Epigrammata

Subolem fatetur esse se coci Santrae.

At ille sima nare, turgidis labris

Ipsa est imago Pannychi palaestritae.

Pistoris esse tertium quis ignorat,

Quicumque lippum novit et videt Damam?

Quartus cinaeda fronte, candido voltu

Ex concubino natus est tibi Lygdo:

Percide, si vis, filium: nefas non est.

Hunc vero acuto capite et auribus longis,

Quae sic moventur, ut solent asellorum,

Quis morionis filium negat Cyrtae?

Duae sorores, illa nigra et haec rufa,

Croti choraulae vilicique sunt Carpi.

Iam Niobidarum grex tibi foret plenus,

Si spado Coresus Dindymusque non esset.

Femina praeferri potuit tibi nulla, Lycori:

Praeferri Glycerae femina nulla potest.

Haec erit hoc quod tu: tu non potes esse quod haec est

Tempora quid faciunt! hanc volo, te volui.

Qui recitat lana fauces et colla revinctus,

Hic se posse loqui, posse tacere negat.

Etrusci nisi thermulis lavaris,

Inlotus morieris, Oppiane.

Nullae sic tibi blandientur undae,

Nec fontes Aponi rudes puellis,

Non mollis Sinuessa fervidique

Fluctus Passeris aut superbus Anxur,

Non Phoebi vada principesque Baiae.

Nusquam tam nitidum vacat serenum:

Lux ipsa est ibi longior, diesque

Nullo tardius a loco recedit.

Illic Taygeti virent metalla

Et certant vario decore saxa,

Quae Phryx et Libys altius cecidit.

Siccos pinguis onyx anhelat aestus

Et flamma tenui calent ophitae:

Ritus si placeant tibi Laconum,

Contentus potes arido vapore

Cruda Virgine Marciave mergi;

Quae tam candida, tam serena lucet,

Ut nullas ibi suspiceris undas

Et credas vacuam nitere lygdon.

Non adtendis, et aure me supina

Iam dudum quasi neglegenter audis.

Inlotus morieris, Oppiane.

Dum tibi felices indulgent, Castrice, Baiae

Canaque sulphureis nympha natatur aquis,

Me Nomentani confirmant otia ruris

Et casa iugeribus non onerosa suis.

Hoc mihi Baiani soles mollisque Lucrinus,

Hoc mihi sunt vestrae, Castrice, divitiae.

Quondam laudatas quocumque libebat ad undas

Currere nec longas pertimuisse vias,

Nunc urbis vicina iuvant facilesque recessus,

Et satis est, pigro si licet esse mihi.

Festive credis te, Calliodore, iocari

Et solum multo permaduisse sale.

Omnibus adrides, dicteria dicis in omnis;

Sic te convivam posse placere putas.

At si ego non belle, sed vere dixero quiddam,

Nemo propinabit, Calliodore, tibi.

Lusistis, satis est: lascivi nubite cunni:

Permissa est vobis non nisi casta Venus.

Haec est casta Venus? nubit Laetoria Lygdo:

Turpius uxor erit, quam modo moecha fuit.

Vapulat adsidue veneti quadriga flagello,

Nec currit: magnam rem, Catiane, facit.

Nympha, mei Stellae quae fonte domestica puro

Laberis et domini gemmea tecta subis,

Sive Numae coniunx Triviae te misit ab antris,

Sive Camenarum de grege nona venis:

Exolvit votis hac se tibi virgine porca

Marcus, furtivam quod bibit aeger aquam.

Tu contenta meo iam crimine gaudia fontis

Da secura tui: sit mihi sana sitis.

Quod tam grande sophos clamat tibi turba togata,

Non tu, Pomponi, cena diserta tua est.

Non sum de fragili dolatus ulmo,

Nec quae stat rigida supina vena,

De ligno mihi quolibet columna est,

Sed viva generata de cupressu:

Quae nec saecula centiens peracta

Nec longae cariem timet senectae.

Hanc tu, quisquis es, o malus, timeto.

Nam si vel minimos manu rapaci

Hoc de palmite laeseris racemos,

Nascetur, licet hoc velis negare,

Inserta tibi ficus a cupressu.

Cum coleret puros pauper Telesinus amicos,

Errabat gelida sordidus in togula:

Obscenos ex quo coepit curare cinaedos,

Argentum, mensas, praedia solus emit.

Vis fieri dives, Bithynice? conscius esto:

Nil tibi vel minimum basia pura dabunt.

Quod convivaris sine me tam saepe, Luperce,

Inveni, noceam qua ratione tibi.

Irascor: licet usque voces mittasque rogesque—

'Quid facies?' inquis. Quid faciam? veniam.

Hoc iacet in tumulo raptus puerilibus annis

Pantagathus, domini cura dolorque sui,