Epigrammata

Riserunt homines, sed ipse divom

Offensus genitor, trinoctiali

Adfecit domicenio clientem.

Post hoc flagitium misellus Aethon,

Cum vult in Capitolium venire,

Sellas ante petit Paterclianas

Et pedit deciesque viciesque.

Sed quamvis sibi caverit crepando,

Compressis natibus Iovem salutat.

Nil in te scripsi, Bithynice. Credere non vis

Et iurare iubes? Malo satis facere.

Donavi tibi multa, quae rogasti;

Donavi tibi plura, quam rogasti:

Non cessas tamen usque me rogare.

Quisquis nil negat, Atticilla, fellat.

Ne laudet dignos, laudat Callistratus omnes.

Cui malus est nemo, quis bonus esse potest?

Brumae diebus feriisque Saturni

Mittebat Umber aliculam mihi pauper;

Nunc mittit alicam: factus est enim dives.

Effugere in thermis et circa balnea non est

Menogenen, omni tu licet arte velis.

Captabit tepidum dextra laevaque trigonem,

Inputet acceptas ut tibi saepe pilas.

Colliget et referet laxum de pulvere follem,

Et si iam lotus, iam soleatus erit.

Lintea si sumes, nive candidiora loquetur,

Sint licet infantis sordidiora sinu.

Exiguos secto comentem dente capillos

Dicet Achilleas disposuisse comas.

Fumosae feret ipse propin de faece lagonae,

Frontis et umorem colliget usque tuae.

Omnia laudabit, mirabitur omnia, donec

Perpessus dicas taedia mille 'Veni!'

Derisor Fabianus hirnearum,

Omnes quem modo colei timebant

Dicentem tumidas in hydrocelas,

Quantum nec duo dicerent Catulli,

In thermis subito Neronianis

Vidit se miser, et tacere coepit.

Nolueram, Polytime, tuos violare capillos,

Sed iuvat hoc precibus me tribuisse tuis.

Talis eras, modo tonse Pelops, positisque nitebas

Crinibus, ut totum sponsa videret ebur.

Pediconibus os olere dicis.

Hoc si, sicut ais, Fabulle, verum est:

Quid tu credis olere cunnilingis?

Triginta tibi sunt pueri totidemque puellae:

Una est nec surgit mentula. Quid facies?

Bis Cotta soleas perdidisse se questus,

Dum neglegentem ducit ad pedes vernam,

Qui solus inopi praestat et facit turbam,

Excogitavit—homo sagax et astutus—

Ne facere posset tale saepius damnum:

Excalceatus ire coepit ad cenam.

Tongilianus habet nasum: scio, non nego. Sed iam

Nil praeter nasum Tongilianus habet.

Quod lana caput alligas, Charine,

Non aures tibi, sed dolent capilli.

Pro sene, sed clare, votum Maro fecit amico,

Cui gravis et fervens hemitritaeos erat,

Si Stygias aeger non esset missus ad umbras,

Ut caderet magno victima grata Iovi.

Coeperunt certam medici spondere salutem.

Ne votum solvat, nunc Maro vota facit.

Communis tibi cum viro, Magulla,

Cum sit lectulus et sit exoletus,

Quare, dic mihi, non sit et minister.

Suspiras; ratio est, times lagonam.

Saepe rogare soles, qualis sim, Prisce, futurus,

Si fiam locuples simque repente potens.

Quemquam posse putas mores narrare futuros?

Dic mihi, si fias tu leo, qualis eris?

Qua moechum ratione basiaret

Coram coniuge, repperit Fabulla.

Parvum basiat usque morionem;

Hunc multis rapit osculis madentem

Moechus protinus, et suis repletum

Ridenti dominae statim remittit.

Quanto morio maior est maritus!

Scribebamus epos; coepisti scribere: cessi,

Aemula ne starent carmina nostra tuis.

Transtulit ad tragicos se nostra Thalia coturnos:

Aptasti longum tu quoque syrma tibi.

Fila lyrae movi Calabris exculta Camenis:

Plectra rapis nobis, ambitiose, nova.

Audemus saturas: Lucilius esse laboras.

Ludo levis elegos: tu quoque ludis idem.

Quid minus esse potest? epigrammata fingere coepi:

Hinc etiam petitur iam mea palma tibi.

Elige, quid nolis—quis enim pudor, omnia velle?—

Et si quid non vis, Tucca, relinque mihi.

Musseti pathicissimos libellos,

Qui certant Sybariticis libellis,

Et tinctas sale pruriente chartas

Instanti lege Rufe; sed puella

Sit tecum tua, ne talassionem

Indicas manibus libidinosis

Et fias sine femina maritus.

Cum tibi nota tui sit vita fidesque mariti,