Epigrammata

Flammarisve togae scripula tota decem

Luxuria est, tumidique vocant haec munera reges:

Qui crepet aureolos, forsitan unus erit.

Quatenus hi non sunt, esto tu, Caesar, amicus:

Nulla ducis virtus dulcior esse potest.

Iam dudum tacito rides, Germanice, naso,

Utile quod nobis do tibi consilium.

Si tecum mihi, care Martialis,

Securis liceat frui diebus,

Si disponere tempus otiosum

Et verae pariter vacare vitae:

Nec nos atria, nec domos potentum,

Nec litis tetricas forumque triste

Nossemus, nec imagines superbas;

Sed gestatio, fabulae, libelli,

Campus, porticus, umbra, Virgo, thermae,

Haec essent loca semper, hi labores.

Nunc vivit necuter sibi, bonosque

Soles effugere atque abire sentit,

Qui nobis pereunt et inputantur.

Quisquam vivere cum sciat, moratur?

Quintum pro Decimo, pro Crasso, Regule, Macrum

Ante salutabat rhetor Apollodotus.

Nunc utrumque suo resalutat nomine. Quantum

Cura laborque potest! Scripsit et edidicit.

Mane domi nisi te volui meruique videre,

Sint mihi, Paule, tuae longius Esquiliae.

Sed Tiburtinae sum proximus accola pilae,

Qua videt anticum rustica Flora Iovem:

Alta Suburani vincenda est semita clivi

Et numquam sicco sordida saxa gradu,

Vixque datur longas mulorum rumpere mandras

Quaeque trahi multo marmora fune vides.

Illud adhuc gravius, quod te post mille labores,

Paule, negat lasso ianitor esse domi.

Exitus hic operis vani togulaeque madentis:

Vix tanti Paulum mane videre fuit.

Semper inhumanos habet officiosus amicos:

Rex, nisi dormieris, non potes esse meus.

Herbarum fueras indutus, Basse, colores,

Iura theatralis dum siluere loci.

Quae postquam placidi censoris cura renasci

Iussit et Oceanum certior audit eques,

Non nisi vel cocco madida vel murice tincta

Veste nites et te sic dare verba putas.

Quadringentorum nullae sunt, Basse, lacernae,

Aut meus ante omnis Cordus haberet equum.

Hermes Martia saeculi voluptas,

Hermes omnibus eruditus armis,

Hermes et gladiator et magister,

Hermes turba sui tremorque ludi,

Hermes, quem timet Helius, sed unum,

Hermes, cui cadit Advolans, sed uni,

Hermes vincere nec ferire doctus,

Hermes subpositicius sibi ipse,

Hermes divitiae locariorum,

Hermes cura laborque ludiarum,

Hermes belligera superbus hasta,

Hermes aequoreo minax tridente,

Hermes casside languida timendus,

Hermes gloria Martis universi,

Hermes omnia solus et ter unus.

'Quadringenta tibi non sunt, Chaerestrate: surge,

Lei+tus ecce venit: sta, fuge, curre, late.'

Ecquis, io, revocat discedentemque reducit?

Ecquis, io, largas pandit amicus opes?

Quem chartis famaeque damus populisque loquendum?

Quis Stygios non volt totus adire lacus?

Hoc, rogo, non melius, quam rubro pulpita nimbo

Spargere et effuso permaduisse croco?

Quam non sensuro dare quadringenta caballo,

Aureus ut Scorpi nasus ubique micet?

O frustra locuples, o dissimulator amici,

Haec legis et laudas? Quae tibi fama perit!

Quod alpha dixi, Corde, paenulatorum

Te nuper, aliqua cum iocarer in charta,

Si forte bilem movit hic tibi versus,

Dicas licebit beta me togatorum.

Ingenium studiumque tibi moresque genusque

Sunt equitis, fateor: cetera plebis habes.

Bis septena tibi non sint subsellia tanti,

Ut sedeas viso pallidus Oceano.

Ut bene loquatur sentiatque Mamercus,

Efficere nullis, Aule, moribus possis:

Pietate fratres Curvios licet vincas,

Quiete Nervas, comitate Rusones,

Probitate Macros, aequitate Mauricos,

Oratione Regulos, iocis Paulos:

Robiginosis cuncta dentibus rodit.

Hominem malignum forsan esse tu credas:

Ego esse miserum credo, cui placet nemo.

Si quando leporem mittis mihi, Gellia, dicis:

'Formosus septem, Marce, diebus eris.'

Si non derides, si verum, lux mea, narras,

Edisti numquam, Gellia, tu leporem.

Varro, Sophocleo non infitiande coturno,

Nec minus in Calabra suspiciende lyra,

Differ opus, nec te facundi scaena Catulli

Detineat, cultis aut elegia comis;

Sed lege fumoso non aspernanda Decembri