Argonautica

cui chlamys et multa spirat coma flexilis aura.'

respicit Aeetes atque hunc quoque nomine reddit:

'dives Aron; croceos sic illius omnis odores

iactat eques, cunctis sic est coma culta maniplis:

sed ne sperne virum et comptis diffide capillis.

Campesus hic spoliis in tigridis. ille profundo

incumbens Odrussa mero; vide lata comantem

pectora et ingenti turbantem pocula barba.'

hic et Iaxarten dictis stupet hospes acerbis

immodicum linguaque gravem, cui multa minanti

non superum, non praesentis reverentia belli.

contra autem Aeetes 'non frustra magna superbo

dicta volant' ait, 'et vocem paria arma secuntur,

nec requies, quin Marte diem noctemque fatiget;

atque ubi Riphaea stupuerunt flumina bruma,

iam pavidi cum prole Getae, iam pervigil ilium

Medus et oppositis exspectat Hiberia claustris.

hos autem quae quemque manus, quae signa sequantur,

si memorem, prius umentem lux solverit umbram.

cras acies atque illa ducum eras regna videbis

dissona, saxiferae surgat quibus imber habenae,

quae iaculo gens apta levi, quae picta pharetris

venerit. ingentes animo iam prospice campos,

atque hanc alipedi pulsantem corpora curru

Euryalen, quibus exsultet Mavortia turmis

et quantum elata valeat peltata securi,

cara mihi et veras inter non ultima natas.'

fatur et occiduo libat cratera parenti.

quisque suis tum vota deis et pocula fundit,

dent aciem, dent belligeros superare labores.

Ecce autem Geticis veniens Gradivus ab antris

ingentemque trahens arctoa per aequora nubem

aspicit Aeaea Minyas stupefactus in urbe

ambitumque senem promissaque vellera puppi

Thessalicae. citus ad summi stellantia patris

tecta ruit questuque Iovem testatur acerbo:

'quae studiis, rex magne, quies? iam mutua divi

exitia in solos hominum molimur honores,

teque ea cuncta iuvant, rabidam qui Pallada caelo

non abigis neque femineis ius obicis ausis.

non queror, exstructa quod vexerit ipsa carina

vellera sacra meis sperantem avertere lucis,

quodque palam tutata viros: sic cetera pergat,

si valet. insidiis quid nunc fallacibus ambit,

nostra ut Phrixeo spolientur templa metallo?

non opus auxilio Colchis nec foedere vestro:

et Persen simul et Minyas deposcimus hostes.

quin age - quid tantae coeunt in proelia gentes?

quid tuus Aesonides? - imus nos, protinus imus

in nemus auriferum et sumptis decernimus armis?

vel tu sola polo tacitis inopina tenebris

labere: quantus ibi deus experiere nec illas

adstiteris impune trabes. an Martia templa

intemeranda minus, tantum mihi lucus et agger

quod rudis et sola colimur si gentibus umbra?

est amor et rerum cunctis tutela suarum,

et tibi, magne pater, terris donaria certant:

est honor his etiam lucis. ego cara Mycenes

culmina, virgineas praeder si Cecropis arces,

iam coniunx, iam te gemitu lacrimisque tenebit

nata querens. metuant ergo nec talia possint.'

Non tulit haec animis, quin longa silentia Pallas

rumperet inridens strepitumque minasque Gradivi.

'non tibi Aloidae, quibus haec fera murmura iactes,

non Lapithae, sed Pallas' ait; 'neque ego aegide digna,

nec vocer ulterius proles Iovis, excidat iste

ni tibi corde tumor: lituos miser armaque faxo

oderis et primis adimam tua nomina bellis.

quin simili matrem demens gravitate secutus;

digna quidem, monstrum superis quae tale crearit.

quod tamen adgressae scelus aut quo crimine sontes,

si iuvenem, qui iussa sui tam dira tyranni

impavidus maria et nondum qui nota subibat,

iuvimus et magnis aliquam spem movimus ausis?

an nullas praeferre preces nec foedera regis

ulla sequi, caeca sed cuncta impellere pugna

debuimus? sic Thraces agunt, sic turbidus iste,

siqua petit. cuperem haec etiam nunc bella remitti

nec socias armare manus. da vellera, rector,

et medio nos cerne mari. quod sin ea Mavors

abnegat et solus nostris sudoribus obstat,

ibimus indecores frustraque tot aequora vectae?

faxo aliqua et nequeat.' sic femina. coepelat ardens

hic iterum alternis Mavors insurgere dictis.

excipit hinc contra pater et sic voce coercet:

'quid vesane fremis? cum vos iam paenitet acti

peccatumque satis, tunc ad mea iura venitis.

quolibet ista modo, quacumque impellite pugna,

quae coepistis, habent quoniam sua fata furores.

te tamen hoc, coniunx, et te, mea nata, monebo:

sit Persen pepulisse satis, nec vana retentet

spes Minyas finemve velint imponere bello.

ilium etenim talis rerum manet, accipite, ordo:

victa retro nunc castra dabit bellumque remittet

territus adventu ducis et virtute Pelasgi:

mox ubi Thessalicis referent hos flamina terris,

tunc aderit victorque domos et sceptra tenebit,

done et Aeeten inopis post longa senectae

exilia heu magnis quantumlibet impia fatis

nata iuvet Graiusque nepos in regna reponat.