Argonautica

crede vel in mediae raptum tibi sanguine pugnae.'

Talibus Oenides urget; simul incita dictis

heroum manus. ante omnes Argoa iubebat

vincla rapi Calais. furias miratur ovantum

Aeacides, multusque viri cunctantia corda

fert dolor, an sese comitem tam tristibus actis

abneget et celsi maerens petat ardua montis.

non tamen et gemitus et inanes desinit iras

fundere. 'quis terris pro Iuppiter' inquit 'Achaeis

iste dies, saevi capient quae gaudia Colchi.

non hi tum flatus, non ista superbia dictis,

litore cum patrio, iam vela petentibus austris,

cunctus ad Alciden versus favor: ipse iuvaret,

ipse ducis curas meritosque subiret honores.

iamne animis, iam gente pares, atque inclita vulgi

dextera? nulla fides, nulli super Hercule fletus?

nunc Porthaonides, nunc dux mihi Thracia proles?,

aspera nunc pavidos contra ruit agna leones?

bane ego magnanimi spolium Didymaonis hastam,

quae neque iam frondes virides nee proferet umbras,

ut semel est evulsa iugis ac matre perempta

fida ministeria et duras obit horrida pugnas,

testor et hoc omni, ductor, tibi numine firmo:

saepe metu, saepe in tenui discrimine rerum

Herculeas iam serus opes spretique vocabis

arma viri, nec nos tumida haec tum dicta iuvabunt.'

Talibus Aeacides socios terroribus urgens

inlacrimat multaque comas deformat harena.

fata trahunt, raptusque virum certamine ductor

ibat et optenta mulcebat lumina palla.

hie vero ingenti repetuntur pectora luctu,

ut socii sedere locis nullaeque leonis

exuviae tantique vocant vestigia transtri.

flet pius Aeacides, maerent Poeantia corda,

ingemit et dulci frater cum Castore Pollux.

omnis adhuc vocat Alciden fugiente carina,

omnis Hylan, medio pereuntia nomina ponto.

Dat procul interea toto pater aequore signum

Phorcys et immanes intorto murice phocas

contrahit antra petens; simul et Massylus et una

Lyctius et Calabris redit armentarius arvis.

ilicet extremi nox litore Solis Hiberas

condidit alta domos et sidera sustulit axis.

flumina conticuere, tacet cum flatibus aequor.

Amphitryoniades nec quae nova lustra requirat,

nec quo temptet iter, comitis nec fata parenti

quae referat, videt, aut socios qua mente revisat.

urit amor, solisque negat decedere silvis.

non aliter gemitu quondam lea prolis ademptae

terga dedit; sedet inde viis inclusaque longo

pervigilant castella metu; dolor adtrahit orbes

interea et misero manat iuba sordida luctu.

Atque ea non oculis divum pater amplius aequis

sustinuit, natique pios miseratus amores

Iunonem ardenti trepidam gravis increpat ira:

'ut nova nunc tacito se pectore gaudia tollunt:

haeret inops solisque furit Tirynthius oris,

at comite immemores Minyae facilesque relicto

alta tenent. sic Iuno ducem fovet anxia curis

Aesonium, sic arma viro sociosque ministrat.

iam quibus incertam bellis Scythicaeque paventem

gentis opes, quanta trepidam formidine cernam.

tum precibus, tum me lacrimis et supplice dextra

adtemptare veto; rerum mihi firma potestas.

i, Furias Veneremque move; dabit impia poenas

virgo, nec Aeetae gemitus patiemur inultos.'

dixit et arcano redolentem nectare rorem,

quem penes alta quies liquidique potentia somni,

detulit inque vagi libavit tempora nati.

ille graves oculos et Hylan resonantia semper

ora ferens, ut nulla deum superare potestas,

procumbit. tandem fessis pax reddita silvis,

fluminaque et vacuis auditae montibus aurae.

Ecce puer summa se tollere visus ab unda

frondibus in croceis et iniquae munere Nymphae

stansque super carum talis caput edere voces:

'quid, pater, in vanos absumis tempora questus?

hoc nemus ac fatis mihi iam domus improba quo me

Nympha rapit saevae monitu lunonis, in amnes.

nunc Iovis accessus et iam mihi limina caeli

conciliat iungitque toros et fontis honores.

o dolor, o dulces quas gessimus ante pharetrae.

iam socii laetis rapuerunt vincula ventis,

hortator postquam furiis et voce nefanda

impulit Oenides. verum cum gente domoque

ista luet saevaeque aderunt tua numina matri.

surge age et in duris haut umquam defice; caelo

mox aderis teque astra ferent; tu semper amoris

sis memor et cari comitis ne abscedat imago.'

talibus orantem dictis visuque fruentem

ille ultro petit et vacuis amplexibus instat

languentisque movet frustra conamina dextrae:

corpus hebet somno refugaque eluditur umbra.

tum lacrimis, tum voce sequi, tum rumpere questus,

cum sopor et vano spes maesta resolvitur actu.

fluctus ab undisoni ceu forte crepidine saxi

cum rapit halcyonis miserae fetumque laremque,

it super aegra parens queriturque tumentibus undis

certa sequi, quocumque ferant, audetque pavetque,

icta fatiscit aquis done domus haustaque fluctu est;