Epistularum

pietatis, esse Christianum, et impii,

non esse Christo subdilum.

hanc cum tenere discimus, possum tibi

non exhibere, id est patri,

cui cuncta sancta iura, cara nomina

debere me voluit deus?

tibi disciplinas, dignitatem, litteras,

linguae, togae, famae decus

provectus, altus, institutus debeo,

patrone, praeceptor, pater.

Sed cur remotus tamdiu degam, arguis

pioque motu irasceris,

conducit istud aut necesse est aut placet:

veniale, quidquid horum, erit.

ignosce amanti, si geram quod expedit;

gratare, si vivam, ut libet.

defore me patriis tota trieteride terris

atque alium legisse vagis erroribus orbem,

culta prius vestrae oblitum consortia vitae,

increpitas sanctis mota pietate querellis.

amplector patrio venerandos pectore motus

et mihi gratandas salvis adfectibus iras.

set reditum inde meum, genitor, te poscere mallem,

unde dari possit, revocandum me tibi credam,

cum steriles fundas non ad divina precatus,

Castalidis supplex averso numine Musis?

non his numinibus tibi me patriaeque reduces.

surda vocas et nulla rogas (levis hoc feret aura,

quod datur in nihilum) sine numine nomina Musas.

inrita ventosae rapiunt haec vota procellae,

quae non missa deo vacuis in nubibus haerent

nec penetrant superi stelantem regis in aulam.

Si tibi eum mei reditus, illum adspice et ora,

qui tonitru summi quatit ignea culmina caeli,

qui trifido igne micat nec inania murmura miscet

quique satis caelo soles largitur et imbres,

qui super omne, quod est, vel in omni totus ubique,

omnibus infuso rebus regit omnia Christo:

quo mentes tenet atque movet, quo tempora nostra

et loca disponit, quod si contraria votis

constituat nostri, prece deflectendus in illa est,

quae volumus. quid me accusas? si displicet actus

quem gero agente deo, prius est: fiat reus auctor,

cui placet aut formare meos aut vertere sensus.

nam mea si reputes, quae pristina, quae tibi nota.

sponte fatebor eum modo me non esse, sub illo

tempore qui fuerim, quo non perversus habebar

et perversus eram falsi caligine cernens,

stulta dei sapiens et mortis pabula vivens.

quo magis ignosci mihi fas, quia promptius ex hoc

agnosci datur a summo genitore novari,

quod non more meo geritur: non, arbitror, istic

confessus dicar mutatae in prava notandum

errorem mentis, quoniam sim sponte professus

me non mente mea vitam mutasse priorem,

mens nova mi,fateor, means nonmea: non meaquondam,

set mea nunc auctore deo, qui, si quid in actu

ingeniove meo sua dignum ad munia vidit,

gratia prima tibi, tibi gloria debita cedit,

cuius praeceptis partum est, quod Christus amaret.

Quare gratandum magis est tibi, quam queritandum,

quod tuus ille, tuis studiis et moribus ortus,

Paulinus, cui te non infitiare parentem,

nec modo, cum credis perversum, sic mea verti

consilia, ut sim promeritus Christi fore, dum sum

Ausonii, feret ille tuae sua praemia laudi

deque tua primum tibi deferet arbore fructum.

Unde, precor, meliora putes nec maxima perdas

praemia detestando tuis bona fontibus orta.

non etenim mihi mens vaga, sed neque participantum

vita fugax hominum, Lyciae qua scribis in antris

Pcgaseum vixisse equitem, licet avia multi

numine agente eolant, clari velut ante sophorum

pro studiis musisque suis: ut nunc quoque, castis

qui Christum sumpsere animis, agitare frequentant,

non inopes animi neque de feritate legentes

desertis habitare locis; sed in ardua versi

sidera spectantesque deum verique profunda

perspicere intenti de vanis libera curis

otia amant strepitumque fori rerumque tumultus

cunctaque divinis inimica negotia donis,

et Christi imperiis et amore salutis, abhorrent

speque fideque deum sponsa mercede sequuntur,

quam referet certus non desperantibus auctor,

si modo non vincant vacuis praesentia rebus,

quaeque videt spernat, quae non videt ut mereatur

secreta ignitus penetrans caelestia sensus.

namque caduca patent nostris, aeterna negantur

visibus; et nunc spe sequimur,quod mente videmus,

spernentes varias, rerum spectacula, formas

et male corporeos bona sollicitantia visus.

attamen haec sedisse illis sententia visa est,

tota quibus iam lux patuit verique bonique,

venturi aeternum saecli et praesentis inane.

At mihi, non eadem cui gloria, cur eadem sit

fama? fides voti par est, sed amoena colenti,

nunc etiam et blanda posito locupletis in acta

litoris, unde haec iam tam festinata locorum

invidia est? utinam iustus me carpere livor

incipiat: Christi sub nomine probra placebunt,