← Library

Collectanea Antiariana Parisina

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · 579 sections

1. 2.2.1.3a.1.1

   Fugierunt enim. dilectissimi fratres. non solum propter calumniam, quam illis ingerebant, sed etiam propter eos, qui diuersis criminibus ipsos appetebant, quos uidebant orcurrissc. uincula enim et catenae proferebantur ab hominibus de exilio reuersis et ab his, qui adhuc tenebantur in exilio. τήσεως. οί γὰϱ ϑαϱϱοῡντες, ol; λέγουι, τούτοις xai εἰς πϱόσωπον συστη̃ναι δύνανται. ἐπειδὴ δὲ οὐϰ άπήντησαν, νομίζομεν λοιπόν μηδένα ἀγνοεῑν, ϰἂν ἐϰεῑνοι πάλιν ϰαϰουϱγει̃ν ἐϑέλωσιν, õτι μηδὲν ε̌̄χοντες ϰxτὰ τω̄ν συλλειτουϱ- γω̄ν ἡμω̄ν ἐλέγξσι τούτους μὲν Sɩαβύλλoυσɩν άπόντας, παϱόντας δέ ϕεύγουσιν.

2. 2.2.1.3b.1.1

   Εϕυγον γάϱ, ἀγαπητοὶ ἀδελϕοί, οὺ μόνον διὰ τὴν τούτων ουϰοϕαν- τίαν, ἀλλ\'ὂτι ϰαὶ τούς ἐπὶ διαϕόϱοις ἐγϰαλοῡντας αύτοῑς ἐϑεώϱον ἀταντή- oavrag. δεσμὰ γὰϱ ἤν xai σίδηϱα πϱοψεϱόμενα, ἀΠ\' ἐξοϱιστίας ἐπανελϑόντες ueneab his, qui adhuc in exilio detinentur, missi adfines et proximi, amici et fratres querellas uel eorum, qui supersunt, detulerunt uel eorum, qui in ipsis exiliis decesserunt, indignam iniuriam prosecuti sunt.

3. 2.2.1.3b.2.1

   et, quod est maximum, episcopi aderant, quorum alter ferrum et catenas praeferebat, quas per eos ceruicibus suis portauerat, alteri ex eorum insimulatione mortem sibi intentam testificabantur. in tantum enim desperationis eruperunt, ut etiam episcopos interfecissent quidem, nisi fugissent ipsorum cruentas manus. decessit enim coepiscopus noster beatissimus Theodulus fugiens ipsorum infestationem; iussus est enim ex ipsorum insimulatione mori.

4. 2.2.1.3b.2.2

   runt enim ministri, parentes et amici mortuorum propter ipsos. et, quod maius est, aderant episcopi et quidam ferrum et catenas offerebant, quas propter ipsos portauerant. alii ex ipsorum insimulationibus mortem contestati sunt. in tantam enim peruenerant inmanitatem, ut etiam auderent episcopos uclle interlicere, et interfecissent, nisi effugissent manus eorum. surrexit itaque conminister noster beatus Theodulus fugiens eorum insimulationes: iussus enim fuerat ex eorum insimulatione interire. et alii gladiorum uulnera

5. 2.2.1.3b.2.3

   α̃νϑϱωποι xai παϱὰ τω̄ν ε̌τι ϰρτεχομένων εἰς ἐξοϱιστίαν ἐλϑόντες η̌σαν συλλει- τουϱγοὶ συγγενεῑς xai ϕίλοι de τω̄ν δι\'αὐτωδν ὰποϑανόντων παϱεγνοντο. ϰαὶ T6 μέγιστον, ἐπίσϰοποι παϱη̄σαν, ὤν Ó μὲν τὰ σίδηϱα xai τὰς ἁλύσεις πϱο-20 έϕεϱεν, â; δι\'αὐτοὺς ἐϕόϱεσεν, oi de τὸν ex τη̄ς διαβολη̄ς αὐτω̄ν ϑάνατον ἐμαϱ- τύϱαντο. Ei; τοσοῡτον γὰϱ ε̌ϕϑασαν ἀπονοίας, ω̂ς ϰαὶ ἐπισϰόπους ἐπιχειϱειν ανε- λεῑν. xai ἀνεῑλον ἴν, ei μὴ ἐξέϕυγον τὰς χεῑϱας αὐτω̄ν. ὰπέϑανεν οὔν ó συλλει- τουϱγὸς ήμω̄ν Ó μαϰαϱίτης Θεόδουλοσ, ϕεύγων αὐτω̄ν τὴν διαβολήν. ϰεϰέλευοτο γὰϱ ex διαβολη̄ς αὐτω̄ν ὰποϑανεῑν. α̌λλοι de πληγὰς ξιϕω̄ν ἐπεδείϰυντο, ἄλλοι demonstranalii autem gladiorum signa, plagas et cicatrices ostendebant, alii sc fame ab ipsis excruciatos querebantur.

6. 2.2.1.3b.3.1

   ct haec non innohiles testificabantur uiri, sed de ecclesiis omnibus electi, propter quas hic conuenerunt, res gestas edocebant, milites armatos, populos cum fustibus, iudicum minas, falsarum litterarum subpositiones – lectae sunt enim litterae factae a theognito, falsae aduersum coepiscopos nostros Athanasium et Marcellum, ut et imperator aduersus ipsos commoueretur, et haec conuincebant hi, qui tunc ipsius Theogniti diacones fuerunt —, ad haec uirginum nudationes, incendia ecclesiarum, carceres aduersus ministros dei: haec omnia propter iniquam atque execrabilem heresim

7. 2.2.1.3b.3.2

   tes. nonnulli famem sustinuisse ah ipsis implorabant. et haec no(n inn)nobiles homines testabantur, sed ecclesiae omnes erant, pro quibus occurrentes et allegantes docebant milites cum gladiis, populO!! cum fustibus, iudicum minas, falsarum litterarum submissiones — nam lectae sunt litterae Theogpnis aduersus conministros nostros Athanasium, Marcellum et Asclepam, ut etiam imperatores mouerentur contra ipsos, et haec comprobauerunt, qui tunc fuerunt diacones Theogenis —, iam et uirginum nudationem, ecclesiarum incendia. carcerem aduersus conministros: et haec omnia oh aliam nullam causam nisi ob inmemorahilem haeresim Arrianorum. excusantes enim horum ordi-

8. 2.2.1.3b.3.3

   δὲ λιμὸν ῡπομεμενηϰέναι παϱ\'αὺτω̄ν ὰπωδύϱοντο. xai ταῡτα οὐχ oi τυχόντες ἐμαϱτύϱουν ἄνϑϱωποι, ἀλλ\' ἐϰϰλησίαι ὅλαι ἤσαν, ὑπὲϱ ω̌ν ot ἀπαντήσαντες ϰαί πϱεσβεύοντες ἀδίδασϰον στϱατιώας ξιϕήϱεις, ὄχλους μετὰ ϱ̔οπάλων, διϰαστω̄ν ἀπειλάς, πλαστω̄ν γϱαμμάτων ὑποβολάς — ἀνεγνώσϑη γὰϱ γϱάμματα τω̄ν πεϱὶ Θεόγνιον πλαττομένων ϰατὰ τω̄ν συλλειτουϱγω̄ν ἡμω̄ν \'Αϑανασίου ϰαὶ Μαϱϰέλλου xai \'Ασϰληπᾱ, ἴνα ϰαὶ βασιλέας ϰατ\'αὐτω̄ν ϰινήσωσι, ϰαὶ ταῡτα ἤλεγξαν oi γενόμενοι τότε διάϰονοι Θεογνίου — πϱὸς τούτων παϱϑένων γυμώσεις, ἐμπϱησμοὺς ἐϰϰλησιω̃ν, ϕυλαϰὰς ϰατὰ τω̃ν \' συλλειτουϱγω̃ν· xai Tavra πάντα δι\' οὐδὲν ἔτεϱον ii διὰ τὴν δυσώνυμον αι̌ϱεσιν Arriomanitarum. qui enim communioni eorum renuntiabant, necessitateni patiebantur ista tolerare.

9. 2.2.1.4.1.1

   Haec igitur considerantes in angusto se teneri peruidebant. erubescentes quidem confiteri ea, quae conmiserunt, co quod de cetero non possent ea diutius occultare, uenerunt tandem in Sardicensi ciuitate, ut propter praesentiam suspicionem quasi mali actus uiderentur excludere.

10. 2.2.1.4.2.1

    uidentes enim eos, qui a se fuerant falsis obpressi testimoniis, eos etiam, quos uehementissime obpugnarunt, ex alia parte accusatores, conscientiae etiam suorum criminum proditores prae oculis habentes suis uenire uocati

11. 2.2.1.4.2.2

    nationem et communionem necessario haec sustinebant.

12. 2.2.1.4.2.3

    4. Haec itaque considerantes perducti sunt ad suae uoluntatis interitum. erubescebant enim sua confiteridelicta et, quoniam omnibus patefacta celari nnn poterant, Sardicam peruenerunt, quoper suum aduentum sinceritatis opinionem adquirant.

13. 2.2.1.4.2.4

    uisis itaque his, quibus calumnias ingerebant, et a se afflictis. accusatoribus, testibus ante oculos inspectis uocati uenire non poterant, conministris

14. 2.2.1.4.2.5

    τω̄ν \'Αϱειομανιτω̃ν. oi γὰϱ παϱαιτούμενοι τὴν πϱὸς τούτους xotvwvtav ὰνάγϰην εἴχον πειϱασϑη̄ναι τούτων.

15. 2.2.1.4.2.6

    4. Ταῡτα τοίνυν συνϱω̄ντες εἰς στενὸν εὶχον ra τη̄ς πϱοαιϱέσεως. ᾐσχύνοντο μὲν γὰϱ όμολογεῑν, d δεδϱάϰασι, διὰ de τὸ μὴ δύνασϑαι λοιπὸν in Tavra ϰϱύπτσϑαι ὰπήντησαν εἰς τὴν Σεϱδω̄ν πόλιν, iva διὰ τη̄ς ἀϕίξεως ὑπόνοιαν ὡς μὴ πλημμελήσαντες δόξωσιν ἀποϕέϱεσϑαι. ἰδόντες δὲ τοὺς παϱ\' avrwv συϰοϕαντηϑέντας xai τοὺς παϱ\' αὐτω̄ν παϑόνας, TOV; ϰατηγόϱους, τοὺς ὲλγχους πϱὸ ὸϕϑαλμω̄ν ἔχοντες ἐλϑεῑν οὐϰ ἐβούλοντο ϰληϑέντες, xahot TWV uidenon potuerunt, maxime consacerdotunm nostrorum Athanasi, Marcelli et Asclepi conscientia perturbati, qui et inplorabant iudicium et prouocabant accusatores, ut eos non solum conuincerent de his, quae aduersum sese falsa confinxerant, uerum etiam, quae aduersus ecclesias impia ac nefaria conmiserant, edocerent.

16. 2.2.1.4.3.1

    uerum illi tanto timore conprehensi sunt, ut fugam facerent et per eandem fugam falsitatem suam detegerent ac nudarent.

17. 2.2.1.5.1.1

    Tametsi non solum ex prioribus, sed etiam ex istis malitia eorum et falsitas ostenditur, ut nec ex ista fuga occasionem aliquam

18. 2.2.1.5.1.2

    licet nostris Athanasio, Marcello et Asclepa multa usis confidentia, inplorantibus et urgentibus adque prouocantibus et pollicentibus quoque non solum eorum arguere calumniam, sed insuper demonstrare, quae deliquerint iy ecclesiis ipsorum. illi autem tanto timore percussi sunt conscientiae, ut etiam uerterentur in tugam ae per cam suam calumniam demonstrarent et delicta faterentur.

19. 2.2.1.5.1.3

    j. Et licet ex hoc, quod noluerint, et non solum ex prioribus, sed etiam ex praesentibus ipsorum uersutia conprobata est, tamen, ne ex fuga quandam

20. 2.2.1.5.1.4

    ουλλειτουϱγω̄ν ἡμω̄ν \'Αϑανασίου ϰαὶ Μαϱϰέλλου xai \'Ασϰληπᾱ πολλη̄ τη̣̄ αϱϱησία̣ χϱωμένων, ἀποδυϱομένων xai ἑπιϰειμένων xai πϱοϰαλουμένων αὐτοὐς ϰαὶ ἐπαγγελλομένων μὴ μόνον ἐλέγχειν τὴν συϰοϕαντίαν, ἀλλὰ xai δειϰνύαι, ὄσα ϰατὰ τω̄ν ἐϰϰλησιω̃ν αὐτω̄ν ἐπλημμέλησαν. ol di τοσούτω̣ όβω̣ τoῡ συνειδότος ϰατεσχέϑησαν, ώς ϕυγει̃ν αὐτοὺς xai διὰ τη̄ς ϕυγη̄ς τὴν συϰοϕαντίαν αὐτω̄ν ἐλέγξαι xai, ἅπεϱ ἐϰοινώνησαν, διὰ τόν δϱασμόν ὁμολογη̃σαι.

21. 2.2.1.5.1.5

    5. El ϰαὶ τὰ μάλιστα τοίνυν ov μόνον ix τω̄ν πϱοτέϱων, ἀλλὰ xai ix τούτων αὐτω̄ν ἡ ϰαϰοτϱοπία δείϰνυται xai συϰοϕαντία, ὅμως, ἵνα prjdi ἐϰ τη̄ς alterius malae artis inuenire possint, probauimus secundum ueritatem et rationem ea, quae ab illis conmissa sunt, inquiri oportuisse et inuenimus eos etiam de his fuisse mendaces et nihil aliud quam inpugnationem aduersus consacerdotes nostros exercuisse. quem enim dicebant ab Athanasio interfectum fuisse nomine Arsenium, habetur in numero uiuorum; unde ex hoc etiam cetera, quae ab ipsis iactabantur, patuit esse plena mendacii et falsitatis.

22. 2.2.1.5.2.1

    quia autem de calice fracto quaedam loquebantur a Machario presbitero Athanasi, testificati sunt, qui praesentes fuerunt ex Alexandria de eodem loco, eo quod nihil tale esset factum. sed

23. 2.2.1.5.2.2

    occasionem alterius malitiae ualeant inuenire, cogitauimus secundum ueritatis rationem ab his conmissa uentilarc. quo facto reperimus eos et ex actitatis calumniatores et nihil nliut nisi conministris nostris insidias praeparasse. quem enim diccbant ab Athanasio interfectum Arsenium, uiuit et moratur inter uiuos. ex quo apparet etiam illa, quae de aliis uerbosabantur, ficta fuissc.

24. 2.2.1.5.2.3

    quoniam uero de calice fracto a Macario Athanasii prcsbvtero mentionem fecerunt, adhibuerunt testimonium hi, qui de Alexandriae et Mareotae locis ipsis uenerunt, nihil tale esse commissllm. etiam episcopi scribentes de Aegypto ad

25. 2.2.1.5.2.4

    ϕυγη̄ς πϱόϕασίν τινα ἑτέϱας ϰαϰουϱγίας ποϱίσασϑαι δυνηϑω̄σιν, ἐσϰεψάμεϑα xara τόν τη̄ς ἀληϑείας λόγον rà παϱ’ ixeivwv δϱαματουϱγηϑέντα ἐξετάσαι. xai τοῡτο πϱοϑέμενοι εὕϱομεν αὐτοὺς xai ex τω̄ν πϱαχϑέντων συϰοϕάντας xai μηδὲν ἕτεϱον ij ἐπιβουλὴν xazd τω̄ν συλλειτουϱγω̃ν ἡμω̄ν πεποιηϰότας. ov γὰϱ ἔλεγον παϱὰ Ἀϑανασίον πεϕονευ̃σϑαι Ἀϱσένιον, oὔτoς ζη̖̃ xai ἐν τοῑς ζω̄σιν ἐξετάζεται. ἀπό di τούτου xai τὰ πεϱὶ τω̄ν ἄλλων ϑϱυληϑέντα παϱ’ avrwv ϕαίνεται πλάσματα. ἐπειδὴ de xai πεϱὶ ποτηϱίου ἐϑϱύλουν ὡς ϰλασϑέντος παϱὰ Μαϰαϱίου τοῡ πϱεσβυτέϱου Ἀϑανασίου, ἐμαϱτύϱησαν μὲν oi παϱαγενόμενοι ἀπό τη̄ς Ἀλεξανδϱείας xai Μαϱεώτου xai rwv 〈λοιπω̄ν〉 τόπων, ὕτι μηδὲν τούτων πέπϱαϰται. xai oi ἐπίσϰοποι δὲ γϱάϕοντες oi ἀπό et episcopi scribentes ex Aegypto ad lulium consacerdotem nostrum abunde adseuerarunt nec suspicionem huiusmodi ibidem fuisse. dicunt autem acta etiam se habere aduersus ipsum. quae habent autem, absente parte altera constat fuisse confecta. simul tamen (in) ipsis actis gentiles et 〈cathecumeni interrogati sunt, ex quibus) cathecumenus interrogatus dicebat intus se fuisse, quando superuentum fecit Macharius, et alius interrogatus dicebat famosissimum illum Scyrum infirmantem in cella iacuisse, ut ex hoc appareat ex toto mysterium non fuisse celebratum, eo quod catecumeni intus fuerint, (Scyrus autem non intus fuerit),

26. 2.2.1.5.2.5

    consacerdotem nostrum lulium sufficienter firmauerunt ne suspectionem quidem talem fuisse. deinde acta, quae dicebant se aduersus habere, constitit ex una parte confecta et in ipsis gestis gentiles et catichumeni interrogati sunt. ex quibus unus catichumenus interrogatus dicebat se intus fuisse, quando Macarius ad locum superuenit, et alius interrogatus aiebat Ischyram aegrotum in cella iacuisse, quem dicunt, ut ex hoc appareat nihil de mvsteriis fuisse celebratum ex eo, quod catechumeni intus consistebant, et Ischvram non adfuisse, sed

27. 2.2.1.5.2.6

    τη̃ς Alyvmov πϱός ’Ιούλιον τόν συλλειτουϱγόν ἡμω̄ν ἱϰανω̄ς διεβεβαιοῡντο μηδὲ ὑπόνοιαν ὅλως τοιαύτην ἐϰεῑ γεγενη̄σϑαι. ἄλλως te S λέγουοσιν ὑπομνή- ματα ἔχειν ϰατ’αὐτοῡ, ϰατὰ μονομέϱειαν συνέστηϰε γεγενη̄σϑαι. xal ὅμως xai ἐν τοῑς ὑπομνήμασι τούτοις ἐϑνιϰοὶ xai ϰατηχούμενοι ἠϱωτω̄ντο. ἐξ wv εlς ϰατηχούμενος ἐϱωτώμενος ἔϕασϰεν ἔνδον εἵναι, ὅτε Ó Μαϰάϱιος ἐπέστη τω̣̄ τόπω̣, xai ἕτεϱος ἐϱωτώμενος ἔλεγε τόν ϑϱυλούμενον παϱ’αὐτω̄ν ’Ισχύϱαν vooovvra τότε ϰαταϰει̃σϑαι iv ϰελλίω̣, ὡς ἀπό τούtου ϕαίνεσϑαι, μη̣δ’ὅλως γεγενη̄σϑαί zt τω̄ν μυστηϱίων διὰ τό τοὺς ϰατηχουμένους bdov εἱναι xai τόν ’Ισχύϱαν μὴ παϱει̃ναι, ἀλλὰ νοσοῡντα ϰαταϰεῑσϑαι. ϰαὶ γὰϱ xai sed male habens iacuerit.

28. 2.2.1.5.3.1

    nant et ipse totius malitiae Scyrus commentator exussisse Athanasium quendam de diuinis scripturis librum dicebat. ad hoc conuictus confiteri coepit infirmatum sc

29. 2.2.1.5.4.1

    fuisse, quando Macharius praesens fuit, ut etiam ex hoc falsum testem illum esse appareret. denique falsitatis praemium eidem Scyro honorem episcopatus dederunt, homini, qui neque presbiter quidem fuit. uenientes enim duo presbiteri nunc ad concilium, qui co temporis cum Melitio fuerant, postmodum ab Alexandro episcopo Alexandriae beatae memoriae uiro suscepti sunt, nunc cum Athanasio agunt, testati sunt nusquam omnino istum Meliti fuisse presbiterum neque omnino habuisse eundem Melitium in eodem

30. 2.2.1.5.4.2

    acgrotum fuisse. nam et ipse pessimus lschyras, qui mentitus est dicvndn Athanasium ussisse quosdam diuinos codices, et in hoc suum mendacium demonstrauit. nam confessus est illo tempore, quo Macarius aduenerat, se aegrotasse et iacuisse, ut etiam ex hoc calumniator demonstraretur. unde ob hane calumniam ipsi Ischyrae mercedem dederunt episcopi nomen, qui nec presbyter cst. occurrentes enim duo presbvteri, qui condam cum Melitio fuerunt, postmodum autem a beato Alexandro tunc episcopo Alexandriae suscepti et nunc cum Athanasio constituti, testimonium praebuerunt hunc

31. 2.2.1.5.4.3

    aὐ̕τός o παμπόνηρος \'Ισχύρας ψευσάμενος έπὶ τω̜̄ ε̕ιρηχέναιϰεϰαυϰέναι τόν \'Αθανἁσιόν τινα τω̄ν θεἱων βιβλἱων xai διελεϒχθεἰς ώμολόγησε xatixeivo xσιροῡ vooeiv, ore Μαxάριος παρη̄ν, xai ϰαταϰεῑσθαι, έϰ τούτου συϰοϕάντην avrov ειναιάμέλει της συϰοϕαντιας ταύτης μισθόν αύτω̦̃ τω̜̃ \'Ισχύρα δεδώϰααιν έπισϰοπη̄ς ο̆νομα, τω̜̃ μηδέ πρεσβυτέρῳ τυγχάνοτι. άπανατήσντες γάρ δύο πρεσβύτεροι ovv Μελιτιω̜ ποτέ γενόμενοι, υ̑στερον de ύπότοῡ μαϰαριτου \'Αλεξάνδρου τοῡ γενομένου έπισϰόπου \'Αλεξανδρειας δεχθένες xai vvv σύν \'Αθανσιω̨ ο̆ντες, έμαρτύρησαν μηδεπώποτε τοῡτον numloco apud Mareotem ecclesiam nec ministrum. quem tamen nunc uelut episcopum illum secum adduxerunt, qui ante nec presbiter fuit, ut nomine episcopatus uideantur falsitatem suam tegere apud audientes.

32. 2.2.1.6.1.1

    Lectus est autem et liber, quem conscripsit frater et coepiscopus noster Marcellus, et inuentaest Eusebi et, qui cum ipso fuerant, exquisita malitia. quae enim ut proponens Marcellus posuit, haec eadem quasi iam conprobans proferret, adsimilarunt. lecta sunt ergo, quae sequebantur, lecta etiam, quae anteposita erant quaestioni, et recta fides eius inuenta est; neque enim a sancta

33. 2.2.1.6.1.2

    quam Mclitii fuisse presbyterum et omnino non habuisse Melitium apnt Mareotam ecclesiam uel ministrum. et tamen eum, qui nec esset presbyter, nunc pro opiscopo produxerunt, ut hoc nomine obstupefaciant audientes enrum calumnias.

34. 2.2.1.6a.1.1

    Lectus cst autem lilxr conministri nostri Marcelli et inuonta est Eusebii commentatio. quae enim proposita quaestione Marcellus diocbat, haec tamquam ab ipso confessa fingebant. lecta sunt igitur rt haec et sequentia et practerita quaestionum et recta fides uiri reperta est ; neque enim a sancta

35. 2.2.1.6a.1.2

    πδεσβύτερον Μελιτι̇ον γεγενη̃σθαι μηδέ õλως έσχηϰέναι Μελίτιον ἐιςτόν . Μαρεώτην έϰϰλησιαν η̃ λειτουργόν. xai ο̃μως τόν μηδέ πρεσβύτερον τυγχά- ροvταvrv w; έπισϰοπον ijyayov, iva τω̜̃όνóματιτη̄ συϰοϕ τούς άϰούοντας.

36. 2.2.1.6a.1.3

    6. \'Ανεγνώσθη de xai τό aayygajijta τοῡ συλλειτουργοῡ Μαρϰέλλου xai evoe/h] τω̄ν περιΕύσέβιον ή ϰαϰοτεχνια. å γάρ ώς ξητω̄ν o Μάρϰελλος ειϱηϰε, ταῡτα ώς όμολογούμενα διαβεβλήϰασιν. άνογνώσθη yovv τά έξη̃ς xai τά πϱό αύτω̃ν τω̃ν ξητημάτων xai όϱθή ή πιστις τοῡ άνδϱός εύϱέθη. ούτε ydo άπό τη̄ς uirgine Maria, sicut ipsi confingebant, initium dabat deo uerbo

37. 2.2.1.6a.2.1

    neque finem habere regnum eius, (sed) sine principio ac sine fine esse conscripsit. sed Asclepius coepiscopus noster acta protulit, quae confecta sunt apud Anthiociam praesentibus aduersariis et Eusebio ex Caesarea et ex sententiis iudicantum episcoporum ostendit se esse inreprehensibilem.

38. 2.2.1.7.1.1

    Mento ergo acciti frequenter non ausi sunt uenire, merito fugierunt conscientiae suae inpulsu praecipitati. fuga enim falsitates suas confirmauerunt et credi ea fecerunt, quae praesentes accusatores eorum dixerunt et ostenderunt.

39. 2.2.1.7.2.1

    quid igitur?

40. 2.2.1.7.2.2

    Maria, sicut ipsi firmarunt, initium dedit uerbo doi nec finem ei in regno, sed imperium sine initio et fine saluatoris esse conscripsit. Asclepas etiam conminister protulit gesta aput Antiochiam confecta praesentibus accusatoribus et Eusebio de Caesarea Et ex sententiis iudicantum episcoporum ostendit se esse innoccntcm.

41. 2.2.1.7.2.3

    7. Merito igitur, fratrcs dilectissimi, frequenter uocati non responderunt, merito fugerunt. conscientia onim coacti per fugam suas calumnias firmauerunt et credi ista fecerunt, quae praesentes accusatores dicebant ac demonstrabant.

42. 2.2.1.7.2.4

    ryάγιας Μαϱιας, ώς airrol διεβεβαιώσαντο, άρχήν έδιδου τω̜̃ rov θεοῡ λόγω̜ οῠτε τέλος ε̆χειν τὴν βασιλειαν avrov, άλλά xai τὴν βασιλειαν ᾰναρχον xai άτελεύτητον dvat τὴν τούτου ἐγϱαψεν. ϰαι \'Ασϰληπᾱς δέ Ó συλλειτουϱγός πϱο- ήνεγϰεν ύπομνήματα γενόμενα ev \'Αντιοχεια παϱόντων τω̄ν ϰατηγόϱόων xai Εύσεβιου τοῡ άπό Καισαϱειας. xai έϰτω̃ν άποϕοϕάσεων τω̃ν διϰασάνων ini- σϰόπων ε̆δειξεν ξαυτόν άθω̄ον ειναι.

43. 2.2.1.7.2.5

    7. Ειϰότως ούν, άγατηοι άδελϕοι, ϰαλούμενοι πολλάϰις ovx ύπήϰουσαν, ειϰότως ε̆ϕυγοv. ύπό γάρ τοῡ συνειδότος έλαυνόμεοι ϕυγη̃ τάς συϰοϕαντιας έαυτω̄ν έβεβαιωσαν xai πιστευθη̄ναι ϰατ\' αύτω̃ν πεποιήϰασιν, â παϱόντες oi ϰατηγοϱοῡντες ε̆λεγον ϰαι έπεδειϰνυον. έπει τοινυν πϱός τούτοις πᾱσι xai supra haec omnia etiam olim depositos atque eiectos ecclesia propter heresim Arrii non solum susceperunt, sed etiam in maiorem prouexerunt gradum, diacones quidem in presbyterium, de presbyteris autem in episcopatum propter nihil aliud, nisi ut impiam doctrinam dilatare ac disseminare possent et piam corrumperent fidem.

44. 2.2.1.7.3.1

    sunt autem istorum post Eusebios duos auctores etiam Theodorus ab Heraclia, Narcissus a Neroniade de Cilicia, Stephanus ex Antiocia, Georgius (ex) Laudocia -licet timens non adfuerit de Oriente —, Acacius ex Caesarea Palestinae, Menofantus ex Epheso Asiae, Ursacius a Singiduno Maesiae, Ualens ex Myrsa Pannoniae. etenim

45. 2.2.1.7.3.2

    qui itaque super his omnibus etiam depositos et eiectos ab ecclesia Arrianos non solum susceperunt, sed etiam ad maiorem gradum perduxerunt, diaconum quidem in presbyteratum, ex presbyteratu uero in episcopum ob nullam aliam causam, nisi ut impietatem spargant et latitent, piam uero fidem corrumpant. sunt autem post Eusebium et eius socios nunc primates Theodorus de Eraclea, Narcissus a Maronia Cilieiae, Stephanus Antiochiae, Acacius Cessareae Palaestinae, Narcissus Maroniae, Minophantus Ephesi Asiae, Ur-\'

46. 2.2.1.7.3.3

    τούς πάλαι ϰαϑαιϱεϑέντας xai έϰβληϑέντας διά τήν \'Αϱειου αιϱεσιν ov μόνον έδέξαντο, άλλά xal εις μειζονα βαϑμόν πϱοήγαγον, διαϰόνους μέν εις πϱε- σβυτέϱιον, άπό δέ πϱεσβυτέϱων εις έπισϰόπους, δι\' ούδέν έτεϱον ή ινα τήνάσέ- βειαν διασπειϱαι xal πλατϋναι δυνηϑώσι ϰαι τήν εύσεβή διαϕϑειϱωσι πιστιν. εισι δέ τούτων μετά TOVQ πεϱι Εύσέβιον νύν έξαϱχοι θεόδωϱος ó άπό \'Ηϱα- ϰλειας, Νάϱϰισσος ó άπό Νεϱωνιάδος τής Κιλιϰιας, Στέϕανος ó άπό \'Avτι- οχειας, Γεώϱγιος ó άπό Λαοδιϰειας, \'Αϰάϰιος Ó άπό Καισαϱειας τής Πa- λαιστινης, Μηνόϕαντος άπό \'Εϕέσου τής \'Ασιας, Ούϱσάϰιος Ó άπό praedicti etiam, qui ab Oriente secum uenerunt, non permiserunt

47. 2.2.1.7.4.1

    sanctum concilium intrare neque omnino in ecclesiam dei sanctam accedere. uenientes etenim Serdicam per singula loca synodos faciebant inter se et pactiones cum interminationibus, ut omnino uenientes Serdicam ad iudicium non accederent neque in unum cum sancta synodo conuenirent. et ad id solum uenerunt (in) coetum, (ut manifestarent)praesentiam suam, atque statim fugerunt. haec enim

48. 2.2.1.7.4.2

    sacius Singiduni Moesiae, Ualens Mursae Pannoniae. qui illos, cum quibus de Oriente uenerunt, neque aput Asiam in concilio uenire nec ad ecclesiam dei penitus accedere permittebant. etiam Sardiiam uenientes per singula quaeque loca conuentus inter se faciebant et cum interminationibus posuerunt pactiones sibi, ut, cum Sardicam uenissent, omnino non ingrederentur in iudicio nec cum sancta synodo conuenirent, sed tantum uenientes imaginarie aduentum suum demonstrarent ac uelociter fugerent. haec autem scire potuimus a Σιγγιδόνον τής Μυσιας, Ούάλης άπό Μουϱσών τής Παννονιας. ϰαι γάϱ ού- τοι τούς σύν αύτοις έλϑόντας άπό τής \'Εώ̗ας ovx έπέτϱεπον ούτε εις τήν άγιαν σύνοδον εισελϑειv οϋτε όλως εις τήν έϰϰλησιαν τού ϑεού παϱαβάλλειv. ϰαι έϱχόμενοι de εις τήν Σαϱδιϰήν ϰατά τότους συνόδους έποιούντο πϱός έαυτούς xai συνϑήϰας μετά άπειλώv, ώστε έλϑόντας αύτούς εις τήν Σαϱδιϰήν μηδέ όλως εις τήν ϰϱισιν έλϑειν μηδ\'έπι τό αύτό συνελϑειv τή άγια συνόδω̗, άλλά μόvov έλϑόντας xai άϕοσιώσει τήν έπιδημιαv έαυτώv έπιδειξάμενους ταχέως ϕυγειν. ταϋτα γάϱ γνώναι δεδυνήμεϑα παϱά τών συλλειτουϱγώv ήμώv Maxa- conscire potuimus a consacerdotibus nostris, Ario scilicet ex Palestina (ac) Stefano de Arabia, qui cum ip is uenerunt quidem, sed et ab eorum perfidia recesserunt. hi enim uenientes in sanctam synodum uiolentiam quidem, quam passi fuerant, conquerebantur, nihil autem ab ipsis recte agi adserebant adserentes etiam hoc, quod essent ibi plurimi rectae fidei, qui prohibebantur ah ipsis uenire propositis ad nos interminationibus. hac igitur causa in uno loco omnes manere sategerunt et nec parum temporis [neque] habere eos liberam facultatem permiserunt.

49. 2.2.1.8.1.1

    Quia ergo non oportuit contic scere nec inultas retinere

50. 2.2.1.8.1.2

    ministris nostris Macario Palestinae et Asterio de Arahia, qui cum ipsis nenernnt et ab eadem incredulitate recessernnt. iai enim ad sanctam synodum uenientes uiulentiam, (quam) passi sunt, cum lacrimis exposuerunt. nihil autem rectum aput eos fieri dicebant. etiam hoc addebant esse quosdam rectae fidei et interminationibus adque accusationibus prohiberi <ire> ad noa. hac de causa in una domo conmanere studuerunt nullo momento cos separari permittentes.

51. 2.2.1.8a.1.1

    Quoniam igitur non oportebat tacere et inultas eorum relinquere

52. 2.2.1.8a.1.2

    ϱιου άπό Παλαιστινης xai \'Αστεϱιου άπό \'Αϱαβιας, τώv έλϑόντωv σύv αύτοις ϰαι άναχωϱησάντωv άπό τής άπιστιας αύτώv. ούτοι γάϱ έλϑόντες εις τήν άγιαν σύνοδοv τήv μέν βιαv, ήν έπαϑον, άπωδύϱοντο, ούδέv δέ παϱ\'αύτοις ὀϱϑόv έλεγοv πϱάττεσϑαι πϱοστιϑέντες ϰαι τούτο, ώς άϱα elev έϰει πολλοι τής ὀϱ- ϑής άντιποιούμενοι δόξης ϰαι ϰωλυόμενοι παϱ\'αύτώv έλϑειv ένταύϑα διά ro άπειλειv ϰαι έπαγγέλλεσϑαι xard τώv βουλομένωv άναχωϱειv άπ\'αύτώv. τούτου yovv ένεϰα xai ev ένι οιϰω̗ πάντας μειναι έσπούδασαv μηδέ rd βϱαχύτατον ιδιάζειv αύτούς έπιτϱέψαντες.

53. 2.2.1.8a.1.3

    H. \'Επει ούν ovx έδει παϱασιωπήσαι ούδέ άνεϰδιηγήτους έάσω τάς calumfalsitates, uincula, homicidia, pugnas, falsas epistulas, uerberationes, nudationes uirginum, exilia, euersiones ecclesiarum, incendia, translationes de ecclesia (minori) ad maiores et ante omnia contra rectam fidem insurgentes Arrianae heresis doctrinas, [ex] hac ex causa carissimos quidem fratres et coepiscopos nostros Athanasium Alexandriae et Marcellum Ancyro-Galatiae et Asclepium Gazae et eos, qui cum ipsis erant ministrantes deo, innocentes et puros pronuntiauimus scribentes ad unamquamque eorum prouinciam, ut cognoscerent singularum ecclesiarum plebes sacerdotis sui integritatem et habere se episcopum suum, illos autem, qui se eorum ecclesiis

54. 2.2.1.8a.1.4

    nias, uincula, homicidia, plagas, falsas epistolas, mulrtationes, uirginum nudationes, exilia, ecclesiarum destrudiones, incendia, translationes de minimis ad maiores ciuitates ct ante omnia insurgentem per ipsos aduersus rectam fidem maledicam Arrianorum heresim, hac de causa dilcctissimos fratres nostros ct consaccrdotcs Athanasium, Alexandriae episcopum, et Marccllum Ancyrae Galatiae et Asclepam Gazae et eos, qui cum ipsis ministrant domino, innocentes et sinceros esse pronuntiamus scribentes ad singulorum prouincias, ut cuiusque cognoscant ecclesiae populi sui episcopi sinceritatem et hunc habere

55. 2.2.1.8a.1.5

    συϰοϕαντίας, τὰ δεσμά, τοὺς ϕόνους, τὰς πληγάς, τὰς πεϱὶ τω̃ν πλαστω̃ν ἐπιστολω̃ν συσϰευάς, τὰς αἰϰἰας, τὰς γυμνώσεις rwv παϱϑένων, rd; ἐξοϱιστίας, τὰς ϰαταλύσεις τω̃ν ἐϰϰλησιω̃ν, rovg ἐμπϱησμούς, τὰς μεταθέσεις ἀπὸ̦ μιϰϱω̃ν πόλεων εἰς μεἰζονας παϱοιϰίας, al πϱό γε πάντων τὴν ϰατὰ τη̃ς ὀϱϑη̃ς πίστεως ὲπαναστᾱσαν δυσώνυμον \'Αϱειανὴν αι̃ϱεσιν δι \'αὺτω̃ν, τούτου ἔνεϰεν rovg μέν ὰγαπητοὺς ὰδελϕοὺς ήμω̃ν xai συλλειτετουϱγοὺς \'Αϑανάσιον xai Μάϱϰελλον xai \'Ασϰληπᾱν xai τοὺς ovv αὐτοῑς συλλειτουϱγου̃ντας τω̣̃ ϰυϱίῳ ἀϑώους xai ϰαϑαϱοὺς elvat ἀπεϕηνάμεϑα γϱάψαντες xai εἰς τὴν έϰάστου παϱοιϰίαν, ὤστε γινώσϰειν ἑϰάστης ἑϰϰλησίας τοὺς λαοὺς rov ἰδίου ἐπισϰόπου τὴν ϰαϑαϱάτότητα xai rovrov μὲν ἔχειν ἐπίσϰοπον xai πϱοσδοϰα̃ν, rovg de είς τὰς ἐϰϰλησίας inmerserunt luporum more, id est Gregorium in Alexandria, Basilium in Ancyra et Quincianum in Gaza neque nomen habere episcopi neque communionis omnino eorum habere participatum neque suscipere ab aliquo eorum litteras neque ad eos scribere.

56. 2.2.1.8a.2.1

    illos autem, hoc est Theodorum, Narcissum, Acacium, Stefanum, Ursatium, et Ualentem, Menofantum et Georgium — etsi timens, ut dictum est, non adfuit, sed tamen quia a beatae memoriae Alexandro

57. 2.2.1.8a.2.2

    episcopum (et) expectare, adgrcssos uero ecclesiarum ipsorum iudicium luporum lieurgium Alexandriae et Basilium 〈Ancyrae et〉 Quincianum Gazae nec episcopos nominari necChristianos penitus appcllari nec aliquam cum his habere communionem uel eorum litteras suscipere uel ad ipsos scribere. Theodorum Herarle- atum Europae cum suis, [de] Maroniae Ciliciae et Caesareae Palaestinae Narcissum et Acacium, Stephanum Antiocensem, Ursacium Singidunensem Moesiae et Ualentem Mursensem Pannoniae, Minophantum Ephesium, Georgium Laudiciae — licet timens nun adfuerit de Oriente, tamen eo, quod a beato Ale-

58. 2.2.1.8a.2.3

    αὐτω̃ν ἐπελϑόντας δίϰην λύϰων Γϱηγόϱιον τὸν ev \'Αλεξανδϱείᾳ, Βασίλειον τὸν ἐν \'Αγϰύϱᾳ xai Κυïντιανὸν τὸν ἐν Γάζη, τούτους μηδὲ ἑπισϰόπους ὀνομάζειν μηδὲ ὄλως ϰοινωνίαν τινὰ πϱὸς αὐτοὺς ἔχειν μηδὲ δέχεσϑαί nva παϱὰ τούτων γϱάμματα μηδὲ γϱάϕειν πϱὸς αὐτοὐς. τοὺς de ye πεϱὶ Θεόδωϱον ϰαὶ Nagxtooov xai \'Αϰάϰιον xai Στέϕανον xai Οὐϱσάϰιον xai Οὐάλεντα xai Μηνόϕαντον xai Γεώϱγιον — el xai ϕοβηϑεὶς μὴ παϱεγένετο ἀπὸ τη̃ς \'Εὠ̣ας, episcopo quondam Alexandriae deiectus est et quod sit tam ille quam etiam ceteri, qui conprehensi sunt, furoris Arriani et propter obiecta crimina —, hos omnes aequali sorte deiecit sancta synodus de episcopatus gradu et iudicauimus non solum illos episcopos non esse, sed neque communionem quidem cum fidelibus habere; separantes-

59. 2.2.1.8a.3.1

    rantes enim filium et alienantes uerbum a patre separari ab ecclesia catholica oportet et alienos esse a nomine Christiano. sint igitur nobis anathema, eo quod ausi sunt adulterare uerbum ueritatis, apostoli cuius est praeceptum: si quis uobis

60. 2.2.1.8a.3.2

    xandro episcopo Alexandriae depositus sit, propter se ac suos collegas. Arrianos et ob eis inlata nimina — omnes sanrta synodus deposuit episcopatu et statuimus non solum eos episcopos non esse, sed nec communionem cum fidelibus mereri; separantes enim filium a substantia patris ac de aequalitate alienantes uerbum a patre segregari oportet catholica ecclesia et alienari nomine Christianorum. sint igitur omnibus uobis anathema, propter quod negotiati sunt uerbum ueritatis; apostolica etenim est praeceptio: si quis uobis

61. 2.2.1.8a.3.3

    ὄμως διὰ τὸ ὰπὸ του̃ μαϰαϱίτου \'Αλεξάνδϱου ϰαϑηϱη̃σϑαι αὺτὸν ϰαὶ διὰ τὸ εὶναι xai aivov xai τούτους τη̃ς \'Αϱείου μανίας xal διὰ τὰ ἐπενεχϑέντα αὺτοῑς ἐγϰλήματα — τούτους παμψηϕὶ ϰαϑεῑλεν ἡ ἀγία σύνοδος ὰπὸ τη̃ςἐπι- σϰοπη̃ς. xai ἐϰϱίναμεν μὴ μόνον αὐτοὺς ἐπισϰόπους μὴ ειναι, ὰλλὰ μηδὲ ϰοι- νωνίας μετὰ τω̃ν πιστω̄ν αὺτοὺς ϰαταξιοῡσϑαι. Toti; γὰϱχωϱίζονταςτὸν υίὸν xai ὰπαλλοτϱοῡντας τὸν λόγον ὰπὸ TOV πατϱὸς χωϱίξεϭθαι τη̄ς xaDo- λιxη̃ς ἐxxληϭίας πϱοϭήxει xai ὰλλοτϱίους είναι τοῡ Χϱιϭτιανω̄ν ὄνόματος. ε̆ϭτωϭαν τοίνυν ύμῑν ὰνάθεμα διὰ To xεxαπηλευxέναι τὸνAoyov τη̄ς ὰληθείας. euangelizauerit praeter quam quod accepistis, anathema sit. his neminem communicare denuntiamu-; nulla enim communicatio luci ad tenebras. hos omnes longe facite; nulla enim participatio Christo ad Belial. obseruate, carissimi, ut neque scribatis ad eos neque eorum accipiatis litteras.

62. 2.2.1.8a.4.1

    curate autem etiam uos, dilectissimi fratres et consacerdotes, quasi praesentes spiritu huic interfueritis synodo, omnia, quae a nobis instituta sunt, confirmare per litteras uestras, ut ab omnibus

63. 2.2.1.8a.4.2

    annuntiauerit praeterquam quae accepistis, sit anathema. nullum hi, communicare praecipite ; nulla enim communio tenebris cum luce. longe omnes facite: nec cnim est aliqua conuentio Christo cum Beliar. et obseruate, fratres dilecto.corum litteras suscipere ue1 hi, scribere. studete etiam uos. fratres dilecti et conministri. spiritu praesentes in synodo nostra consentire et pronuntiare per scriptiones uestras. quo aput omnes ubique conministros nostros seruetur adsensus.

64. 2.2.1.8a.4.3

    ὰποστολιϰιόνὲστιτόπαϱάγγελμα\' εἴτις ὐμᾱς εὐαγγε λίζerat παϱ\'δ παϱελάβετε, ὰνάϑεμαἒστω.τύτοις μηδένα ϰοινωνεīνπαϱαγ- γείλατε\' οὐδεμία γὰϱ ϰοινωνία ϕωτὶ πϱός σϰóτος.τούτους πάνταςμαϰϱὰν ποιεīτε\' οὐδεμία γὰϱ συμϕωνία N ϱιστψ̄ πϱός Βελίαϱ. ϰαὶ ϕυλάξασϑε, ὰγαπητοί, μἡτε γϱάq ειν πϱός αὐτοὐς μη̄τε γϱάμματα παϱ\'αὐτω̄ν δέχεσϑαι.σπουδάσατε δὲ μᾱλλον ϰαὶ ύμεīς, ὰδελϕοί ϰαὶ σνλλειτουϱγοί, ώς τψ̄ πνεὐματι παϱόντες τη̄ συνόδψ ἡμω̄νσυνεπιψηϕίσασϑαι δι\'ύπογϱαϕη̄ς ύμετέϱας ύπὲϱ τοῡ παϱὰ πάντωντω̄ν πανταχου̃ συλλειτουϱγω̃ν τὴν óμοϕωνίαν διασώζεσϑαι. η̒ϑεία πϱóνοια ϰαϑωσιωμένους ύμᾱς xai εὐϑυμοῡντας διαϕυλάττοι,ἀγαπητοι ἀδελϕοι Οσιος ἐπισϰοπος ὐπέγϱαϕϰαἰ οὓτω πάντες. episcopis idem sentire atque unam esse omnium uoluntatem ex litterarum consensione sit manifestum. optamus, fratres, uos in domino bene ualere. EXPLICIT.

65. 2.2.2.1.1.1

    (9). Quod semper credidimus, etiam nunc sentimus; experientia enim probat et confirmat, quae quique auditione audiuit. uerum est enim, quod beatissimus magister gentium Paulus apostolus de se locutus est: (quia experimentum quaeritis eius, qui in me loquitur Christus), quamquam utique, quia in ipso dominus Christus habitauit, dubitari non

66. 2.2.2.1.2.1

    possit spiritum per animam eius locutum et organum corporis personasse. et tu itaque, dilectissime frater, corpore separatus mente concordi ac uoluntate adfuisti et honesta fuit et necessaria excusatio absentiae, ne aut lupi scismatici furtum facerent et raperent per insidias aut canes heretici rabido furore exciti insani oblatrarent aut certe serpens diabolus blasphemiorum uenenum effunderet. hoc enim optimum et ualde congruentissimum esse uidebitur, si ad caput, id est ad Petri apostoli sedem, de singulis quibusque prouinciis domini referant sacerdotes.

67. 2.2.2.2.1.1

    Quoniam ergo uniuersa, quae gesta sunt, quae acta, quae constituta, et chartae continent et uiuae uoces carissimorum fratrum et conpresbyterorum nostrorum Arcydami et Filoxeni et carissimi filii nostri Leonis diaconi uerissime et fideliter exponere poterunt, paene superuacuum uidetur eadem his inferre litteris. patuit apud omnes, qui conuenerunt ex partibus Orientis, qui se t appellant episcopos — quamquam sint ex his certi auctores, quorum sacrilegas mentes Arriana heresis pestifero tinxit ueneno — diu tergiuersatos propter diffidentiam ad iudicium uenire noluisse tuamque et nostram reprehendere communionem, quae nullam habebat culpam, quia non solum octoginta episcopis testantibus de innocentia Athanasi pariter credimus, sed et conuenti per presbyteros tuos et per epistulam ad synodum, quae futura erat in urbe Roma, ueniro noluerunt et satis erat iniquum illis contemnentibus, tot sacerdotibus testimonium perhibentibus Marcello et Athanasio denegare societatem.

68. 2.2.2.3.1.1

    Tria fuerunt, quae tractanda erant. nam et ipsi religiosissimi imperatores permiserunt, ut de integro uniuersa discussa disputarentur et ante omnia de sancta fide et de integritate ueritatis, quam uiolauerunt. secunda de personis, quos dicebant esse

69. 2.2.2.3.2.1

    deiectos de iniquo iudicio, ut, si potuissent probare, iusta fieret confirmatio. tertia uero quaestio, quae uere quaestio appellanda est, quod graues et acerbas iniurias, intolerabiles etiam et nefarias contumelias ecclesiis fecissent, cum raperent episcopos, presbitcros. diacones et omnes clericos in exilium mitterent, ad deserta loca transducerent, fame, siti, nuditate et omni egestate necarent, alios clausos carcere et squalore et putore conficerent, nonnullos ferreis uinculis, ita ut ceruices eis artissimis circulis stranguilarentur. denique ex ipsis quidam

70. 2.2.2.3.3.1

    uincti in eadem iniusta defecerunt poena, quorum ambigi non potest martyrio gloriosam mortem extitisse. adhuc quoque audent quosdam retinere nec ulla causa fuit criminis, nisi quod repugnarent et clamarent, quod execrarentur Arrianam et Eusebianam heresim et nollent habere cum talibus communionem, qui autem saeculo seruire maluerunt, prodesse. et qui ante fuerant deiecti, non solum recepti sunt, sed etiam ad clericalem dignitatem promoti et acceperunt praemium falsitatis.

71. 2.2.2.4.1.1

    Quid autem de impiis et de imperitis adulescentibus Ursacio et Ualente statutum sit, accipe, beatissime frater, quia manifestum erat eos non cessare adulterinae doctrinae letalia semina spargere et quod Ualens relicta ecclesia ecclesiam aliam inuadere uoluisset. eo tempore, quo seditionem commouit, unus ex fratribus nostris, qui fugere non potuit, Uiator obrutus et conculcatus in eadem Aquiliensium ciuitate tertia die defecit. causa utique mortis fuit Ualens, qui perturbauit, qui sollicitauit.

72. 2.2.2.4.2.1

    sed ea, quae beatissimis Augustis significauimus, cum legeritis, facile peruidebitis nihil nos praetermisisse, quantum ratio patiebatur. et ne molesta esset longa narratio, quae fecissent et quae commisissent, insinuauimus.

73. 2.2.2.5.1.1

    Tua autem excellens prudentia disponere debet, ut per tua scripta in Sicilia, in Sardinia, in Italia [sunt] fratres nostri, quae acta sunt et quae definita, cognoscant, et ne

74. 2.2.2.5.2.1

    ignorantes eorum accipiant litteras communicatorias, id est epistolia, quos iusta sententia degradauit. perseuerent autem Marcellus et Athanasius et Asclepius in nostra communione, quia obesse eis non poterat iniquum iudicium, faga et tergiuersatio eorum, qui ad iudicium omnium episcoporum, qui conuenimus, uenire noluerunt. cetera, sicuti superius commemorauimus, plena relatio fratrum.

75. 2.2.2.5.3.1

    quos sincera caritas tua misit, unanimitatem tuam perdocebunt. eorum autem nomina, qui pro facinoribus suis deiecti sunt, subicere curauimus, ut sciret eximia grauitas tua, qui essent communione priuati. uti ante praelocuti sumus, omnes fratres et coepiscopos nostros litteris tuis admonere digneris, ne epistolia, id est litteras communicatorias eorum, accipiant.

76. 2.2.3.1

    ITEM NOMINA HERETICORUM.

77. 2.2.3.2

    (14) (1) Ursacius a Singiduno.

78. 2.2.3.3

    (2) Ualens a Mirsa.

79. 2.2.3.4

    (3) Narcissus ab Irenopoli.

80. 2.2.3.5

    (4) Stefanus ab Anthiocia.

81. 2.2.3.6

    (5) Acacius a Caesarea.

82. 2.2.3.7

    (6) Menofantus ab Efeso.

83. 2.2.3.8

    (7) Georgius a Laudocia.

84. 2.2.4.1

    ITEM NOMINA EPISCOPORUM INFRA

85. 2.2.4.2

    qui in synodo fuerunt et suscripserunt idem (in) iudicio.

86. 2.2.4.3

    (15) (1) Ossius ab Spania Cordobensi.

87. 2.2.4.4

    (2) Annianus ab Spaniis de Castolona.

88. 2.2.4.5

    (3) Florentius ab Spaniis de Emerita.\'

89. 2.2.4.6

    (4) Domitianus ab Spaniis de Asturica.

90. 2.2.4.7

    (5) Castus ab Spaniis de Caesarea Augusta.

91. 2.2.4.8

    (6) Praetextatus ab Spaniis de Barcilona.

92. 2.2.4.9

    (7) Maximus a Tuscia de Luca.

93. 2.2.4.10

    (8) Bassus a Maehodonia de Dioclerianopoli.

94. 2.2.4.11

    (9) Porfirius a Machedonia de Filippis.

95. 2.2.4.12

    (10) Marcellus de Ancyra Galatiae.

96. 2.2.4.13

    (11) Euterius a Tracia de Gannos.

97. 2.2.4.14

    (12) Asclepius a Palestina de Gaza.

98. 2.2.4.15

    (13) Museus a Tessalia de Thebis.

99. 2.2.4.16

    (14) Uincentius a Campania de Capua.

100. 2.2.4.17

     (15) Ianuarius a Campania de Beneuento.

← Previous · Next → — showing 301–400 of 579

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0149b.stoa002.opp-lat1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.