Epigrammata

Tu reducem patriae sexta, pater optime, bruma

Pacifici Latia reddis ab urbe Numae.

Cernis, ut Ausonio similis tibi pompa macello

Pendeat et quantus luxurietur honos?

Quam non parca manus largaeque nomismata mensae,

Quae, Saturne, tibi pernumerentur opes?

Utque sit his pretium meritis et gratia maior,

Et pater et frugi sic tua sacra colit.

At tu sancte—tuo sic semper amere Decembri—

Hos illi iubeas saepe redire dies.

Uncto Corduba laetior Venafro,

Histra nec minus absoluta testa,

Albi quae superas oves Galaesi

Nullo murice nec cruore mendax,

Sed tinctis gregibus colore vivo:

Dic vestro, rogo, sit pudor poetae,

Nec gratis recitet meos libellos.

Ferrem, si faceret bonus poeta,

Cui possem dare mutuos dolores.

Corrumpit sine talione caelebs,

Caecus perdere non potest quod aufert:

Nil est deterius latrone nudo:

Nil securius est malo poeta.

Vincentem roseos facieque comaque ministros

Cinna cocum fecit. Cinna, gulosus homo es.

Formosa Phyllis nocte cum mihi tota

Se praestitisset omnibus modis largam,

Et cogitarem mane quod darem munus,

Utrumne Cosmi, Nicerotis an libram,

An Baeticarum pondus acre lanarum,

An de moneta Caesaris decem flavos:

Amplexa collum basioque tam longo

Blandita, quam sunt nuptiae columbarum,

Rogare coepit Phyllis amphoram vini.

Bis quinquagenis domus est tibi milibus empta,

Vendere quam summa vel breviore cupis.

Arte sed emptorem vafra corrumpis, Amoene,

Et casa divitiis ambitiosa latet.

Gemmantes prima fulgent testudine lecti,

Et Maurusiaci pondera rara citri;

Argentum atque aurum non simplex Delphica portat;

Stant pueri, dominos quos precer esse meos.

Deinde ducenta sonas, et ais non esse minoris.

Instructam vili vendis, Amoene, domum.

Maiae Mercurium creastis Idus,

Augustis redit Idibus Diana,

Octobres Maro consecravit Idus.

Idus saepe colas et has et illas,

Qui magni celebras Maronis Idus.

Matutine cliens, urbis mihi causa relictae,

Atria, si sapias, ambitiosa colas.

Non sum ego causidicus, nec amaris litibus aptus,

Sed piger et senior Pieridumque comes;

Otia me somnusque iuvant, quae magna negavit

Roma mihi: redeo, si vigilatur et hic.

Sic tanquam tabulas scyphosque, Paule,

Omnes archetypos habes amicos.

Lintea ferret Apro vatius cum vernula nuper

Et supra togulam lusca sederet anus

Atque olei stillam daret enterocelicus unctor,

Udorum tetricus censor et asper erat:

Frangendos calices effundendumque Falernum

Clamabat, biberet quod modo lotus eques.

A sene sed postquam patruo venere trecenta,

Sobrius a thermis nescit abire domum.

O quantum diatreta valent et quinque comati!

Tunc, cum pauper erat, non sitiebat Aper.

Nil non, Lygde, mihi negas roganti:

At quondam mihi, Lygde, nil negabas.

Iugera mercatus prope busta latentis agelli

Et male compactae culmina fulta casae,

Deseris urbanas, tua praedia, Pannyche, lites

Parvaque, sed tritae praemia certa togae.

Frumentum, milium tisanamque fabamque solebas

Vendere pragmaticus, nunc emis agricola.

Heredem tibi me, Catulle, dicis.

Non credam, nisi legero, Catulle.

Dum tibi Niliacus portat crystalla cataplus,

Accipe de circo pocula Flaminio.

Hi magis audaces, an sunt qui talia mittunt

Munera? Sed gemmis vilibus usus inest:

Nullum sollicitant haec, Flacce, toreumata furem,

Et nimium calidis non vitiantur aquis.

Quid, quod securo potat conviva ministro,

Et casum tremulae non timuere manus?

Hoc quoque non nihil est, quod propinabis in istis,

Frangendus fuerit si tibi, Flacce, calix.

Festinat Polytimus ad puellas;

Invitus puerum fatetur Hypnus;

Pastas glande natis habet Secundus;

Mollis Dindymus est, sed esse non vult;

Amphion potuit puella nasci.

Horum delicias superbiamque

Et fastus querulos, Avite, malo,

Quam dotis mihi quinquies ducena.

Amphora vigesis, modius datur aere quaterno.

Ebrius et crudus, nil habet agricola.

Multis dum precibus Iovem salutat

Stans summos resupinus usque in ungues

Aethon in Capitolio pepedit.