Carmen Apologeticum

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum · 1,057 sections

101
Est honor absconsus nobis et angelis ipsis,
102
Quod Dei maiestas, quid sit, sibi conscia sola est.
103
Relucet inmensa super caelos et sine fine;
104
Aureum est totum, quod est quasi flammea uirtus.
105
Illic Dei uas est, tantum sine cognita forma,
106
Illa sunt secreta solo Deo nota caelorum.
107
Haec gloria Dei est unica super angelos omnes,
108
Hoc Deus est lucis aeternae, hoc spiritus aeui.
109
In primitiua sua qualis sit, a nullo uidetur,
110
Detransfiguratur, sicut uult ostendere sese.
111
Praebet se uisibilem angelis iuxta formam eorum
112
Et homini fit homo, ceterum Deus uerbo probatur.
113
Idcirco nec poterit tanti Dei forma dinosci;
114
Quidquid est, unum est, inmenso lumine solus;
115
Vbi facies, oculi aut os aut membra notantur,
116
Inde pugillo suo concludere circulum orbis.
117
At tamen cum uoluit sciri de se ipso qui esset,
118
Numine de tanto fecit se uideri capacem.
119
Sunt quibus in ignem apparuit uoce locutus;
120
Sumptus est in carnem, quem regio nulla capebat.
121
Hic Deus omnipotens, Dominus suae conditionis, .
122
Cum sit inuisibilis, facit se uideri quibusdam.
123
Qui formatur modo, (modo) se diffundit in auras,
124
Cuius nec initium nec finem quaerere fas est.
125
Hic sine initio semper est Deus et sine fine,
126
Qui, prius quam faceret caelum, ferebatur in aeuum;
127
Quicquid tenet caelum, prospicit ubique de caelo
128
Et penetrat totum oculis et auribus audit.
129
Huic ergo placuit carnalem mundi tenorem,
130
Vt exaltaretur sola sempiterna maiestas.
131
Nam, quod erat ante, referre nunc ardua res est;
132
Sit licet descriptum, non sit nobis cura de illis.
133
Cum haec, quae uidemus, non possumus tangere tota,
134
Quis poterit scire, quid sit trans Oceani finem?
135
Et caelum uidemus, sed illic quid intus agatur,
136
Nullo datur scire, donec fiat exitus aeui.
137
Sufficiat tantum de futuro nosse promissa;
138
Ad illa tendamus cupidi, tota mente deuoti.
139
Sicut auis Phoenix meditatur a morte renasci,
140
Dat nobis exemplum, post funera surgere posse;
141
Hoc Deus omnipotens uel maxime credere suadet,
142
Quod ueniet tempus defunctorum uiuere rursum;
143
Sit licet nunc puluis, iaceant licet ossa nudata,
144
Integratur homo, [ut] fuerat qui mortuus, olim,
145
Et gratia maior tunc erit (quam) istius aeui,
146
Non dolor nec lacrimae tunc erunt in corpore nostro,
147
Non caro recipiet ferrum, non pustula surget.
148
Hoc Deus instituet, ut sit illi gloria maior. ,
149
Hic fecerat primum hominem, ut esset aeternus,
150
Sed ruit in mortem neglectis ille praeceptis.
151
Propter quae storias tantas Deus esse parauit,
152
Vt inuentiones diabuli detergeret omnes. I
153
Rectorem in terra dederat Deus angelum istum:
154
Qui, dum inuidetur homini, perit ipse priorque.
155
Interea iustos per ipsos cernit ad actus,
156
Et facinerosum Cain in gehenna reservat.
157
In scelere coepit uersari gens omnis humana,
158
Nec respicientes, quis esset creator eorum.
159
Quod Deus excelsus indigne pertulit illud,
160
Delere proponit uniuersa paene creata.
161
* Dicitur et legitur Noe liberatus ab aqua,
162
Ceteri diluuio perierunt in caelesti.
163
Hinc, sicat initio, paulatim terra repletur.
164
Cessit. prios facinus, sed alter(a) clades adhaesit.
165
Adgressi sunt stulti torrem fabricare sub astris,
166
Vt quasi per illam possent ascendere caelos.
167
Quod Deus ut uidit fieri sub nna loquella,
168
Descendit et fecit., loquerentur lingua diuersa.
169
Quos inde disparsit per insulas terrae semotos,
170
Vt fierent gentes nario sermone loquentes.
171
Tunc genus indocile uitam feritatis agebat;
172
Nemo Deum sciebat, disputabat nemo de uita.
173
Inrepserat quoniam rudibus temerarius ille
174
Per latices animae, deprauauit mentes acerbas
175
Persuasitque dolo coitus infandos amare,
176
Viuere rapinis in gaudio sanguine fuso.
177
Hanc gloriam stulti prosequuntur tempore parvo;
178
Quo nulla uenia liberat, se dicendo seductos.
179
Si suadet adulter, culpa est tua prosequi talem;
180
Non ille te damnat, sed tu tua sponte te damnas.
181
Errabant indocti ueteris fallacia hostis,
182
Obliti Dominum, opera maligna sequentes.
183
Quod diu ne fieret grassatio tanta latronis,
184
Tempore partito miseratus est tandem ablato.
185
Conplacuit illi conloqui cum uno de multis,
186
Vt faceret populum ad se transeundo dilectum.
187
Ex eo coeperunt unum Deum nosse profani
188
Et fieri populus secundum Dei decreta.
189
Duos enim populos distinxerat ex se Rebecca:
190
Hic prior est factus, alter ut succederet illi.
191
In Aegypto primum Israhel concrevit alumnus;
192
Inde Deus illos eiecit duce Moyse,
193
Per quem dedit illis legem in monte Sina,
194
Vt nostra posteritas Dominum cognosceret. unum.
195
Deinde prophetas ex ipsis dicere iussit,
196
Quod Deus in hominem depretiatur ab illis.
197
Induxerat eos Dominus in terra promissa,
198
Vt ibi sub lege uiuerent, donec ipse ueniret.
199
Gens ingrata bonis noluit iugum ferre praeceptis,
200
Sed magis in scelere prisco reuoluta florebat;

Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0096.stoa004.opp-lat2. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.