Epigrammata

Misisti ante annos, Postumiane, decem,

Speranti plures—nam stare aut crescere debent

Munera—venerunt plusve minusve duae;

Tertius et quartus multo inferiora tulerunt;

Libra fuit quinto Septiciana quidem;

Besalem ad scutulam sexto pervenimus anno;

Post hunc in cotula rasa selibra data est;

Octavus ligulam misit sextante minorem;

Nonus acu levius vix cocleare tulit.

Quod mittat nobis decumus iam non habet annus:

Quattuor ad libras, Postumiane, redi.

Nondum murice cultus asperoque

Morsu pumicis aridi politus

Arcanum properas sequi, libelle.

Quem pulcherrima iam redire Narbo,

Docti Narbo Paterna Votieni,

Ad leges iubet annuosque fasces:

Votis quod paribus tibi petendum est,

Continget locus ille et hic amicus.

Quam vellem fieri meus libellus!

Instanti, quo nec sincerior alter habetur

Pectore nec nivea simplicitate prior,

Si dare vis nostrae vires animosque Thaliae

Et victura petis carmina, da quod amem.

Cynthia te vatem fecit, lascive Properti;

Ingenium Galli pulchra Lycoris erat;

Fama est arguti Nemesis formosa Tibulli;

Lesbia dictavit, docte Catulle, tibi:

Non me Paeligni nec spernet Mantua vatem,

Si qua Corinna mihi, si quis Alexis erit.

Oplomachus nunc es, fueras opthalmicus ante.

Fecisti medicus quod facis oplomachus.

Dum repetit sera conductos nocte penates

Lingonus a Tecta Flaminiaque recens,

Expulit offenso vitiatum pollice talum

Et iacuit toto corpore fusus humi.

Quid faceret Gallus, qua se ratione moveret?

Ingenti domino servulus unus erat,

Tam macer, ut minimam posset vix ferre lucernam:

Succurrit misero casus opemque tulit.

Quattuor inscripti portabant vile cadaver,

Accipit infelix qualia mille rogus;

Hos comes invalidus summissa voce precatur,

Ut quocumque velint, corpus inane ferant:

Permutatur onus stipataque tollitur alte

Grandis in angusta sarcina sandapila.

Hic mihi de multis unus, Lucane, videtur,

Cui merito dici 'mortue Galle' potest.

'Dic verum mihi, Marce, dic amabo;

Nil est, quod magis audiam libenter.'

Sic et cum recitas tuos libellos,

Et causam quotiens agis clientis,

Oras, Gallice, me rogasque semper.

Durum est me tibi, quod petis, negare.

Vero verius ergo quid sit, audi:

Verum, Gallice, non libenter audis.

Liber, amicorum dulcissima cura tuorum,

Liber, in aeterna vivere digne rosa,

Si sapis, Assyrio semper tibi crinis amomo

Splendeat et cingant florea serta caput;

Candida nigrescant vetulo crystalla Falerno

Et caleat blando mollis amore torus.

Qui sic vel medio finitus vixit in aevo,

Longior huic facta est, quam data vita fuit.

Quos cuperet Phlegraea suos victoria ludos,

Indica quos cuperet pompa, Lyaee, tuos,

Fecit Hyperborei celebrator Stella triumphi,

O pudor! o pietas! et putat esse parum.

Non illi satis est turbato sordidus auro

Hermus et Hesperio qui sonat orbe Tagus.

Omnis habet sua dona dies: nec linea dives

Cessat, et in populum multa rapina cadit;

Nunc veniunt subitis lasciva nomismata nimbis,

Nunc dat spectatas tessera larga feras,

Nunc implere sinus securos gaudet et absens

Sortitur dominos, ne laceretur, avis.

Quid numerem currus ter denaque praemia palmae,

Quae dare non semper consul uterque solet?

Omnia sed, Caesar, tanto superantur honore,

Quod spectatorem te tua laurus habet.

Omnes aut vetulas habes amicas

Aut turpes vetulisque foediores.

Has ducis comites trahisque tecum

Per convivia, porticus, theatra.

Sic formosa, Fabulla, sic puella es.

Sanctorum nobis miracula reddis avorum

Nec pateris, Caesar, saecula cana mori,

Cum veteres Latiae ritus renovantur harenae

Et pugnat virtus simpliciore manu.

Sic priscis servatur honos te praeside templis,

Et casa tam culto sub Iove numen habet;

Sic nova dum condis, revocas, Auguste, priora

Debentur quae sunt quaeque fuere tibi.

Non per mystica sacra Dindymenes,

Nec per Niliacae bovem iuvencae,

Nullos denique per deos deasque

Iurat Gellia, sed per uniones.

Hos amplectitur, hos perosculatur,

Hos fratres vocat, hos vocat sorores,

Hos natis amat acrius duobus.