Excerpta ex Operibus Augustini

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · 1,867 sections

201
CLXXX. 198. De eo quod scriptum est de domino: finxit se longius ire; ubi multipliciter disputat pro ueris significationibus contra mendacium.
202
CLXXXI. 199. Item de mendacii generibus VIII; ubi et de sancto Firmo ait episcopo.
203
CLXXXII. 200. Contra eos qui ad mentiendum uelut patrocinantia sibi de scripturis exempla proponunt, ut de obstetricibus Hebraeorum et Baab Hierichuntina.
204
CLXXXIII. 201. Contra diuersos, qui uariis modis sua nituntur excusare peccata, ex quibus nulla impunita esse posse confirmat.
205
CLXXXIIII. 202. De id quod apostolus ait mente seruio legi dei et cetera.
206
CLXXXV. 203. Vtrum aliud sit anima, aliud spiritus, an utroque nomine res una uocetur.
207
CLXXXVI. 204. Quod antiquos iustos caput Christus uelut manum praemiserit nasciturus.
208
CLXXXVII. 205. Vt christiani scholastici soloecismos quorundam pie tolerent sacerdotum.
209
CLXXXVIII. 206. De humilitate gallinae illius, cuius blandas alas refugientes superbi praeda fiunt alitibus.
210
CLXXXVIIII. 207. De statutis nostris sine tristitia, si necessitas euenerit, immutandis.
211
CXC. 208. Quemadmodum cathecizandus sit qui uult fieri christianus.
212
CXCI. 209. Quod non sit contrarius apostolus dicens: peccantes coram omnibus argue domino dicenti: corripe eum inter te et ipsum; et de his qui cum in unam partem procliuiter ire coeperint, non respiciunt alia diuinae auctoritatis testimonia; tenendum igitur modum praecipit, ut nec diligentiae obtentu quis saeuiat nec sub patientiae colore torpescat.
213
CXCII. 210. Non faciendos homines male securos, ut propter rectam fidem, etiam si in criminibus perdurauerint, non damnentur.
214
CXCIII. 211. Qui sint prophetae, de quibus ait apostolus: secundo prophetas.
215
CXCIIII. 212. Quae sint obsecrationes, orationes, postulationes, gratiarum actiones, quas ad Timotheum dicit apostolus.
216
CXCV. 213. De quod ait Lucas oculi eorum tenebantur, ne eum agnoscerent; et Marcus: apparuit, inquit, eis in alia effigie.
217
CXCVI. 214. De gladio, qui Mariae animam pertransiit.
218
CXCVII. 215. Agens de baptismo quaestionem quam ex euangelio proposuit soluit, id est quomodo non sit contrarium: qui mecum non est contra me est illi dicto: qui contra uos non est pro uobis est.
219
CXCVIII. 216. Comparationem facit de Cornelio et de aegroto.
220
CXCVIIII. 217. Obiectionem Donatistarum, utrum generet filios baptismus Christi in parte Donati an non generet, soluit.
221
CC. 218. Quod etiam male conuersantes catholicos ipsa generet, quae et Simonem.
222
CCI. 219. Quod catholica generet etiam per malos tamquam per uteros ancillarum.
223
CCII. 220. Vtrum aput haereticos fiat necne remissio peccatorum, et Simoni in baptismo sint remissa peccata; uel
224
- quomodo non sit contrarium: Christum induistis et: spiritus disciplinae effugiet fictum.
225
CCIII. 221. Quod sine caritate peccata redeant quae dimissa fuerant probat per seruum, cui omne debitum dimiserat dominus suus.
226
CCIIII. 222. De baptizando cui periculum mortis immineat et habeat inimicum, quem iniquissime oderit.
227
CCV. 223. Quod baptismus dei sit et ecclesiae, ubicumque inuentus fuerit.
228
CCVI. 224. Quod ecclesia pariat siue per se sine per ancillarum uterum de semine uiri sui; ubi ponit similitudinem de Esau et Aser.
229
CCVII. 225. Quod antiqua res sit ecclesia, in aliis habens animalem portionem, in aliis spiritalem.
230
CCVIII. 226. Quomodo generet ecclesia bonos et malos tamquam per se ipsam Rebecca geminos.
231
CCVIIII. 227. Quod propterea dominus non aperuit Cypriano sententiam, quam postea plenario concilio patefecit, ut eius plenius caritas appareret.
232
CCX. 228. Quod sicut intus quod diaboli est arguendum est, sic et foris quod Christi est agnoscendum sit.
233
CCXL 229. Quod non ita sibi baptismus uerus succedere possit, sicut falsae fidei uera succedit.
234
CCXII. 230. De bonorum morum haeretico et catholico criminoso.
235
CCXIII. 231. Quod aqua baptismatis et intra ecclesiam saluet et extra ecclesiam damnet.
236
CCXIIII. 232. Quod multis lupis interius insidiantibus et multis ouibus exterius errantibus sciat dominus qui sunt eius.
237
CCXV. 233. Quod sub eodem baptismo peccata dimittantur
238
propter uinculum caritatis, sub quo tenebantur propter sacrilegium diuisionis.
239
CCXVI. 234. Quod sacramentum baptismi et in malo et in bono homine sit aequale.
240
CCXVII. 235. Quod caritate sancti Cypriani hi qui per illius sententiam se uolunt excusare damnentur.
241
CCXVIII. 236. Quod ut in pessimis catholicis correctis baptisma non incipit adesse quod deerat, sed prodesse quod inerat, sic et in haereticis.
242
CCXVIIII. 237. Quae sint tenebrae exteriores.-
243
CCXX. 238. Quae sit latitudo et longitudo et altitudo et profundum quod ait apostolus.
244
CCXXI. 239. Vtrum parentes baptizatis paruulis suis noceant, cum eos daemoniorum sacrificiis sanare conantur, et si non noceant, quomodo eis prosit cum baptizantur parentum fides, quorum eis non potest obesse perfidia.
245
OOXXII. 240. An apostoli fuerint baptizati.
246
[241. Quod superbis uel occulte peccantibus utile sit cadere in aliquod apertum manifestumque peccatum.] CCXXIII. 242. De trinitate.
247
CCXXIIII. 243. De unitate patris et filii et spiritus sancti, qui sunt unus et solus et uerus deus.
248
CCXXV. 244. Quod unigenitus dei filius propter formam serui minor patre dicatur, qui in forma dei aequalis est patri. [245. De subiectione, qua filius subiciendus dicitur patri.]
249
CCXXVI. 246. De regno, quod patri filius dicitur traditurus.
250
[247. Quod utile credentibus fuerit, ut ad patrem in forma serui Christus ascenderet.]
251
CCXXVII. 248. Quomodo traditurus sit regnum patri filius.
252
OCXXVIII. 249. Qua discretione intellegendus sit nunc aequalis patri filius, nunc autem minor; et qua ratione dicatur nescire diem neque horam.
253
CCXXVIIIT. 250. De unitate personae filii dei et filii hominis siue in gloria siue in humilitate.
254
CCXXX. 251. De his scripturae locis, de quibus dubium est an propter assumtam creaturam minorem patre indicant filium, an uero hoc tantum, quod licet aequalem patri, tamen quia de patre sit doceant.
255
CCXXXI. 252. De his qui spiritum sanctum non minorem patre indicant, sed tantum quod de patre procedit.
256
CCXXXII. 253. Quod clarificatio, quae fit inter patrem et filium et spiritum sanctum, nullam differentiam in trinitate significet.
257
CCXXXIII. 254. Quomodo intellegenda sit missio siue filii siue spiritus sancti. [255. Quod opere dei omnis creatura administretur, in quo et mira multa ordine consuetudinis inserantur.]
258
CCXXXIIII. 256. Quomodo in trinitate et pater ad filium principium sit et pater et filius ad spiritum sanctum.
259
CCXXXV. 257. Quomodo in spiritu sancto etiam antequam daretur possit doni nomen intellegi.
260
CCXXXVI. 258. De appellationibus relatiuis, quae non ad deum, sed ad creaturam referendae sunt, quoniam deo nihil accidit.
261
CCXXXVII. 259. De spiritus sancti unitate cum patre et filio.
262
CCXXXVIII. 260. De solo deo uero patre et filio et spiritu sancto.
263
CCXXXVIIII. 261. De eo quod apostolus dicit, uirum esse imaginem dei, mulierem autem gloriam uiri.
264
CCXL. 262. Quibus progressibus mens corporalium rerum usu et imagine delectata ab aeternorum contemplatione deficiat.
265
OCXLI. 263. Quid disputatum quidue sit comprehensum ratiocinatione librorum.
266
CCXLII. 264. De sancto spiritu, qui patri et filio aequalis accipitur et utriusque spiritus dicitur et caritatis nomine intellegitur, cum quaelibet in trinitate persona sit caritas.
267
CCXLIII. 265. De interrogatione haeretici contra eos qui unigenitum dei non paternae substantiae, sed uoluntatis filium esse dixerunt.
268
[266. Tria quae sunt in imagine dei, id est memoria, intellectus et amor, unius esse personae, quia non hoc est ei esse quod haec habere.] [267. Quam uera in dei trinitate unitas et quam uera in eiusdem unitate sit trinitas.] .
269
CCXLIIII. 268. Cur bis datus sit spiritus sanctus.
270
CCXLV. 269. Quid quodam sermone ad populum disputatum sit de differentia generationis filii et processionis spiritus sancti.
271
CCXLVI. 270. Quod omnis doctrina uel rerum sit uel signorum, et res qua fruendum est sit deus trinitas.
272
CCXLVII. 271. De purgatione mentis ad fruendam illam lucem, quae se uiam nobis praebens a superbis stulte fecisse putata est humanum genus, de contrariis et dissimilibus curans.
273
CCXLVIII. 272. Vtrum frui se homo debeat an uti; et de regula dilectionis diuinitus constituta.
274
CCXLVIIII. 273. De rebus quattuor diligendis; et ordinatam haberi oportere dilectionem et coniunctioribus pro sorte consulendum.
275
CCL. 274. De principio uiarum secundum Salomonem.
276
CCLI. 275. Quod fide et spe decedente caritas maneat; et quod temporale quid uilescat cum uenerit, aeternum uero ardentius diligatur.
277
CCLII. 276. De signis naturalibus et de datis.
278
CCLIII. 277. Quod inter omnia signa uerba teneant principatum, quae propter peccatum superbiae non potuerint cunctis gentibus esse communia.
279
CCLIIII. 278. Quod ex aliqua similitudine scriptura suauius excitet animum, ut illud exempli causa de canticis canticorum: dentes tui sicut grex detonsarum.
280
CCLV. 279. De signis propriis et translatis agens dat exemplum, quod bos proprie pecus, translate euangelista monstretur.
281
CCLVI. 280. De rerum ignorantia, quae facit obscuras figuratas locutiones, cum ignoramus uel animalium uel lapidum uel herbarum naturas.
282
CCLVII. 281. De numerorum imperitia, quae multa facit non intellegi.
283
CCL VIII. 282. De rerum musicarum ignorantia.
284
[283. Quod etiam et fastidio spiritali scriptura occurrat diuina, cum mentem pascit apertis, exercet obscuris.]
285
CCLVIIII. 284. De signis superstitiosis, quibus perniciose daemonum societas comparatur.
286
CCLX. 285. De scientia sententiarum, conexionum, definitionum, diuisionum et partitionum.
287
CCLXI. 286. Vt nec de eloquentia se quispiam iactet, quae non ut intellegamus, sed ut intellecta proferamus adhibetur.
288
CCLXII. 287. Quod numeri disciplina non sit ab hominibus instituta, sed potius indagata et inuenta; et ad dei laudem, a quo uera est, referenda est.
289
CCLXIII. 288. Quod utiles disciplinas philosophorum huius saeculi tamquam diuitias de Aegypto exiens christianus auferre debeat.
290
CCLXIIII. 289. De signis ambiguis et distinctionibus exempli gratia ponit, qualiter distinguatur: in principio erat uerbum et: quid eligam ignoro.
291
CCLXV. 290. De ambiguis pronuntiationibus ponit exempli causa: quis accusabit electos dei?
292
CCLXVI. 291. De ambiguitatibus uerborum translatorum, in quibus canendum praemonet ne figurata locutio ad litteram accipiatur.
293
CCLXVII. 292. Hunc modum praefigit inueniendae locutionis propriane an figurata sit, ut quidquid in scripturis ex persona dei uel sanctorum saeuum aut flagitiosum imperitis uidetur, salubriter figuratum intellegant.
294
CCLXVIII. 293. De sententia generalis iustitiae: quod tibi fieri non uis alii ne feceris.
295
CCLXVIIII. 294. Item de figuratis locutionibus non intellectis tamdiu uersandis, quamdiu ad regnum dei caritatis interpretatio perducatur.
296
CCLXX. 296. Quod scire debemus in obseruationibus intellegendarum scripturarum alia communiter praecipi, alia singulis quibusque generibus personarum.
297
CCLXXI. 296. Quod una eademque res per similitudinem possit et in bonam partem accipi et in malam.
298
CCLXXII. 297. De rebus, quae non in contraria, sed tantum in diuersa significatione ponuntur.
299
CCLXXIII. 298. De modis locutionum, quorum cognitionem necessariam dicit scripturarum obscuritatibus dissoluendis.
300
CCLXXIIII. 299. De septem Tyconii regulis, quibus ad intellegendas scripturas studiosos dicit plurimum adiuuari.

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0119.stoa003.opp-lat1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.