Collectanea Antiariana Parisina

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · 579 sections

1.5.1.1.2.2
ἡ πίστις τη̄ς ϰαϑολιϰη̃ς ἐϰϰλησίας, γνωρισϑη̃ ϰαὶ oi ravavria ϕρονου̃ντες ἔϰδηλοι γένωνται. ὡς γὰρ ἐπὶ πλεῑστον διασϰοποῡντες εὑρήϰαμεν, ἀρεστὸν ἐϕάνη rijv πίστιν τὴν ex παλαιου̃ διαμένουσαν, η̑ν xai oi προϕη̃ται xai ra εὐαγγέλια xai oi ἀπόστολοι διὰ τοῡ xvgiov ἡμω̄ν \'Ιησου̃ Χριστοῡ ἐϰήρυξαν, rov xal τη̃ς ση̃ς βαιλείας ϕρουροῡ xai τη̃ς ση̃ς ῥώσεως προστάτου, iva ταύτην ϰατασχόντες υλάξωμεν xal ϕυλάττοντες μέχρι τέλους διατηρήσωμεν. ἄτοπον γὰρ xai ἀϑέμιτον ἐϕάνη τω̃ν ὀρϑω̃ς xai διϰαίως ὡρισμένων τι μεταλλάσσειν xai τὡ̃ν iv Νιϰαία̜ ϰοινη̃ μετὰ τοῡ ἐνδοξοτάτου Kwvoravrlvov τοῡ σου̃ πατρὸς ϰαὶ βασιλέως ἐσϰεμμένων ὤν ἡ
1.5.1.1.2.3
Constantino patre pietatis tuae; qui tractatus manifestatus est et insinuatus mentibus populorum et contra haeresim Arrianam tunc positus inuenitur, (at non solum ipsa, sed etiam reliquae) haereses inde sunt expugnatae. a quo si aliquid demtum fuerit, uenenis haereticorum aditus panditur.
1.5.1.2.1.1
Ideo Ursatius et Ualens in suspicionem eiusdem haereseos Arrianae uenerunt aliquando et suspensi erant a communione et rogauerunt ueniam, sicut eorum continent scripta, quam meruerant tunc temporis a concilio Mediolanensi assistentibus etiam legatis
1.5.1.2.1.2
διδαϭxαλίαxai τὸ q ϱότημα διη̃λθέτε xai ἐxηϱύχθη εἰς πάϭυς ἀτθϱώπων ὰxοάς τε xai διατοίας, η̃τις ὰντίπαλος μόνη xal όλετὴϱ τη̃ς \'Αϱείgeιου αίϱέϭεως ύπη̄ϱξε, δι\'ή̄ςοὺ μόνον αυ̃τη. ἀλλὰ̕̕ xαὶ ai hunni alQeoet; xαθηϱέθηϭαν, ε̄ν ο̆ντως xαὶ τὸ πϱοϭθεῑναί τι ϭϕαλεϱὸν xai ἀϕελέϭθαι n ὲπιxίτδυνοτ πάϱχει ώς, εῐπεϱ τι θάτεϱον γένοιτο, ε̆ϭται τοῑς ἐχϕϱοῑς α̃δεια τοῡ ποιεῑν, α̈πεϱ βούλονται.
1.5.1.2.1.3
2. ΟθενΟὐϱϭάxιός τε xαὶ Οὐάλης, ἐπειδὴ ε̆xταλαι μέτοιχοί τε xαὶ ϭύμϕωνοι τοῡ\'Αϱειανοῡ δόγματος ὴ̄ϭαν xαθεϭτηxότες. xai τη̄ς ἡμετέϱας xοινωνίας χωϱι- ϭθέντες ὰπεϕάνθηϭαν. ή̄ςῑνα μετάϭχωϭιν, ἐϕ̕̕̕\' oi; iavToi; ϭυνεγνώxειϭαν πλημ- μελήϭαντες, μετανοίας τε xai ϭυγγνώμης ἠξίουν τυχεῑν, ώς xai τὰ ε̆γγϱαϕα τὰ π\'ἐxείνων γεγενημένα μαϱτυϱεῑ. δι\'ώ̄ν άπάντων ϕειδὼ γεγένηται xai τω̄ν ἐγxλημάτωτ ϭυγγνώμη. ή̄ν δὲ ú xαιϱός xαθ\'δν ταυ̃τα ἐ̕πϱάττετο, ο̄τε ἐν Μεδιο- λάνω τὸ ϭυνέδϱιοτ Tij; ϭυνόδου ϭυνεxϱοτεῑτο, ϭυμπαϱόντωτ δὲ xαὶ τω̃ν πϱε-
1.5.1.2.2.1
Romanae ecclesiae. Constantino praesente in hoc cum magno examine fuisset conscriptum, quod tenens baptizatus ad quietem dei commigrauit, nefas putamus inde aliquid mutilare et tot sanctos et confessores et successores martirum ipsius tractatus conscriptores in aliquo remouere, cum et ipsi praeteritorum catholicorum secundum scripturas cuncta seniarunt. (quorum fides) mansit usque in haec tempora, quibus pietas tua (a) deo patre per deum et dominum nostrum Iesum Christum regendi orbis accepit (facultatem).
1.5.1.2.3.1
∗∗∗∗∗
1.5.1.2.3.2
σβυέϱων τη̄ς τω̃ν \'Ρωμαίων ϰϰλησίας - ἐγνωϰότες δὲ μα xal τὸν μετὰ τελευτὴν α̃ξιον μνήμης Κωνσαντῑνον μετὰ πάσης ἀϰϱιβείας xai ἐξετάσεως τὴν συγγϱα- ηεῑσαν πίστιν ἐϰτεϑειϰότα. ἐπειδὴ δὲ ὡς ἐξ ἀνϑϱώπων ἐγένετο βαπτισϑεὶς xai πϱὸς τὴν ὀφειλομέην εἰϱήνην ἀνεχώϱησεν,ᾰτοπον elvat μετ\' ἐϰεῑνόν TI xatvo- τομεῑν xai τοσούτους ἁγίους ὁμολοητάς, μάϱτυϱας, τοὺς xai τοῡδε τοῡ δόγμαto; συγγϱαϕεῑς re xai εὑϱετὰς ὑπεϱιδεῑν, οιτινες xard τὸν παλαιὸν τη̄ς ἐϰϰλη- σίας ϑεσμὸν ἅπαντα ϕϱονοῡντες διαμεμενήϰασιν. wv ó ϑεὸς τὴν πίστιν xai εἰς rovg covç χϱόνους τη̄ς βασιείας μετέδωϰε διὰ rov δεσπότου ἡμω̄ν \'Ιησοῡ Χϱιστοῡ, δι\' ov σοι ϰαὶ τὸ βασιλεύειν οὕτως ὑπη̄ϱξεν ὡς xai τη̄ς ϰαϑ\'ἡμᾱς οἰϰουμένης ϰϱατεῑν. πάλιν yovv oi ἐλεεινοὶ xai οὶϰτϱοὶ τῳ̄ q ϱονήματι ἀϑεμίτῳ τολμήατι τη̄ς δυσσεβοῡς ϕϱονσζως ϰήϱυϰας ἑαυ- τοὺς ἀνήγγειλαν xai ὲπιχειϱοῡσιν ἀνατϱπειν πᾱν ἀληϑείας σύνταγμα. ὡς
1.5.1.2.3.3
∗∗∗∗∗.tunc etiam conabantur conuellere; quod fuerat positum ratione. et cum pietatis tuae litterae iusserunt tractari de fide, offerebatur nobis a supradictis turbatoribus ecclesiarum adsociato Genninio et Gaio nouum nescio quid.considerandum, (quod) multa peruersae doctrinae continebat. at uero cum uideretur displicere, quod offerebant publice in concilio, putauerunt aliter esse conscribendum. equidem haec breui tempore saepe mutasse manifestum est.
1.5.1.2.4.1
et ne frequentius ecclesiae perturbentur, placuit statuta uetera rata et inmutabilia seruari. ad
1.5.1.2.4.2
γὰϱ xard ro cov πϱόσταγμα ro συνέδϱιον τη̄ς ovvodov συνεϰϱοτεῑτο, ϰἀϰεῑνοι τη̄ς idlag ἀπάτης ἐγύμνουν τὴν σϰέψιν. ἐπειϱω̄ντο γὰϱ πανουϱγία τινὶ ϰαὶ ταϱαχη̄ πϱοσϕέϱοντές τι ϰαινοτομεῑν, τη̄ς τοιαύτης ἑταιϱίας τοὺς συναλι- οϰομένους εὑϱόνες Γεϱμήιον, Αὐξέντιον ϰαὶ Γύϊον, τοὺς τὴν ἔϱιν xai dtxo- στασίαν ἐμποιοῡντασ. wv ἡ διδασϰαλία μία μὲν ovaa πα̃ν πλη̄ϑος βλασϕημω̄ν ὑπεϱβέβηϰεν. ὡς de συνεῑδον οὺχὶ τη̄ς τοιαύτης πϱοαιέσεως ὄντας ovre ὁμογνωμοῡντας, ἐϕ\' οἰς ϰαϰω̄ς ἐϕϱόνουν, εἰς ro συμβολιον ἡμω̃ν μετήγαγον ἑαυτούς, w; δοϰεῑν ἔτεϱόν τι γϱάϕειν. ὴν δὲ o ϰαιϱὸς βϱαχὺς ó xai τὰς γνώμας αὐτω̄ν ηξελέγχων. iva ovv μὴ τοῑς αὐτοῑς dei τὰ τη̄ς ἐϰϰλησῑας πεϱιπίπτη xal ταϱαχὴ xai ϑόϱυβος ϰαλινδούμενος συγχέη, βέβαιον ἐϕάνη τὰ πάλαι ὡϱσμένα ἔννομα xai ἀμεταϰίνητα διαϕυλάττειν, τοὺς δὲ πϱοειϱημένους τη̄ς ἡμετέϱας ϰοινωνίας ὰποϰεχω- 4 ϱίσϑαι. δι\'η̑ν αἰτί τοὺς ἀναδιδάξοντας πϱέσβεις πϱὸς τὴν orjv ἐπιεί- instruendam igitur tuam clementiam (legatos nostros misimus, ut sententiam concilii per litteras nostras nuntiarent), quibus hoc ipsum solum mandauimus, ut non aliter legationem perferrent, quam (ut) statuta uetera permanerent firmissima, ut et sapientia tua cognosceret non hoc, quod promiserant supradicti Valens, Ursacius, Germinius et Gaius, si (aliquid rectorum) sublatum fuisset, pacem posse compleri. magis enim turbatio cunctis regionibus et ecclesiae Romanae inmissa est.
1.5.1.3.1.1
Ob quam rem tuam rogamus clementiam, ut placidis auribus et sereno uultu uniuersos legatos nostros et respicias et audias neue aliquid permittat clementia tua iniuria ueterum conuelli, sed manere ea, quae a maioribus nostris accepimus, quos fuisse et prudentes et sine spiritu sancto dei non egisse confidimus, quia ista
1.5.1.3.1.2
ϰειαν άπεστάλϰαμεν, τὴν γνώμην τοῡ συνεδϱίου διὰ τη̄ς έπιτολη̄ς μηνύ- covra;\' τοίς δὲ πϱέσβεσι πϱό ye πάντων τοῡτο παϱεϰελυαάμεθα τὸ τὴν ὰλήϑειαν πιστώσασϑαι ἐϰ τω̄ν πάλαι ἀϱϰαίων xai dtxalwv ὁϱμωμένους. oi xui τὴν σὴν ὰναδιδάξυσιν ὁσιότητα, õτι οὐχ, ὦοπεϱ ε̌ϕησαν ὐϱσαάϰιός te xai Οὐάλης, ε̌σταιι εἰϱήνη, ει̌πεϱ rt τω̄ν διϰίων ἀνατϱπείη. πω̄ς γὰϱ εἰϱήνην οίόν τε α̌γειν τοὺς τὴν εἰϱήνην ϰαταλύοτας μα̃λλον γὰϱ ε̌ϱις xai ταϱαχὴ ix τούτων ovv ταῑς λοιπαῑς πόλεσι xai τη̃ τω̄ν \'Ρωμααίων ἐϰϰλησία γενήσεται .
1.5.1.3.1.3
3, Διὸ δὴ ἱϰετεύομεν τὴν oijv ἐπιείϰειαν, Iva πϱοσηνέσιν ἀϰοαῑς xai γαλη- ναίϕ βλέμματι τοὺςήμετέϱους πϱέσβεις ἀϑϱήσειας μήτε πϱὸς ὕβϱιν TWV τετελευτηϰότων ϰαινόν n μεταλλάττειν ἐπιϱέϕειας, ἀλλ\' έάσης ἐμμένειν ἡμᾱς Toi; παϱὰ TWV πϱογόνων ὀϱισθει̃σι re xai νενομοϑετημένοις. οὔς Snavra μετὰ άγχινοίας re xai ϕϱονήσεως xai πνεύματος dytov πεποιηϰέναι ϕήσαιμεν α̌ν.
1.5.1.3.2.1
nouitate non solum fideles populi perturbati sunt, uerum etiam et infideles ad credulitatem uetantur accedere. oramus etiam, ut praecipias tot episcopos, qui Arimino detinentur, inter quos plurimi, qui aetate et paupertate defecti sunt, ad suam prouinciam remeare, ne destituti sine episcopis laborent populi ecclesiarum.hoc etiam frequentius postulamus, ut nihil innouetur, nihil minuatur, sed maneant incorrupta, quae patris sanctae pietatis tuae temporibus et tuis religiosis saeculis permanserunt. nec iam nos fatigari aut conuelli a sedibus nostris tua sancta prudentia permittat, sed ut quieti (cum populis suis episcopi) uacent semper postulationibus, quas
1.5.1.3.2.2
τὰ γὰϱ vvv παϱ\' ἐϰείνων ϰαινοτμον́μενα τοϊς μὲν πιστεν́σασιν ὰπιστίαν ἐμποι- ei, τοῑς de ἀπιστου̃σιν ὠμότητα. ἱϰετύομεν de hi, ῑνα ϰελεύσης τούς ἐπι- σϰóπους τοὺς ἐν ταῑς ὰλλοδαπαῑς διατϱίβοντας, ot); xai τό τη̄ς ἡλιϰίας ἐπίπονον xai τό τη̄ς πενίας ἐνδεὲς τϱύχει, τὴν εἰς τὰ oixeia ἁναϰομιδὴν ϱ̔ᾳδίαν ποιήσασϑαι, ῖνα μὴ ἒϱημοι τω̄ν ἒπισϰóπων ἀϕωϱισμένων ai ἐϰϰλησίαι δια-15 μένωσιν. ἒτι de πϱός ἅπασι xai τοῡτο δεóμεϑα, iva μηδὲν μήτε ἐλλείπῃ τω̄ν πϱοϋπαϱξάντων μήτε πλεονάξοι. ὰλλὰ πάντα ἅϱ̓ϱ̔ηϰτα διαμείνῃ ix τη̃ς του̃ σοῡ πατϱός εὐσεβείας xai εἰς τόν νυ̃ν χϱóνον διαϕυλαττóμενα, μήτε λοιπόν ἠμᾱς μοχϑεϊν xai ϰω̄ν οἰϰείων παϱοιϰήσεων ἀλλοτϱίους ἐπι- τϱέψειας γίνεσϑαι\' ἀλλ\'ῖνα oi inioxonoi ovv Toiç ἰδίοις J.aoi; μετ̕̕̕̕\'εἰϱήνης εἰς εὐχάς τε xai λατϱείας σχολὴν ἅγοιεν, ίϰετεύοτες ὑπὲϱ τη̄ς ση̄ς βασιλείας habent semper et pro salute tua et pro regno tuo et pro pace, quam tibi diuinitas meritis tuis profundam et perpetuam largiatur.
1.5.1.3.3.1
legati autem nostri et suscriptiones et nomina episcopurum uel legatorum perferent, sicut idem alia scriptura instruit tuam sanctam religiosamque prudentiam.
1.5.2.1.1
(4) Cum hac epistula integrae fidei suscribentes episcopi catholici miserunt decem legatos ad imperatorem. nihilominus et pars haereticorum misit ex suo corpore decem legatos, qui, ubi uenerunt ad imperatorem, suscepti sunt, ita ut legati catholicorum non susciperentur; atque longa dilatione fatigati et minis imperatoris perterriti damnauerunt integram fidem, quam antea defendebant, et susceperunt perfidiam, quam ante damnauerunt. haec ita esse ex subiectis inuenies.
1.5.3.1.1.1
(5). Cum consedissent episcopi mansionis Nicheae, quae
1.5.3.1.1.2
ϰαι σωτηϱίας xai είϱήνης, η̑ν ij θειότης σοι είς τὸ διηνεϰἑς χαϱιείται.oi δè ήμέτεϱοι πϱέσβεις τάς re ύπογϱαϕὰς xai τὰς τω̃ν ἐπισϰόπων πϱοσηγοϱίας ϰομίζουσιν, οι̎τινες xai ἐξ αὐτω̃ν τω̃ν ϑείων γϱαϕω̃ν ιὴν σὴν ἀναδιδάξουσιν δσιότητα. antehac Ustodizo uocabatur, in prouincia Tracia, Restutus, Gregorius, Honoratus, Arthemius, Yginus, lustinus, Priscus, Primus,-
1.5.3.1.2.1
mus, Taurinus, Lucius, Mustacius, Urbanus, Honoratus, Solutor, Restutus episcopus Carthaginis dixit: \'Scit prudentia uestra, consacerdotes sanctissimi, quod, cum Arimino de fide tractatus haberetur, contentio sic discidium fecerat, ut de sacerdotibus dei diabolo inmittente discordia fieret, atque exinde factum fuerat, ut in fratres nostros ego Restutus et pars episcoporum, quae sequebatur, Ursacium, Ualentem, Gcrminium et Gaium quasi in auctores mali intellectus sententiam promeremus, id est, ut a nostra communione segregarentur.
1.5.3.2.1.1
Sed quia in comminus positi uniuersa tractauimus et uniuersa discussimus inuenimusque, quod nulli displicere debeat, id est fidem in his catholicam iuxta professionem suam, cui et nos subscripsimus omnes, neque umquam haereticos fuisse et ideo, quia pacis concordia apud deum res est maxima, placuit, ut communi consensu nostro omnia, quae apud Ariminum tractata sunt, in irritum deducantur et communio eorum deo fauente
1.5.3.2.2.1
integra conueniret nec quisquam in discidio remaneat, quod eos aut maculare possit aut debeat. et ideo, ut dixi, quia praesentes sumus, unusquisque debet dicere, an rectum sit, quod prosecutus sum, et manu sua suscribere\'. ab uniuersis episcopis dictum est \'placet\' et suscripserunt.
1.5.4.1.1
(7). Quae sit autem fidei confessio, cui postea subscripserunt, quam etiam Ualens secum in Ariminum pertulit, ex infra scripto recognosces. EXPLICIT.
1.6.1.1.1
Inlustrati pietatis tuae scriptis maximas deo rettulimus et referimus gratias, quod nos beaueris intimans nobis illa, quae cum discursione pietatis tuae facere deberemus, ne quis \'usiae\' uel \'omousii\' nomina ecclesiae dei ignota aliquando, nominet, quod scandalum inter fratres facere solet. plurimum gratulati sumus, quia id, quod tenebamus, recognouimus.
1.6.1.2.1
o nos beatos, quibus occurrit tanta felicitas, ut cognitione tuae pietatis ceteri, qui haec nomina pro deo et dei filio adsumere solent, modum acceperint reuicti! nos igitur reddentes obsequium clementiae tuae, quod coram ueritatis status eluxit, quae, quia nesciat uinci, et obtinuit uictoriam,, ut indignum deo nomen, quod nusquam in legibus sanctis scriptum est, iam a nullo dicatur.
1.6.2.1.1
Unde oramus pietatem tuam, quoniam in eo loco, ubi synodus gesta est, unde responsum per nostros legatos dedimus, adhuc detinemur, iubeat nos, qui integram cum Orientalibus doctrinam retinemus, iam ad nostras plebes dimitti, ut ex hac parte appareant amatores ueritatis, qui deo non mutant nomen, nec cum eis, qui peruersa doctrina infecti sunt, diutius nos, qui ueritatem catholicam tenemus, dctineamur.
1.6.2.2.1
unde impense oramus, domine, pietatem tuam ante deum patrem et dominum Iesum Christum deum et dei filium, facias nos, qui suscripsimus sanae doctrinae recedentes ab \'usiae\' nomine te imperante, (et) iubeas nos ad nostras plebes dimitti; ut laetetur ecclesia, quae immutare nomina dei et filii eius non ammittit in totum, imperio tuae uirtutis et gloriae, cui tantum diuinitas contulit, ut apparente dictionis sacrilegio iam \'usiae\' et \'omousii\' nomina recedant, quae in diuinis scripturis de deo et dei filio non inueniuntur scripta.
1.6.3.1.1
Subueni, pie imperator, dei summi cultoribus, subueni eis, qui per Christum dei filium deum patrem omnipotentem orant; subueni eis, qui iudicio tuo deuotas offerunt aures, qui nesciunt colere nisi deum patrem per dominum nostrum Iesum Christum gloriae eius filium. et praecipe, domine imperator, ad nostras nos plebes remeare datis litteris ad u. c. praefectum praetorii Taurum, quia
1.6.3.2.1
et nos in praedicatione nominis dei Orientalibus et tuae dispositioni plenum reddimus obsequium. in hac re, in qua semper tenuimus, iam ad nostras plebes redire debemus. de hac autem re ad coepiscopos nostros Orientales litteras dedimus, ut sciant hoc semper tenuisse et in fide catholica cum ipsis permanere. diuina pietas gloriosissimum te semper et ubique per omnia faciat uindicem, domine piissime imperator. EXPLICIT.
1.7.1.1.1
Obsecro, tranquillissime imperator, ut mihi benignas aures clementia tua tribuat, quo possit mansuetudini tuae mentis meae propositum apparere. de Christiano enim imperatore et sanctae memoriae filio Constantini hoc ipsud sine cunctatione mereor impetrare; sed in eo me laborare intellego, quia repetita satisfactione placabilem etiam circa reos animum tuum in gratiam meam reuocare non possum.
1.7.1.2.1
sermo enim pietatis tuae iam dudum ad populum missus me quidem, quem patienter omnia ferre necesse est, plurimum lacerat, sed animum tuum, qui lenitati semper uacat, qui numquam, ut scriptum est, in occasum diei iracundiam seruat, retinere circa me indignationem miraculo mihi est. ego enim, religiosissime imperator, tecum ueram pacem requiro, quae non sit uerbis conposita\' interna dispositione fallaciae, sed praeceptis euangeliorum rationabiliter confirmata.
1.7.1.3.1
non Athanasi tantum negotium, sed malta alia in medium uenerunt, propter quae concilium fieri mansuetudinem, tuam fueram deprecatus, ut, ante omnia — quod specialiter optat mentis tuae erga deum sincera deuotio — cum fidei causa, in qua prima nobis spes est ad deum, diligenter fuisset tractata, negotia eorum, qui nostram circa deum obseruantiam mirari debent, possent finiri. et dignum fuerat dei cultore, dignum imperio tuo, quod Christi pietate regitur et augetur, specialiter hoc ipsum pro reuerentia sanctae religionis, cui pnulenter intentus es, clementiam tuam nobis ad haec inpetranda praestare.
1.7.2.1.1
Sed multi ecclesiae membra lacerare festinant, qui confinxerunt me litteras subprcssisse, ne crimina eius, quem dicebantur condemnasse, apud omnes paterent, quasi illas litteras episcoporum-
1.7.2.2.1
scoporum Orientalium et Aegyptiorum, quibus in omnibus eadem (in) Athanasium crimina continebantur at satis omnibus clarum est nec quisquam negat nos Orientalium litteras intimasse, legisse ecclesiae, legisse concilio atque haec etiam Orientalibus respondisse. quis fidem et sententiam non commodauimus nostram, quod eodem tempore octoginta episcoporum Aegyptiorum de Athanasio sententia
1.7.2.3.1
repugnabat, quam similiter recitauimus atque insinuauimus episcopis ltalis. unde contra unam legem uisum est etiam, cum episcoporum numerus pro Athanasio maior existeret, in parte aliqua commodare consensum. haec scripta, si deo fidem debet Eusebius, qui missus fuerat, festinans ad Africam nobis reliquit. quae tamen postea omnia scripta, ne ad inpetrandum forte concilium deessent, Uincentius, qui cum ceteris missus fuerat, Arclatum pertulit.
1.7.3.1.1
Uidet igitur prudentia tua nihil in animum meum introisse, quod deo seruientibus non dignum fuerat cogitare. testis autem \\ mihi est deus, testis est tota cum suis membris ecclesia me fide et metu in deum meum cuncta mundana, ita ut euangelica et apostolica ratio praecepit, calcare atque calcasse. non furore temerario, sed constituto; atque obseruato iure diuino atque in alio ministerio ecclesiasticus uiuens nihil per iactantiam, nihil per gloriae cupiditatem, quod ad legem pertinebat, impleui.
1.7.3.2.1
ad istud officium — testis est mihi deus meus — inuitus accessi; in quo cupio quidem sine offensa dei, quamdiu in saeculo fuero, permanere. et numquam mea statuta, sed apostolica ut essent semper firmata et custodita, perfeci. secutus morem ordinemque maiorum nihil addi episcopatui urbis Romae, nihil minui passus sum. et illam fidem seruans, quae per successionem tantorum episcoporum cucurrit, ex quibus plures martyres extiterunt, inlibatam custodiri semper exopto.
1.7.4.1.1
Denique iam me aperire causam pietati tuae sollicitudo ecclesiastica atque ipsa deuotio persuadet. significant Orientales paci se nostrae uelle coniungi. quae est pax, clementissime imperator, cum sint ex partibus ipsis quattuor episcopi Demofilus, Macedonius, Eudoxius, Martyrius, qui ante annos octo, cum apud Mediolanium Arri hereticam sententiam noluissent damnare, de conoilio animis iratis exierunt? horum si fas est sententiis, quale sit aut quid periculi habeat, commodare consensum, aequitas et clementia tua poterit aestimare.
1.7.4.2.1
non est nouum, quod nunc subtiliter et sub occasione nominis Athanasi adtestantur. manent litterae Alexandri episcopi olim ad Siluestrum sanctae memoriae destinatae, quibus significauit ante ordinationem Athanasi undecim tam presbyteros quam etiam diacones, quod Arri heresem sequerentur, ecclesia eiecisse. ex quibus nunc quidam extra ecclesiam catholicam foris positi dicuntur sibi conciliabula inuenisse, quibus adseueratur etiam Georgius in Alexandria per litteras communicare. quae ergo potest pax esse, tranquillissime imperator, si exhibitis episcopi, ut nunc per Italiam factum est, cogantur talium sententiis obedire ?
1.7.5.1.1
Accipe aliud, quia tranquillitas tua patienter admittit. manent legatorum litterae, qui ad clementiam tuam fuerant destinati, quae nuper uenerunt. quibus significant propter turbationem quidem omnium ecclesiarum se quidem ante succumbere sententiis Orientalium uoluisse, proposuisse tamen conditionem, ut, si idem
1.7.5.2.1
Arrii haeresem condemnassent, hoc genere inclinati eorum sententiis obedirent. placitum, ut ipsi significant, scriptura teste firmatur, itur in concilium, accipiunt cum deliberatione responsa Arri doctrinam se damnare non posse, Athanasium, (quod solum exigebant, communione esse priuandum). hinc iam clementia tua hoc quoque consideret, recte catholicae religionis iure seruato an, hominis causa debeat diligenter excusseque tractari. ti. Unde iterum atque iterum mansuetudinem tuam et animum tuum deo deuotum rogamus per eius uirtutem, qui se, in defensione tua quantus sit, uniuersis mortalibus adprobauit, ut habens ante oculos eius beneficia, qui imperium tuum in omnibus regit, haec in coetu episcoporum diligenter facias omni cum consideratione tractari, ut pacatis per te deo fauente temporibus, tranquillitate tua consentiente, sic omnia discutiantur, ut, quae iudicio sacerdotum dei confirmata constiterunt omnes in expositionem fidei, quae inter tantos episcopos apud Nicheam praesente sanctae memoriae patre tuo confirmata est, uniuersos consensisse, cum exemplo possint in posterum custodiri, ut ipse saluator, qui desuper mentis tuae propositum intuetur, in tanta rerum expeditione laetetur causam fidei et pacis etiam rei publicae necessitatibus non inmerito praeposuisse. ad exorandum igitur mansuetudinem tuam, 2 ut beniuolo animo allegationes nostras audire digneris, fratrem et coepiscopum meum sanctum uirum Luciferum cum Pancracio pres-. bytero et Hilario diacono placuit proficisci. quos credimus de clementia tua ad pacem omnium ecclesiarum catholicarum non difficulter posse concilium impetrare. dei omnipotentis clementia te nobis custodiat, clementissime (ac religiosissime) Auguste. EXPLICIT.
1.8.1.1.1
Continent priora statuta, uenerabiles, sanctimoniam legis rebus ecclesiasticis niti. satis superque perspeximus litteris ad nostram prudentiam datis isdem oportere operam dare, cum profecto et episcoporum id officio congruat et salus omnium longe lateque populorum hoc fundamine roboretur. sed res admonuit statuta rursus existere. non enim aliquis definita geminari superfluum
1.8.1.2.1
iudicabit, cum crebra consueuerit admonitio augere cumulum diligentiae. his ita se habentibus de fide atque unitate tractari debere cognoscat sinceritas uestra et operam dari, ut ecclesiasticis rebus ordo conpetens praebeatur. discurret namque cunctorum prosperitas ubique populorum et concordia fida seruabitur, cum penitus amputatis de huiusmodi quaestionibus cunctis sectanda commouerit.
1.8.2.1.1
Res ista non debet intentionem animi longius propagare; non enim de Orientalibus episcopis in concilio uestro patitur ratio aliquid definiri. proinde super his tantum, quae ad uos pertinere cognoscit grauitas uestra, tractare debebitis et conpletis celeriter uniuersis consentiente consensu decem mittere ad comitatum meum, ut prudentiae uestrae prioribus litteris intimauimus. praedicti enim poterunt omnibus, quae eisdem Orientales proposuerint, respondere
1.8.2.2.1
uel tractare de fide, ut exitu competenti omnis quaestio terminetur et ambiguitas sopiatur. quae cum ita sint, aduersus Orientales nihil statuere uos oportet. aut si aliquid uolueritis contra eosdem praedictis absentibus definire, id quod fuerit usurpatum, inrito euanescet effectu. non enim ullas uires habere poterit definitio, cui nostra statuta testantur iam nunc robor et copiam denegari. quae cum ita sint, moderatione religionis uenerabiles antistitibus consentanea debetis ueneranda perficere, ut id, quod religio postulat, explicetur et, quod audiri prohibet ratio, nullus usurpet. diuinitas uos seruet per multos annos, parentes. EXPLICIT. DATUM V. KAŁ. IUNIAS EUSEBIO ET VPATIO CONSS.
1.9.1.1.1.1
(3) Sic credimus placere omnibus posse catholicis a symbolo accepto recedere nos non oportere, quod in collatione apud omnes integrum recognouimus, nec a fide recessuros, quam per prophetas a deo patre per Christum dominum nostrum docente spiritu sancto et in euangeliis et in apostolis omnibus suscepimus, et per traditionem patrum secundum successionem apostolorum usque ad tractatum apud Nicheam habitum contra heresim, quae tunc temporis exurrexerat, posita nunc usque permanet. quibus om- 2 nibus nec addendum aliquid credimus nec minui posse manifestum
1.9.1.1.1.2
INCIPIT PRAEFATIO.
1.9.1.1.1.3
Placitum est in concilio habito, in quo credimus posse placere omnibus catholicis, [ut] a symbolo accepto recedi omnino non debere, quod in conlatione aput omncs integrum recognouimus, nec a fide nos recessuros, quam per prophetas a domino deo patre per Christum dominum nostrum docente spiritu sancto in euangelio et apostolis omnibus suscepimus per traditionem patrum secundum successionem apostolorum, quae aput Niciam tractata [sunt] contra hereses, quae eo tempore surrexerunt, proposita est (et) nunc usque permanct. quibus a nobis omnibus nec addendum aliquid credimus nec minuerc posse manifestum est. placuit ergo nihil nouum fieti, substantiae\' quoque, quod 2 est. placet ergo nihil nouum fieri, \'substantiae\' quoque nomen et rem, a multis sanctis scripturis insinuatum mentibus nostris, optinere debere sui firmitatem. quam rem cum suo nomine ecclesia catholica eunt doctrina deifica semper confiteri et profiteri consueuit.
1.9.1.1.1.4
Graeci dicunt \'usiam\', nomen quidem in multis sanctis scripturis insinuatum mentibus nostris obtinere sui debere firmitatem * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
1.9.2.1
Textus narratiuus.
1.9.2.2
Huic definitioni omnes in unum catholici conspirantes suscripserunt. (4) eodem in concilio postquam statutum est nihil debere paternam minui traditionem, etiam, qui contra hanc ueniebant, omnium in unum conspirantium spiritali uoce sunt damnati. cuius tractatus hoc est exemplum.
1.9.3.1.1
EUSEBIO ET YPATIO CONSS. XII. KAL. AUGUST.
1.9.3.1.2
Cum apud locum Ariminensem episcoporum synodus fuisset collecta et tractatum fuisset de fide et sedisset animo, quid agi deberet, Grecianus episcopus a Calle dixit: \'Quantum decuit, fratres carissimi, catholica synodus patientiam habuit e piam ecclesia totiens (se)
1.9.3.1.3
ΑΠΟΦΑΣΙΣ THZ ΣΥΝΟΔΟΥ.
1.9.3.1.4
Εως πϱοση̄ϰον η̌ν xai δυνατόν, ἀδελϕοι τιμιώτατοι, ἡ ϰαϑολιϰὴ σύνοδος xai ἡ ayia ἐϰϰλησία τη̃ ίδίᾳ ύπομονη̄ xai ἀνεξιϰαϰίᾳ η̌νεγϰεν οὺϰ ἀγεννω̄ς exhibuit iuxta Ursacium et Ualentem, Germinium, Gaium, qui totiens mutando, quod crediderant, omnes ecclesias turbauerunt et nunc conantur hereticum animum suum inserere animis Christianis, subuertere enim uolunt tractatum habitum apud Nicheam, qui positus est contra Arrianam heresim et ceteras. adtulerunt uobis praeterea conscriptam fidem a se, quam recipere nos non licebat.
1.9.3.2.1
iam quidem heretici antehac nobis pronuntiati sunt et multis diebus est conprobatum. quos et ad nostram communionem non admisimus uoce nostra damnantes eos praesentes. nunc iterum quid uobis placet, iterum dicite, ut singulorum suscriptione firmetur\'. uniuersi episcopi dixerunt: \'Placet, ut heretici suprascripti damnentur, quo possit ecclesia fide inconcussa, quae uere catholica est, in pace perpetua permanere\'. EXPLICIT.
1.9.3.2.2
Οὐϱσάϰιον ϰαὶ Οὐάλην xai rdiov xai Γεϱμɭνιον xai Αὐξέντιον ̇ οι̉τινες ἄλλοτε α̌λλα ϕϱονοῡντες πάσας τὰς ἐϰϰλησίας συνετάϱαξν, ol ϰαὶ vrv ἐπιχειϱη̄σαι τετολμήϰασιν τὸν αίϱετιϰὸν λογισμὸν τη̣̄ TWV ὀϱϑοδόξων πίστει συνάϕαι ϰαὶ διαλῡσαι τὴν iv Νιϰαία̣ σύνοδον, η̑τις ύπάϱχει τη̄ τω̃ν \'Αϱϱιανω̄ν αίϱέσαι, ε̌ξωϑεν ɭδίαν τινά ϰαὶ ὰλλοτϱιωτάτην τη̄ς ἁγιωτάτης ἐϰϰλησίας συγγϱαϕει̃σαν nlortv πϱοσϕέϱοντες, η̑ντινα ήμα̃ς δέξασϑαι ἀϑέμιτον ἡγησά- μεϑα. ἔϰπαλαι γὰϱ οὐτοι αἱϱετιϰοὶ ovre; xai τὰναντία ϕϱονοῡντες ϰαὶ νῡν ἀπεδείχϑησαν. ου̑ς πϱὀς τὴν ἡμετέϱαν ϰοινωνίαν συνελϑεῑν οὐϰ ἐπιτϱέπομεν rrj ἰδία̩ ϕωνη̄ παϱόντας αὐτοὺς ϰαταϰϱίνοντες ϰαὶ ϰαϑαιϱοῡντες. νῡν τοίνυν, ὄπεϱ doxei, ἀποϕήνασϑε, Iva ἑνὸς ἑϰάστου ἡ γνω̃σις ἐϰ τη̄ς ὑπογϱαϕη̄ς είη βέβαιος. ὁμοϑυμαδὸν oi ἐπίσϰοποι ϕάσϰομν ̇ \'Oi πϱοειϱημένοι ἐχϑϱοὶ ϰαϑαι- ϱεϑω̄σιν, tva ἡ ϰαϑολιϰὴ πίοτις iv εἰϱήνη̣ διαμείνη ̓.
2.1.1.1.1
Sancto spiritu plenus Paulus apostolus ad Corinthios ita loquitur: manet autem fides, spes, caritas. magnum consummandae ueritatis sacramentum ita triplici humani sensus affectione conplectitur. reliquarum autem rerum siue officia siue dona, in quibus nunc pro parte uersamur, abolenda significat, cum aduentu domini nostri Iesu Christi caelestis concilii perfectio inueniatur. corruptione enim nostra in aeternitatis gloriam transformata hoc,
2.1.1.2.1
quod nunc esse aliquid creditur, non erit, quando tribui coeperit, quod, cum est, semper aeternum est. uerum fidei, spei, caritatis hoc meritum est, ut mortis debito corporibus dissolutis semper maneant nec umquam desinant et, cum omnia in homine pro parte sint, haec tamen sola perfecta sint. nam siue prophetiae abolebuntur siue linguae cessabunt siue scientia destruetur, tria illa superiora perfectionem inmutabilem consequuntur et nihil aut extrinsecus mutuabuntur aut ultra, quam optinent, uberius adquirent. cum enim prophetias et linguas et scientiam ueritas absoluta depellit, fidem, spem, caritatem, capessendae aeternitatis traduces et patronos, ipsa, sicuti erunt, aeternitas adprehendet.
2.1.1.3.1
ct singularum quidem rerum idcm beatus apostolus merita exigui honoris sui (ui) distinxit, ut intellegi promtum esset ceteris profectu augumenti caelestis abolendis non exiguo honoris sui fructu tria haec sola esse, quae maneant quidem.
2.1.2.1.1
Igitur deus iustitiae praemiis muneratur creditus ab ignorante,, quod deus sit. atque ob id Abraham fides prima iustificat et Cananae filiam silentio dominum temtantis matris fides saluat et credentibus in nomine eius potestas in Iohanne tribuitur, ut ex deo nati sint. magnum est fidei meritum et perfecta credentibus deo beatitudo, per quam genitis in corpore, (in) iniquitate, in aegritudine et iustitia et sanitas et ortus ex deo est.
2.1.2.2.1
spes uero amoenitatem uitae mundialis et bona saeculi quiescentis in his, quae a deo disposita confidit, exsuperat praesentium damno futurorum lucra meritura: quam dominus tali praemio muneratur: omnis, qui reliquerit domum uel fratres uel sorores aut matrem aut filius aut agrum propter nomen meum, centumpl 1 um accipiet et uitam aeternam possidebit. egregia uirtutum dei testis fiducia expectationis suae, praesentia quaeque ut nulla et incerta despiciens, futura uero ut aeterna et praesentia adprehendens!
2.1.2.3.1
sed quamquam mansurae fidei, spei, caritati parem gloriam idem apostolus tribuat et aequaliter inuiolabiles eas esse significet, caritatem tamen praestare ceteris superioribus indicat. per hanc enim quodam uinculo deo suscepti amoris adnectimur fitque indiuidua ab eo uoluntas nostra semel nomini eius caritate pietatis infusa, a qua non gladius, non fames, non nuditas separabit, per quam ira, aemulatio, ambitio, iniquitas, luxus, cupiditas conprimuntur. atque idcirco, cum maneat fides, spes, caritas, maior horum est caritas, per quam admixtos insecabili in dei nomine affectu nulla uis saecularium motuum aut dissoluit aut diuidit.
2.1.3.1.1
Et huic tantae, tam graui apostolicae auctoritati ego quoque inter ceteros, si quid mihi post eos loci est, testimonium reddo per
2.1.3.2.1
hanc caritatem repositam nobis ante tempora saccularia in caeli spem adsumtis. et nomini dei ac domini Iesu Christi adhaereo iniquorum societatem et infidelium consortium respuens, cum quo florere bonis saeculi, otio domestico frui, commodis omnibus redundare, familiaritate regia gloriari et esse falso episcopi nomine, singulis uniuersisque et publice et priuatim in ecclesiae dominatu grauem effici par ut ceteris potestas dabatur, si modo ueritatem euangelicam falsitate corrumperem, conscientiae reatum blandimento ignorantiae consolarer, iudicii corruptelam excusatione alieni arbitrii defenderem, hereseos piaculo non fide mea, quae utique esset obnoxia, sed simplicitate ignorantium non tenerer, probitatem sub difficultate publicae intellegentiae mentirer.
2.1.3.3.1
haec enim (in) simplicitate cordis per fidem et spem Christi caritas manens non tulit. et cum ab apostolo accepissem: non enim accepimus spiritum formidinis, et cum de domino dicente didicissemus: omnis, qui confitebitur me coram [c u m] hominibus, e t ego confitebor cum coram patre meo, qui est in caelis, et per eundem dictum esset: beati, qui persecutionem patiuntur propter iustitiam, quoniam ipsorum est regnum caelorum; beati estis, cum uos maledicent et persequentur et dicent omne malum aduersum uos propter iustitiam; gaudete et exultate, quoniam merces uestra copiosa est in caelo, non potui praeferre ambitiosam in reatus silentio conscientiam iniuriosae pro dei confessione tolerantiae.
2.1.4.1.1
Proferre igitur in conscientiam publicam opus temto graue et multiplex, diabolica fraude perplexum, hereticorum parte subtile, dissimulatione multorum ac metu praeiudicatum, locorum, in quibus gesta res est nosque agimus, disparatione peregrinum, tempore antiquum, silentio nonum, pridem simulata rerum pace praeteritum, proxime impia fallacissimorum hominum calliditate renouatum hocque, quo etiam in Romani imperii negotiis quies carpitur, rex angitur, palatium feruet, episcopi circumcursant, officiales magistri uolitant, aduersus apostolicos uiros officiorum omnium festinatione turbatur. ita ubique agitur, trepidatur, instatur, ut plane iniquitatem huius adsertionis optinendi labor et cura prodiderit.
2.1.4.2.1
enimuero uersari in sermone hominum iam diu memini quosdam sacerdotum dei idcirco exulare, quod in Athanasium sententiam non ferunt, et hic error prope omnium mentes occupauit, ut sub nomine eius non satis unicuique eorum dignam causam suscepti exilii arbitrentur.
2.1.5.1.1
Praetermitto autem, licet potissima regi sit deferenda reuerentia — quia enim a deo regnum est —, non tamen aequanimiter iudicium eius episcopalibus arbitriis admitti, quia Caesaris (\'Caesari, deo autem reddenda, quae dei sunt. taceo imperatoris sublata causae cognitione iudicium, non queror extorqueri de absente sententiam, quamuis apostolo dicente: ubi fides est, ibi et libertas est pati istud simplicitas sacerdotalis non debeat; sed haec, non quia contemnenda sunt, uerum quia his grauiora sint subiecta, praetereo.
2.1.5.2.1
quamquam enim ex his, quibusque in terris gesta sint, cognosci potuerit longe aliud agi, quam existimabatur, tamen propensiore cura rem omnem hoc uolumine placuit exponere. raptim enim tunc haec per nos
2.1.5.3.1
ingerebantur, corruptio cuangeliorum, deprauatio fidei et simulata Christi nominis blasphema confessio. et necesse fuit in eo sermone omnia esse praepropera, inconposita, confusa, quia, quanto nos inpensiore cura audientiam quaereremus, tanto illi pertinaciore studio audientiae contrairent.
2.1.6.1.1
Incipiam igitur ab his, quae proxime gesta sunt, id est ex eo tempore, quo primum in Arelatensi oppido frater et comminister meus Paulinus, ecclesiae Triuerorum episcopus, eorum se perditioni simuiationique non miscuit. et qualis fuit illa sententia, exponam,
2.1.6.2.1
a qua referens uoluntatem indignus ecclesiae ab episcopis, dignus exilio a rege est iudicatus. atque hoc ita fieri non rerum ordo, sed ratio ex praesentibus petita demonstrat, ut ex his primum confessio potius fidei quam fauor in hominem intellegatur, ex quibus in eum, qui adsensus his non est, coepit iniuria.
2.1.7.1.1
Atque hoc etiam non inutiliter admonebo, ut ad omne hoc uolumen diligens intentio adhibeatur. omnia enim sunt et separanda temporibus et distinguenda iudiciis et secernenda personis ot uerborum diiudicanda uirtutibus, ne forte tot epistulis, tot
2.1.7.2.1
synodis tunc frequenter ingestis pernicioso ante finem fastidio expleatur. agitur autem in his, quae cognitio dei expetenda sit, quae spes aeternitatis, in quo perfecta ueritas statu haereat. et cum tam grauis rei negotium tractetur, oportet et unumquemque his modo curam cognoscendis rebus inpendere, ut iudicio deinceps proprio consistens opinionem non sequatur alienam. EXPLICIT.
2.2.1.1.1.1
Multa quidem et frequenter ausi sunt Arriani heretici aduorsus seruos dei, qui fidem rectam et catolicam custodiunt.
2.2.1.1.1.2
sancta synodus secundum dei gratiam aput Sardicam collecta ex Roma, Hispaniis, Galliia, Italia, Campania, Calabria, Africa, Sardinia, Pannonia, Moesia, Dacia, Dardania, altera Daria, Macedonia, Thessalia, Achaia, Epiro, Thraria, Europe, Palestina, Arabia, ubique episcopis conministris catholicae et apostolicae ecclesiae, dilectissimis fratribus.
2.2.1.1.1.3
1. Multa quidem et saepius ausi sunt Arriani aduersus seruos dei fidem seruantes rectam. adulterinam enim submittentes dortrinam orthodoxos perse-,.
2.2.1.1.1.4
\'H dyia σύνοδος ή ϰατὰ ϑεοῡ χάϱιν ev Σαϱδιϰη̣̃ ουναχϑεῑοα τοῑς άπανταχοῡ ὲπισϰόποις xai ουλλειτουϱγοῑς τη̄ς ϰαϑολιϰη̄ς ἐϰϰλησίας ὰγαπητοῑς ἀδελϕοῑς ev ϰυϱίω̣ χαίϱειν.
2.2.1.1a.1.1
Πολλὰ ϰἐν ϰαὶ πολλάϰις ὲτόλμησαν oi \'Αϱειομανίται ϰατὰ τω̄ν δούλων τοῡ ϑεοῡ̄ τω̄ν τὴν πίοτιν ϕυλαττόντων τὴν ὀϱϑήν. νόϑον γὰϱ ὑπο- adulterinam (namque) doctrinam inserentes orthodoxos persequi temtauerunt. in tantum autem nunc exsurrexerunt contra
2.2.1.1a.2.1
fidem, (ut) non religiosam pietatem id clementissimorum imperatorum lateret. denique gratia dei iuuante etiam ipsi clementissimi imperatores congregauerunt ex diuersis prouinciis et ciuitatibus ipsam synodum sanctam in Serdicensium ciuitatem (et) fieri permiserunt, ut omnis quidem dissensio amputaretur, iniqua autem doctrina penitus expulsa pietas sola, quae est in Christo hominibus, custodiretur. uenerunt enim ab Oriente episcopi
2.2.1.1a.2.2
qui temptaueiunt. in tantum enim insurrexcrunt aduersus fidem, ut etiam bonitatem piissimorum imperatorum non lateat. igitur gratia dei subueniente ipsi piissimi imperatores congregauerunt nos ex diuersis prouinciis et ciuitatibus et sanctam hanc synodum aput Sardicam fieri penniõerunt, ut omnis discordia pertollntur, tota ucro mala fide expulsa in Christo religio sola aput omnes seruetur. βάλλοντες διδασϰσλιαν τοὐς ὸϱϑοδόξους; ἑλαύνειν ἐπειϱάϑησαν. TOOOVTOV δἑ λοιπὸν ϰατεπανέστησαν ϰατἁ τη̄ς πɭστεως, wg μηδἑ τὴν εὐσέβεαν τω̄ν εὺλαβε- στάτων βασιλἑων λαϑεῑν. τοιγαϱοὺν τὴς χάϱιτος του̃ ϑεου̃ συνεϱγούσης ϰαὶ aura; οἱ ευ̛̛̉σεβέσατοι βασιλει̃ς συνήγαγον ̔̔̔̔̉̉ὴμα̃ς ex διαϕόϱων ἑπαϱχιω̃ν xai πόλεων xai τὴν aylav ταύτην ovvodov ε̉ν τη̃ Σεϱδω̃ν πόλει γενέσϑαι δεδώϰασιν, ̂ι̂να πα̃σα μὲν διχόνοια πεϱιαιϱεϑη̃, πάσης; δὲ ϰαϰοπιστίας ε̉ξελαϑείσης η̉ ει̉ς Χϱιστὸν ευ̉σέβεια μόνη παϱὰ πάντων ϕυλάηται. ὴλϑον γὰϱ xai oi ὰπό τη̃ς cohortatione excitati piissimorum imperatorum maxime propter id, quod frequenter in murmuratione fuit, id est (de) dilectissimis fratribus nostris et coepiscopis Athanasio, episcopo Alexandriae, et Marcello, episcopo Ancyro-Galatiae. arbitramur autem etiam ad uos ipsos peruenisse eorum calumnias et aures uestras tcmtasse eos commouere non dubitamus, ut aduersum innocentes quidem, quae dicunt, credatis, sceleratae autem heresis suae suspicionem tegant. sed non diutius haec illis facere permissum est; est enim gubernator ecclesiarum dominus, qui pro ecclesiis et pro omnibus nobis mortem sustinuit et
2.2.1.1a.2.3
uenerunt enim et de Oriente episcopi cohortati et ipsi a religiosissimis imperatoribus praecipue ob ea, quae rumigerabantur frequenter (de) dilectissimis fratribus nostris et conministris Athanasio, episcopo Alexandriae, et Marcello, episcopo Ancyrae Galatiae, et Asclepa. forte enim ad uos peruenerunt de his accusationes, forte et uestras aures temptauerunt mouere, ut ea, quae aduersus innocentes dicunt maledici, credantur ae suae molestissimae heresis suspectionem abscondant. sed non diu haec perpetrare permissi sunt; est enim. qui praestat patrocinium ecclesiis dominus. qui pro his et nobis omnibus mortem sustinuit
2.2.1.1a.2.4
\'Εω̩̍ας ε̉πίσϰοποι πϱοτϱαπέντες xai avroi παϱὰ τω̃ν ευ̉σεβεστάτων, μάλιστα δι\' α̑πεϱ ε̉ϑϱύλουν πολλάϰις πεϱι τω̃ν α̉γαπητω̃ν ὰδελϕω̃ν ήμω̄ν xai συλλειτουϱγω̃ν \'Αϑανασίου, ε̉πισϰóπου τη̄ς \'Αλεξανδϱείας, xai MaexiUov, ε̉πισϰóπου τη̄ς \'Αγϰυϱογαλατίας. ῐσως; γὰϱ xai εις ὑμα̃ς εϕ̆θασαν αὺτω̃ν al διαβολαι xai lows xai τὰς υ̉μετέϱας; ὰϰοὰς ε̉πεχείϱησαν παϱασαλευ̃σαι, ι̃να ϰατα μὲν τω̃ν αϑώων, & λέγουσι, πιστεύσητε, τὴν δὲ τη̄ς μοχϑηϱᾱς αυ̉τω̃ν αιϱέσεως υ̉πóνοιαν έπιϰϱύψωσιν. α̉λλ\' ovx ὲπι πολὺ ταυ̃τα αοιείν συνεχωϱήϑησαν. ε̆στι γὰϱ Ó πϱοïστάμενος τω̄ν ε̉ϰϰλησιω̄ν ϰύϱιος, ó ύπὲϱ propter eas ecclesias ascensum in caelos omnibus nobis tribuit.
2.2.1.2.1.1
Olim quidem scribentibus Eusebio, Mari, Theodoro, Diognito, Ursatio et Ualente Iulio consacerdoti nostro, Romanae ecclesiae episcopo, aduersum praedictos coepiscopos nostros — dicimus autem Athanasium et Marcellum — scripserunt et ex aliis locis (episcopi), ut (testificarentur innocentiam Athanasii co)episeopi nostri; quae autem ab Eusebio facta sunt, nihil aliud quam falsitatis
2.2.1.2.1.2
et propter eas ascensum ad caelos nubis omnibus dedit.
2.2.1.2a.1.1
Olim itaque scribentibus Eusebio, Mari, Theodoro, Theogene. Ursacio, Ualente, Minophanto et Stephano Iulio consacerdoti, Romanae ecclesiae episcopo, aduersus praedictos conministros nostros, hoc est Athanasium episcopum Alexandriae et Marcellum episcopum Ancyrae Galatiae nec non etiam Asclepam episcopum Gazae, scripserunt et. de aliis partibus episcopi adhibentes quidem testimonium sinceritati conministri nostri Athanasii, facta autem Eusebii ct
2.2.1.2a.1.2
τούτων xai πάντων ήμω̃ν ϑάνατον ύπομείνας xai δι\'έαυου̃ τὴν εις ovoavov α̃νοδον πᾱσιν ήμιν δεδωϰώς.
2.2.1.2a.1.3
2. Πάλαι μὲν ούν γϱαψάντων τω̄ν πεϱι Ευ̉σέιον \'Ιουλίω̩ τω̨̄ συλλειτουϱγω̨̄ ήμω̄ν, τω̜̃ τη̃ς \'Ρωμαίων ὲϰϰλησίας ὲπισϰόπω̨, xaza τω̄ν πϱοειϱημένων συλλει- τουϱγω̄ν ήμω̃ν — λέγομεν δὴ \'Αϑανασίου xai Μαϱϰέλλου xai \'Ασϰληπᾱ — ε̆γϱαψαν xai oi ὰπὸ τω̄ν α̃λλων μεϱω̃ν ὲπίσϰοποι, μαϱτυϱοῡντες μὲν τη̄ xaDa- ϱότητι του̃ συλλειτουϱγοῡ ήμω̄ν \'Αϑανασίου, τὰ de παϱὰ τω̃ν πεϱι Εὺσέβιον et mendacii fuisse plena.
2.2.1.2a.2.1
nam ctsi cx eo, quod uocati sunt a lulio episcopo, carissimo fratre nostro, noluerunt, claruit noluisse eos uenire ex ipsis litteris, quibus eorum mendacia detecta sunt; uenissent enim, si habuissent fiduciam eorum, quae gesserunt aduersus coepiscopos nostros, licet etiam ex his, quae fecerunt in isto sancto et magno concilio, manifestiora falsitatis suae commenta prodiderunt.
2.2.1.2a.3.1
uenerunt enim et ad Sardicensium ciuitatem et uidentes Athanasium et Marcellum, Asclepium et alios timuerunt uenire ad iudicium. et non semel neque iterum, sed
2.2.1.2a.3.2
eius soeiorum nihil aliud nisi mendaciis et calumniis plcna. et licet ex eo, quod uocati sunt a dilecto nostro et a consacerdote luJio, noluerunt occurrere et ex his, quae scripta sunt ab eodem lulio, manifestata sit ipsorum calumnia — uenissent enim, si confidissent operibus suis et factis aduersus fratres nostros et conministros-, tamen ex his, quae fecerunt in hac sancta et magna synodo, manifestiorem suam factionem demonstrauerunt. occurrentes etenim aput Sardiram ae uidentes fratres nostros Athanasium, Marcellum et Asclepium timuerunt ad iudicium uenire et non solum semel et bis, sed saepius uocati non responderunt
2.2.1.2a.3.3
γενοόμενa μηδὲν έ̄τεϱον η̄ ψεύδη xai συϰοϕαντίαςelvai μεστά. xai ei xai τά μά- λιοτα ex τοῡ ϰληϑέντς αὐτοὺς παϱά τοῡ ἀγαπητοῡ ἡμω̄ν xai συλλειτουϱοῡ \'Ιουλίου μὴ ὰπαντη̄σαι xai ex τω̄ν γϱαϕέντων παϱὰ τοῡ avrov \'Ιουλίου ϕανεϱὰ τούτων fj συϰοαντία πέϕηνεν — ήλϑον γὰϱ ᾱν, είπεϱ έϑάϱϱουν ol= ε̌πϱαξαν ϰαί πεποιήϰασι ϰαά τω̄ν συλλειτουϱγω̄ν ήμω̄ν —, ο̄́μως ϰαὶ et ὦν πεποιήϰασοιν ev ταύτη τη̄ άγία̖ ϰαί μεγάλη ουνόδῳ, ϕανεϱωτέϱαν τήν ἑαυτω̄ν συσϰευὴν άπέδεξαν. ἀπσντήσαντες γὰϱ εἰς τήν ∑εϱδω̄ν πόλιν, ί̓ο̂όντε ; τούς ἀ̕̕̕δελϕούς ήμω̄ν \'Αϑανάσιον xai Μάϱϰελλον ϰαί \'Ασϰληπᾱν xai TOO; α̃λλους, έϕοβήϑησαν el; ϰϱίσιν ἐλϑεῑν. xai οὐχ ᾱπαξ οὐδέ δεύτεϱον, άλλά
2.2.1.2a.3.4
frequenter uocati contempserunt inuitationem synodi omnium nostrorum, qui conuenimus episcopi, et maxime uenerabilis senectae Ossium, qui et propter aetatem et confessionem et tanti temporis probatam fidem, qui tantum laborem id aetatis pro ecclesiae utilitate sustinuit, ut omni reuerentia dignissimus habeatur. expectantibus omnibus et cohortantibus eos uenire ad iudicium, ut omnia, quae de consacerdotibus nostris uel dixerunt uel scripserunt, praesentes possent conuincere, uocati non uenerunt, sicut praediximus, ostendentes etiam ex his falsitatem suam et non solum commentatiliam fraudem aut exquisitam uersutiam, quam fecerunt prodentes per
2.2.1.2a.3.5
uocationibus, uidelicet episcopis conuentis et praecipue bonae senectutis Osio, qui propter tempus et confessionem et tantum laborem [ex] omni reucrentia dignus uidctur, et expectantibus et adhortantibus eos ingredi, quo ea, quae de absentibus conministris rumigerarunt et scripserunt, haec praesentes conuincant. sed uocati non uenerunt, sicut diximus, sed monstrantes ex hoc calumniam suam et non solum insidias et factiones fecerunt clamantes per
2.2.1.2a.3.6
ϰαὶ πολλάϰς ϰληϑέντες οὐϰ ἐπήϰουσαν ταις ϰλήσεσι ϰαίτοι πάντων ήμω̄ν συνελϑόντων ἐπισϰόπων xai μάλιστα τοῡ εὐγηϱοτάτου \'Ooiov τοῡ xai διά τόν χϱόνον xai τὴν ὁμολογίαν xai διά τὸ TOOOVTOV ϰάματον ὑπομεμενηϰέναι πάσης σἰδοῡς άξίου τυγχάνοντος, ἀναμενόντων xai πϱοτϱεπομένων αὐτοὺς εἰσελϑεῑν εἰς τὴν ϰϱίσιν, ἳν\'ἃπεϱ ἁπόντων τω̄ν συλλειτουϱγω̄ν ήμω̄ν ἐϑϱὺλησαν xai ἔγϱαψαν ϰατ\' αὐτω̄ν, ταῡτα παϱόντες ἐλέγξαι δυνηϑω̄σιν. ἀλλ\' ovx ἡλϑον ϰληϑέντες, ϰαϑἁπεϱ πϱοείπομεν, δειϰνύντες xai ex τούτων τὴν συϰοϕαντἱαν έαυτω̄ν xai μονονουχί τὴν ἐπιβουλὴν xai συσϰευήν, ἡν πεποιήϰσσι βοω̄ντες διὰ τη̄ς παϱαι- excusationem. qui enim habent fiduciam probare ea, quae absentes dicunt, haec praesentes parati sunt conuincere.
2.2.1.2a.4.1
Sed quia uenire non ausi sunt, arbitramur de cetero neminem ignorare, etiamsi illi iterum malitiam suam exercere uoluerint nihil sufficientes probare aduersus consacerdotes nostros, quos incusant quidem absentes, praesentes autem fugiunt.
2.2.1.3.1.1
Fugierunt enim, dilectissimi fratres, non solum propter hos, quos falso adpetiuerunt, uerum etiam hos, qui etiam ex diuersis locis conuenerunt, ut eosdem multis criminibus arguerent. ferrum enim et uincula proferebant de exilio reuertentes uiri; et rursum
2.2.1.3.1.2
onem. qui enim confidunt suis dictis, hi et ad id in praesentia esse potuerunt. quia igitur non occurrerunt, acstimamus iam nullum ignoram, etsi iterum ibi uoluerint astute agere, quoniam nihil habentes aduersus conministros nostros arguere hos accusant absentes. praesentes ucro subterfugiunt.

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0149b.stoa002.opp-lat1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.