices adseruisse factum esse, quod esse patuit infectum, aut eos, qui postea iudicarunt, constitutum esse non fuisse, quod si fuit, non potest non fuisse?
2.2.5.2.1.1
Si quis igitur est humanis institutis ad usum communis intellegentiae eruditus, si quis prudentiae praeceptis in uiam consectandae ueritatis insistit, animum intendat et, quid in huiuscemodi negotiis tenere se arbitrii uelit, expendat.
2.2.5.2.2.1
taceo interim de iudiciorum auctoribus. existant haec duo iudicata: unum, quod crimen adfirmet, criminis locum nuncupet, perpessae iniuriae hominem designet, aliud uero, quod crimen, locum, hominem neget. quaero, in quam te sententiam concedere aequum uidebitur. certe, opinor, quisquam ab utroque consultus et positus in medio utriusque sententiae ita loquetur: \'si crimen est, docendum est; si locus est, demonstrandus est; si homo, contuendus est\'.- at uero cum et facti fides et loci religio et iniuriae homo nullus est, uesanum existimabitur rebus iudicem non extantibus iudicare.
2.2.5.3.1.1
Respicite in caelum et astra, uos sacerdotes, et in eum, qui ex nihilo fecit illa, cum libertate fidei et spei, quam accepistis, intendite recordantes talem uobis futuri in uos iudicii formam esse propositam: quo iudicio iudicaueritis, iudicabitur de uobis. haec quaerenti mihi respondete: \'Athanasium quo iudicio damnastis?\'
2.2.5.3.2.1
dicetis nempe: \'episcoporum\' et haec confessionis uestrae erit uenia. \'secuti\', inquit, \'sumus sanctam iudiciorum sub episcopali communione reuerentiam\'. sed ignorasse uos negabitis Athanasio, cuius damnationem a uobis Ualens, Ursacius, Saturninus exegerunt, ab Ossio, Maximino, Iulio redditam communionem? non facio communionem; rogo, quae uestra de crimine Athanasii sententia fuit.
2.2.5.3.3.1
presbyter eius Macharius inruisse in ecclesiam Mareotiden dicitur, Scyram presbyterum perturbasse et salutis nostrae sacramenta proiecisse. ad huius rei testes cathecuminum et gentilem interrogatos. uerum postea a sanctis nescitis iudicatum Mareotiden ecclesiam nullam esse, Scyram uero presbyterum non fuisse? quid est, quod secuti estis?
2.2.5.3.4.1
falsis episcopis auctoritatem datis, ueris negatis; quae sunt, non esse decernitis, iudicatis autem illa, quae non sunt. sed ut subiectioni huic credideritis, credo, carcer exegit, custos institit, tortor incubuit, gladius pependit, ignis ambussit. in non extantibus iudicandis episcopalem apud uos auctoritatem inprobitas optinuit, in ueritatc optinenda sanctitas fidem perdidit. o ueros Christi discipulos! o dignos successores Petri atque Pauli! o pios ecclesiae patres! o ambitiosos inter deum
2.2.5.3.5.1
plebemque legatos, ueritatem uos Christi falsitati hominum uendidisse ! satisfecimus igitur primae propositioni, qua spopondimus Athanasium reum teneri nullius eorum, quae obiecta sunt, criminum posse. superest, ut, quid de Marcello et Fotino gestum sit, paucissimis dicam.
2.2.5.4.1.1
Fotinus Synniensis episcopus fuit a Marcello imbutus; nam et diaconus sub eo aliquandiu fuit. hic corruptis innocentiae moribus ac disciplinis turbare euangelicam ueritatem persistebat nouis praedicationibus. et hoc ita saepe est, ut, cum incrementa
2.2.5.4.2.1
uitiorum detrimenta in amore dei fecerint, uesanum drprauatae scientiae studium increscat. igitur ad tollendum ex episcopatu Fotinum, qui ante biennium iam in Mediolanensi synodo erat hereticus damnatus, ex plurimis prouinciis congregantur sacerdotes, hoc magis solliciti atque anxii turbari rursum miscerique omnia, quod iam pridem plures episcopos reos uel falsorum in Athanasio
2.2.5.4.3.1
iudiciorum uel communionis heresis Arrianae ab ecclesia fuerat necesse resecari. quam oportunitatem nancti Ursacius et Ualens Romanae plebis episcopum adeunt, recipi se in ecclesiam deprecantur et in communionem per ueniam admitti rogant. Iulius ex consilio ueniam, quam orabant, inpertit, ut cum lucro catholicae ecclesiae uires quoque detraheret Arrianis, cum eos, qui unitatem ante turbauerunt, consilii huius et audaciae paenitentes in communionem catholicam per ueniam reconciliatae pacis admitteret. (20) et quia non est nisi de ueritate confessio, nisi de uitio paenitentia, nisi uenia de admisso, Ualens et Ursacius admittendi, ut orabant, in communionem de Athanasii innocentia, de iudicii falsitate, de Arrianae heresis piaculo talibus litteris ante profitentur.
2.2.6.1.1
Quoniam constat nos antehac multa grauia de nomine Athanasii episcopi litteris nostris insinuasse atque litteris sanctitatis tuae conuenti eius rei, de qua significauimus non praestitissc rationem, profitemur apud sanctitatem tuam praesentibus, cunctis presbyteris fratribus nostris omnia, quae antehac ad aures nostras peruenerunt de nomine praedicti, falsa nobis esse
2.2.6.1.2
EPMHSEIA AIIO TOY PQMAIKOY TH∑ HPO∑ IOYAION EIII∑TOAH∑ IIEPI TH∑ METANOIA∑ OYP∑AKIOY KAI ΟΥΑΛΕΝΤΟ∑.
2.2.6.1.3
Κυρίῳ μαϰαριωτάτῳ πάπą \'Ιουλίῳ Οὐρσάϰιος xai Οὐάλης
2.2.6.1.4
\'Επειδὴ συέστηϰεν ἡμᾱς πρὸ τούτου πολλά re xai δειvἁ περἰ \'Αθαr ασίοv τοῡ ἐπισϰὁπου dta γραμμάτωv ὑποβεβληϰέvαι γράμμασί te τη̄ς ση̄ς χρηστότητος /ie#odevf>evres τοῡ̃ πράγματος χάριv, περἰ ov ἐδηλώσαμεv, οὐϰ ὴδυvήθημεv Xoyov ἀποδου̃vαι, δμολογου̃μεv παρὰ τῃ̄ σῃ̄ χρηστότητι παρόvτωv τϖv ἀδελϕω̃v ἡμω̄v πάvτωv τω̄v πρεσβυτέρωv,δτι πάvτα τὰ πρὸ τούτου ἐλ- ϑόvτα ει̍ς ἀϰοὰς ὐμω̄v περὶ τοῡ dvd/iarog του̃ προειρημέvου A ϑαvασίου ψευδη̄ insinuata atque omnibus uiribus carere atque ideo nos libentissime amplecti communionem praedicti Athanasii, maxime cum sanctitas tua pro insita sibi beniuolentia errori nostro ueniam fuerit dare dignata. profitemur etiam, quod, si aliquando nos Orientales uolu-
2.2.6.2.1
erint uel idem Athanasius malo animo ad causam uocare, citra conscientiam tuam non adfuturos. hereticum uero Arrium, sed et satellites eius, qui dicunt: \'erat tempus, quando non erat filius\', et qui diiunt ex nihilo filium, et qui negant dei filium ante saecula fuisse, sicut per priorem libellum nostrum, quem apud Mediolanum porreximus, et nunc et semper anathematizasse hac manu nostra, qua scripsimus, profitemur. et iterum dicimus heresim Arrianam, ut superius diximus, et eius auctores in perpetuum damnasse. et manu Ursaci: Ego Ursatius episcopus huic professioni nostrae subscripsi.
2.2.6.2.2
xai πλαστά ἐστι πάση re δυνάμει ὰλλότϱια αὐτοῡ τυγχάνει. διά re τοῡτο ἡ- δέως ἀντιποιούμεϑα τη̄ς ϰοινωνίας τοῡ πϱοειϱημένου \'Αϑανασίου, μάλιστα ὅτι T) ϑεοσέβειά σον xard τὴν ἔμϕυτον ἑαυτη̄ς ϰαλοϰαγαϑίαν τη̣̄ πλάνη̣ ἡμω̄ν ϰατηξίωσε συγγνώμην δου̃αι. ὁμολογοῡμεν δὲ xui του̃το, on, dv ποτe ἡμᾱς oi Ἀνατολιϰοὶ ϑελήσωσιν n xai αὐτός Ἀϑανάσιος ϰαϰοτϱόπως πεϱὶ τούτου el; ϰϱίσιν ϰαλέσαι, μὴ ἀπέϱχεσϑαι παϱἀ γνώμην τη̄ς ση̄ς διαϑέσεως. τόν δὲ αἱϑετιϰόν Ἄϱειον xai τοὺς ὑπεϱασπίζοντας αὐτοῡ Tovg λέγοντας* \'ἧν note, STE οὐϰ yv ó υἱóς’ xai, ὅτι ἐϰ τοῡ μὴ ὅντος ó vlog ἐστι, xai τοὺς ἀϱνουμένους τόν Χϱιστόν ϑεόν εlναι ϑεοῡ υἱόν πϱό αἰώνων, ϰαϑὼς ϰαὶ ev up πϱοτέϱω̣ λιβέλλω̣ ἑαυτω̃ν ev τη̣̄ Μεδιολάνω̣ ὲπιδεδώϰαμεν, ϰαὶ νῡν xai dei ἀναϑεματίζομεν. ταυ̃τα de τη̣̃ χειϱὶ ἑαυτω̄η H γϱάψαντες ὁμολογοῡμεν πάλιν, ὅτι τὴν Ἀϱειανὴν αἵϱεσιν, ϰαϑὰ πϱοείπομεν, ϰαὶ τοὺς ταύτης αὐϑέντας ϰατεϰϱίναμεν εἰς TOV αἰω̄να. ἐγὼ Οὐϱσάϰιος τη̣̄ ὁμολογία̗ μου ταύτη̣ παϱὼν ὑπέγϱαψα. ὁμοίως ϰαὶ Οὐάλης.
2.2.7.1
Textus narratiuus.
2.2.7.2
Haec epistula post biennium missa est, quam heresis Fotini a Romanis damnata est.
2.2.8.1
ITEM EXEMPLUM ALTERIUS EPISTULAE UALENTIS ET URSACI, QVAM POST ALIQVANTUM TEMPORIS AB AQVILEIA, POSTEAQVAM HANC SUPERIOREM ROMA EMISERANT, AD ATHANASIUM MISERUNT EPISCOPUM.
2.2.8.2
Domino fratri Athanasio Ursacius et Ualens.
2.2.8.3
Dedit se occasio fratris et conpresbiteri nostri Moysetis uenientis ad tuam dilectionem, frater carissime, per quem tibi salutem largisaimam dicimus ex Aquileiensium ciuitate, et optamus, ut incolomis litteras nostras recenseas. dederis enim fiduciam, si tu quoque in rescribendo uicem nobis rcpendas. sane scito habere t uos tecum pacem et communionem ecclesiasticam his litteris scito. diuina pietas te custodiat, frater.
2.2.8.4
Κυϱίω̣ ἀδελϕω̣̄ Ἀϑανασίω̣ ἐπισϰόπω̣ Οὐϱσάϰιος xai Οὐάλης ἐπίσϰοποι.
2.2.8.5
Ἀϕοϱμὴν εὑϱόντες διὰ τοῡ ἀδελϕοῡ xai συμπϱεσβυτέϱου ἡμω̄ν Mov- σαίου ἐϱχομένου πϱός τὴν σὴν ἀγάπην, ἀδελϕὲ ἀγαπητέ, ι’αὐτοῡ oe ϰαὶ πάνυ πϱοσαγοϱεύομεν ἀπό τη̄ς Ἀϰυλίης xai εὐχόμεϑα ὑγιαίνοντά σε τὰ γϱάμματα τὰ ἡμέτεϱα ἀναγνω̣̄ναι. δώσεις γὰϱ xai ἡμῑν ϑαϱϱεῑν, ἐὰν xai σὺ ἐν y γϱάϕειν τὴν ἀμοιβὴν ἡμῑν ἀποδω̣̄ς. γίνωσϰε γὰϱ ἡμᾱς εἰϱήνην εχειν μετὰ σου̃ xai ϰοι- νωνίαν ἔχειν ἐϰϰλησιαστιϰὴν xai τούτου γνώϱισμα ἡ διὰ τούτων τω̄ν γϱαμμά- TWV πϱοσηγοϱία. rj ϑεία πϱόνοιά σε διαϕυλάττοι, ϰύϱιε, ἀγαπητὲ ἀδελϕέ.
2.2.9.1.1.1
Superioribus igitur litteris datis uenia indulgetur orantibus,, reditus ad catholicam fidem cum communione donatur, maxime cum Sardicensis synodi ueritatem ipsae orantium ueniam litterae continerent. (21) uerum inter haec Syrmium conuenitur. Fotinus hereticus deprehensus, olim reus pronuntiatus et a communione iam pridem unitatis abscisus, ne tum quidem per factionem populi potuit ammoueri.
2.2.9.1.2.1
∗∗∗∗∗ sed idem Athanasius Marcellum, qui post recitationem libri, quem scriptum ediderat .nam hunc nos quoque habemus — sententia synodi Sardicensis episcopatui erat redditus, ubi quaedam alia noua miscere sensit et ambiguis praedicationibus eius, in quam Fotinus erupit, doctrinae uiam quaerere, a communione sua separat anteriore tempore, quam Fotinus arguitur, praeuentam iudicio meditationem corruptae uoluntatis ostendens et non ex libri editione condemnans. sed quia promptum est ex bono malum effici, praebuit non illis, quae in Marcellum gesta antea fuerant, sed his, quae in Fotinum gerenda erant, auctoritatem.
2.2.9.2.1.1
Illud autem esse cognitum cunctis oportet nullam umquam aduersus Marcellum praeter eam, quae Sardicensibus est dissoluta sententiis, deinceps synodum fuisse contractam neque tum, cum de Fotino decretum ab Occidentalibus est et ad Orientales relatum, aliquod in cum expressum fuisse iudicium, sed homines mente callidos, ingenio subtiles, malitia pertinaces, occasionem reuoluendi eius, quod Athanasii absolutione est dissolutum, quaesisse iudicii et rescribentes de Fotino Marcelli mentionem uelut institutionum talium magistri addidisse, ut emortuam de Athanasio ipso iam tempore quaestionem et ueritatis iudicio consepultam rursus in publicam recordationem causae nouitas excitaret et subrepens per Fotini damnationem Marcelli nomen inueheret.
2.2.9.2.2.1
extat autem in superioris epistulae corpore Marcellum ab Arrianis occasione libri, quem de subiectione domini Christi ediderat, una cum Athauasio fuisse damnatum. docetur etiam recitatione eiusdem libri innocentem deprehendi. falsitatem quoque iudicii Arriani extantis adhuc libri fides arguit. de Fotino autem tantum, sicuti mos poscebat, ad Orientales epistulae fiunt non iniuria extorquendi, ut nunc agitur, adsensum, sed instruendae uniuersorum scientiae consuetudine.
2.2.9.3.1.1
Sed cur abnegatae Marcello communionis Athanasius reus esserescribitur ? numquid propter libri uitium Marcellus abstentus est? testes ipsi sunt ex institutis eius Fotinum peruersitatis istius initia sumsisse. nam negata sibi ab Athanasio communione ingressu sese ecclesiae Marcellus abstinuit. ita communio cum eo inita fidem de subiectione (et) traditione regni docet, negata rursum prauitatem doctrinae alterius ostendit.
2.2.9.3.2.1
ac sic utrumque uiri istius iudicium caret culpa, cum in data communione synodi sit secutus adsensum, in abnegata uero ipso se Marcello abdicante olo sine ulla synodi auctoritate. uerum omnis ista alterius causae et doloris est quaestio. et quamquam conceptis iam diu in Athanasium odiis suis satisfiat, in maiorem tamen sceleris gradum molitio tanta procedit.
2.2.9.4.1.1
Nam tertius mihi locus praestat, ut fidem, quam epistulae primordio condiderunt, fraudulentam, hereticam et uerbis blandientibus ueneno interiore suffusam esse demonstrem.
2.2.9.4.2.1
profitemur enim ita: unum quidem ingenitum esse deum patrem et unum unicum eius filium, deum ex deo, lumen ex lumine, primogenitum omnis creaturae, et tertium addentes spiritum sanctum paracletum, ut, cum securitas legentium uel indoctorum simplicitas tam mollibus fuerit intercepta principiis uno eodemque subscripti-
2.2.9.4.3.1
onis elicitae adsensu in Fotini animaduersionem, in Athanasii reatum, in damnationem fidei catholicae transeatur. et spero, quod non cxiguam partom cognitionis istius synodus Serdicensis adtulerit, ubi insectatione Arrianorum omnia in Athanasium crimina conficta esse monstrantur et uis adhibita plebi dei, ut in pestiferam letalis doctrinae coniuentiam transirent. rem tamen omnem, quia causa postulat, breuiter dicam.
2.2.9.5.1.1
Cura et negotium apostolicis uiris [constanti] semper fuit constanti et publica perfectae fidei praedicatione conatus omnes oblatrantis heresis comprimere et exposita euangeliorum ueritate peruersitatem doctrinae errantis extinguere, (ne) audientium mentes quadam labe contaminans contagione uitii adhaerentis inficeret.
2.2.9.5.2.1
itaque diligenter epistulis uariis, quae de deo patre opinio, quae de dei filio cognitio, quae in spiritu sancto sanctificatio oporteret esse, frequenter copioseque conplexi sunt, ut cognitus fieret de deo patre filius deus et in deo filio deus pater et in deo patre filius deus. ac sic secundum ipsius definitionem dicentis: ego et pater unum sumus et rursum: sicut pater, tu in me et
2.2.9.5.3.1
ego in te continetur fides nostra in patris et filii nominibus personisque deus unus. neque enim uel inuidia Iudeorum uel odium gentilium uel furor hereticorum aliis potius aduersus nos causis est excitatus, quam quod aeternitatem, uirtutem, nomen filii confitemur in patre. hereticorum autem peruersitas de fide impia semper exorta est. nam dum occupati uitiis et ab innocentiae operibus auersi inutilium se quaestionum difficultatibus inplicant, inprobabiles effecti uita, uoluntate, iudicio, placere expetunt nouitate doctrinae, postquam ueritatis scientiam perdiderunt.
2.2.9.6.1.1
Cum igitur patribus nostris cognitum fuisset et Arrios duos profanissimae fidei praedicatores extitisse seque longius non iam opinio, sed iudicium labis istius tetendisset, ex omnibus orbis partibus in unum aduolant Nicheamque concurrunt, ut exposita fide populis et in luce intellegentiae cognitionis diuinae itinere directo intra ipsos auctores suos emergentis mali seminaria necarentur. tradebant autem Arrii talia:
2.2.9.6.2.1
\'patrem deum instituendi orbis causa genuisse filium et pro potestate sui ex nihilo in substantiam nouam atque alteram deum nouum alterumque fecisse\', profani in patrem ex nihilo opinantes aliquid ei simile potuisse generari, blasphemi in Christum infinitatis cum paternae generositate expoliantes, ut, cum didicissent ex persona patris: non est deus alius praeter me et filio: ego in patre et pater in me, et: ego et pater unum sumus, sanctae in utroque unitatis uinculum abrumperent non extantis creationis substantiae dantes dei filio domino nostro Iesu Christo initium de tempore, ortum de nihilo, nomen ex altero.
2.2.9.7.1.1
Itaque conprimendi mali istius causa trecenti uel eo amplius episcopi apud Nicheam congregantur. in omnes Arrianos adsensu omnium damnatio heretica decernitur et euolutis euangelicis atque apostolicis doctrinis perfectum unitatis catholicae lumen effertur. quid igitur fuerit expressum, fides ipsa, ut est exposita, commendat.
2.2.10.1.1
Credimus in unum deum, patrem omnipotentem, uisibilium et inuisibilium factorem.
2.2.10.2.1
et in unum dominum Iesum Christum filium dei, natum de patre, hoc est de substantia patris, deum de deo, lumen de lumine, deum uerum de deo uero, natum, non factum, unius substantiae cum patre, quod Graeci dicunt \'omousion, per quem omnia facta sunt, siue quae in caelo siue quae in terra, qui propter nos homines et propter nostram salutem descendit, incarnatus-
2.2.10.3.1
natus est, homo factus est, passus est et resurrexit tertia die, ascendit in caelos, uenturus iudicare uiuos et mortuos. et in spiritum sanctum. eos autem, qui dicunt: \'erat, quando non erat\' et \'priusquam nasceretur, non erat\' et quia \'ex nullis extantibus factus est\', quod Graeci \'ex uc onton\' dicunt, uel alia substantia dicentes \'mutabilem et conuertibilem filium dei\', hos anathematizat catholica et apostolica ecclesia.
2.2.11.1.1.1
(28). Fides fidei conparata falsitatem intentionis exponit. nam quae apud Nieheam ordinata est, plena atque perfecta est et omnibus undique, quibus inrepere heretici solent, aditibus obseratis inuiolabili inter patrem et filium aeternae unitatis soliditate connectitur: haec uero simplicitate blanditur primum adserens nos ita credere, quod absit a quoquam.
2.2.11.1.2.1
ceterum Occidentalium fides euangelicis instituta doctrinis patrem in filio, filium confitetur in patre, patrem ingenitum, filium substantia aeternitatis aeternum, id est ut patrem semper, ita et filium semper in patre et natum de deo deum esse, non conceptum, scilicet in eo semper, de quo est.
2.2.11.2.1.1
At uero haec perfidia, non fides, \'deum ex deo\' dicens et \'primogenitum\' commendans et trinitatis nomen instituens uirus suum sub modestia religiosae moderationis obscurat dicens \'deum ex deo\', \'lumen ex lumine\', ut per occasionem confessionis istius ex deo ac lumine deus ac lumen factus a deo, non genitus de deo, id est non de substantia paternae aeternitatis, extiterit ac sic contumelia patris uilescat et filius, si deus ortus ex nihilo est, in \'primogeniti\' uero confessione ordinem quendam ab eius ortu creandis mundi rebus assignent, ut, quia mundus ex tempore est, tamen, licet mundo prior sit, Christus ex tempore sit et non aeternitas in eo (ante) tempora, sed ordo in tempore sit creatis ac per hoc aliquid, quod ante eum sit, relinquatur, qui esse coepit ex tempore, (et) dissoluatur in Christo omne, quod deus est, cum in eo non extantis aliquando Mariae ortus a tempore sit.
2.2.11.3.1.1
Quin etiam homines spe omni bona uacui ad occasionem tanti periculi auctoritatem apostolicam pertendunt, quia de eo dictum sit \'primogenitus omnis creaturae\', sed subtrahentes antecedentem consequentemque sententiam aptam doctrinis suis sub apostoli nomine perstruunt facultatem. nam talis est ordo dictorum: qui est imago dei inuisibilis, primogenitus omnis creaturae, quia in ipso constituta sunt omnia in caelis et in terra, uisibilia et inuisibilia siue troni siue dominationes siue principatus siue potestates; omnia per ipsum et in ipso condita sunt et ipse es\'t ante omnes.
2.2.11.3.2.1
\'imago\' ergo \'dei inuisibilis\' ex nihilo, credo, est et coepit a tempore! aut quia \'primogenitus omnis creaturae\' est ordo quidam in eo conexae (et) congenitae creationis exprimitur! sed non sequitur \'primogenitum omnis creaturae\': \'quia in ipso constituta sunt omnia in caelis et in terra\', id est in ipso uniuersorum elementorum uisibilium et inuisibilium condita et constituta materia est et idcirco \'omnia per ipsum et in ipso\' ? idcirco \'primogenitus omnis creaturae\', quia in eodem iam a principio omnium, quae effecturus erat, omnia generationum initia constiterunt. atque ita non in ordine creaturarum, quae in ordine constitutae sunt, primus in numero est, sed ipse \'imago dei inuisibilis\', manens per uirtutem efficiendi semper in ipso, se primogenitum habuerit eorum, quae per ipsum in caelo et in terra uisibilia et inuisibilia crearentur extantia.
2.2.11.4.1.1
Quin etiam haud dissimilis in trinitatis nuncupatione falsitatis eorum contextus est. ubi enim diuersis substantiis filium a patre impio et maledico ore disciderint et in separatis duobus adsistat auctoritas, tertia dinumeratur in spiritu, ut, cum sint pater in filio et filius in patre et spiritus sanctus accipiat ex utroque, in eo, quod spiritus exprimitur sanctae huius (trinitatis) inuiolabilis unitas, heretica parte parturiat trinitas pronuntiata discidium.
2.2.11.5.1.1
Sed diligens Nicheni tractatus perfectusque sermo artissimo ueritatis praescripto omnia hereticorum ingenia conclusit ita ponens: credimus in unum deum patrem et in unum filium eius Iesum Christum. \'unum\' ambo et uterque \'unum\': et in personali nomine patris et in filii \'unum\', quia unus est de utroque. \'deum uerum de deo uero\' docet et uirtutem et nuncupationem pari in utroque ueritate communem neque aliud in alio opinandum, cum deus de deo ut uerus de uero sit uterque unum.
2.2.11.5.2.1
cum uero sit in utroque (unum), natum uero, non factum\' ad proprietatem ortus et originis refert, quia fieri ex nullo subiaceat, nasci autem de patre proprium neque alia nascentibus quam originis suae forma uel uirtus est. quod autem fit, ex opere existit, ut fiat. atque ita non factura in eo coepit ex nihilo, sed est natiuitas (a) parente.
2.2.11.5.3.1
unius autem \'cum patre substantiae\', quod Graeci dicunt \'omousion\', ita est: aeternitas sola sui similis est et, quod est semper, in deo est. ne qua igitur labes in dominum Iesum Christum hereticae prauitatis incideret, idcirco in eo essentiae ueritas explicatur. essentia enim ex eo, quod semper est, nuncupatur. quae quia extrinsecus opis ad continendam se numquam eguerit, et \'substantia\' dicitur, quod intra se id, quod semper est, et in aeternitatis suae uirtute subsistat. ac sic, quod ait: ego e t pater unum sumus, et: qui me uidit, uiditet patrem, et rursum: ego in patre et pater in me, et illud: ego de patre exiui aequalis in utroque, id est
2.2.11.5.4.1
in deo, qui innascibilis est, et in deo, (qui genitus cst,) una atque eadem in utroque substantia aeternitatis expletur. quod autem \'descendit\', \'incarnatus est\', \'homo factus est\' et \'resurrexit tertia
2.2.11.5.5.1
die\', \'ascendit in caelos, uenturus iudicare uiuos et mortuos\', sacramenta salutis nostrae in his continentur. sed idcirco \'inmutabilis\' et \'inconuertibilis\' filius dei, ut in adsumtione hominis corruptioni potius gloriam intulerit, quam labem aeternitati. anathema autem in eos, qui \'ex nihilo factum\' dicunt, quod \'ex uc onton\' Graeci dicunt, et qui dicunt: \'erat, quando non erat\', et: \'priusquam nasceretur, non erat\', damnationem in Christo uiolatae aeternitatis, id est deitatis paternae, sub maledictione designant.

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0149b.stoa002.opp-lat1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.