Epigrammata

Nec premat ulla tuos sollicitetve toros,

Quid quasi paelicibus torqueris inepta ministris,

In quibus et brevis est et fugitiva Venus?

Plus tibi quam domino pueros praestare probabo:

Hi faciunt, ut sis femina sola viro;

Hi dant quod non vis uxor dare. 'Do tamen,' inquis,

'Ne vagus a thalamis coniugis erret amor.'

Non eadem res est: Chiam volo, nolo mariscam:

Ne dubites quae sit Chia, marisca tua est.

Scire suos fines matrona et femina debet:

Cede sua pueris, utere parte tua.

Uxor cum tibi sit puella, qualem

Votis vix petat inprobus maritus,

Dives, nobilis, erudita, casta,

Rumpis, Basse, latus, sed in comatis,

Uxoris tibi dote quos parasti.

Et sic ad dominam reversa languet

Multis mentula milibus redempta;

Sed nec vocibus excitata blandis,

Molli pollice nec rogata surgit.

Sit tandem pudor, aut eamus in ius.

Non est haec tua, Basse: vendidisti.

Baetis olivifera crinem redimite corona,

Aurea qui nitidis vellera tinguis aquis;

Quem Bromius, quem Pallas amat; cui rector aquarum

Albula navigerum per freta pandit iter:

Ominibus laetis vestras Instantius oras

Intret, et hic populis ut prior annus eat.

Non ignorat, onus quod sit succedere Macro:

Qui sua metitur pondera, ferre potest.

Ne toga cordylis et paenula desit olivis

Aut inopem metuat sordida blatta famem,

Perdite Niliacas, Musae, mea damna, papyros:

Postulat, ecce, novos ebria bruma sales.

Non mea magnanimo depugnat tessera telo,

Senio nec nostrum cum cane quassat ebur:

Haec mihi charta nuces, haec est mihi charta fritillus:

Alea nec damnum nec facit ista lucrum.

Nasutus sis usque licet, sis denique nasus,

Quantum noluerat ferre rogatus Atlans,

Et possis ipsum tu deridere Latinum:

Non potes in nugas dicere plura meas,

Ipse ego quam dixi. Quid dentem dente iuvabit

Rodere? carne opus est, si satur esse velis.

Ne perdas operam: qui se mirantur, in illos

Virus habe, nos haec novimus esse nihil.

Non tamen hoc nimium nihil est, si candidus aure,

Nec matutina si mihi fronte venis.

Omnis in hoc gracili Xeniorum turba libello

Constabit nummis quattuor empta tibi.

Quattuor est nimium? poterit constare duobus,

Et faciet lucrum bybliopola Tryphon.

Haec licet hospitibus pro munere disticha mittas,

Si tibi tam rarus, quam mihi, nummus erit.

Addita per titulos sua nomina rebus habebis:

Praetereas, si quid non facit ad stomachum.

Serus ut aetheriae Germanicus imperet aulae

Utque diu terris, da pia tura Iovi.

Cerea quae patulo lucet ficedula lumbo,

Cum tibi sorte datur, si sapis, adde piper.

Nos alicam, poterit mulsum tibi mittere dives.

Si tibi noluerit mittere dives, emes.

Si spumet rubra conchis tibi pallida testa,

Lautorum cenis saepe negare potes.

Inbue plebeias Clusinis pultibus ollas,

Ut satur in vacuis dulcia musta bibas.

Accipe Niliacam, Pelusia munera, lentem:

Vilior est alica, carior illa faba.

Nec dotes similae possis numerare nec usus,

Pistori totiens cum sit et apta coco.

Mulio quod non det tacituris, accipe, mulis.

Haec ego coponi, non tibi dona dedi.

Tercentum Libyci modios de messe coloni

Sume, suburbanus ne moriatur ager.

Ut sapiant fatuae, fabrorum prandia, betae,

O quam saepe petet vina piperque cocus!

Cludere quae cenas lactuca solebat avorum,

Dic mihi, cur nostras inchoat illa dapes?

Si vicina tibi Nomento rura coluntur,

Ad villam moneo, rustice, ligna feras.

Haec tibi brumali gaudentia frigore rapa

Quae damus, in caelo Romulus esse solet.

Ne tibi pallentes moveant fastidia caules,

Nitrata viridis brassica fiat aqua.

Fila Tarentini graviter redolentia porri

Edisti quotiens, oscula clusa dato.

Mittit praecipuos nemoralis Aricia porros:

In niveo virides stipite cerne comas.

Hos Amiternus ager felicibus educat hortis:

Nursinas poteris parcius esse pilas.

Mollis in aequorea quae crevit spina Ravenna,

Non erit incultis gratior asparagis.

Non habilis cyathis et inutilis uva Lyaeo,

Sed non potanti me tibi nectar ero.

Chia seni similis Baccho, quem Setia misit,

Ipsa merum secum portat et ipsa salem.

Si tibi Cecropio saturata Cydonea melle

Ponentur, dicas: 'Haec melimela placent.'

Poma sumus Cybeles: procul hinc discede, viator,

Ne cadat in miserum nostra ruina caput.