Argonautica

frangit et absentem vacuis sub dentibus hostem,

sic furiis accensa gerens Tirynthius ora

fertur et intento decurrit montibus arcu.

heu miserae quibus ille feris, quibus incidit usquam

immeritis per lustra viris. volat ordine nullo

cuncta petens: nunc ad ripas deiectaque saxis

flumina, nunc notas nemorum procurrit ad umbras.

rursus Hylan et rursus Hylan per longa reclamat

avia: responsant silvae et vaga certat imago.

At sociis immota fides austrisque secundis

certa: morae est nec parvus Hylas (quamquam omnibus aeque

grata rudimenta), Herculeo sub nomine pendent.

illum omnes lacrimis maestisque reposcere votis

incertique metu nunc longas litore voces

spargere nunc seris ostendere noctibus ignes.

ipse vel excelsi cum densa silentia montis

strata vel oblatis ductor videt aequora ventis,

stat lacrimans magnoque viri cunctatur amore.

illius incessus habilemque ad terga pharetram,

illum inter proceres maestaeque silentia mensae

quaerit inops quondam ingenti comprensa trahentem

vina manu et durae referentem monstra novercae.

Nec minus interea crudelis iapyga Iuno

adsidue movet et primis cum solibus offert.

iamque morae impatiens cunctantes increpat ausus

Tiphys et oblato monet otia rumpere cursu.

ergo animum flexus dictis instantis Iason

concedit sociosque simul sic fatur ad omnes:

'o utinam, Scythicis struerem cum funera terris,

vox mihi mentitas tulerit Parnasia sortes,

agmine de tanto socium qui maximus armis

adforet, hune Iovis imperils fatoque teneri

ante procellosum scopulis errantibus aequor:

nee tum fama viri nec certior extitit auctor.

verum agite et, dubiis variant quia pectora curis,

consulite et, motis seu vos via flatibus urget,

pergite et inceptos mecum revocate labores,

seu pluris tolerare moras rursusque propinquis

quaesivisse iugis, pretium haut leve temporis acti.'

dixerat; at studiis iamdudum freta iuventus

orat inire vias: unum tanto afore coetu,

nec minus in sese generis dextrasque potentes

esse ferunt. tali mentem pars maxima flatu

erigit et vana gliscunt praecordia lingua:

saltibus ut mediis tum demum laeta reducit

cerva gregem, tum gestit aper reboatque superbis

comminus ursa lupis, cum sese Martia tigris

abstulit aut curvo tacitus leo condidit antro.

at plus ingenti Telamon iam fluctuat ira

cum fremitu, saevisque serens modo iurgia dictis

insequitur magnoque implorat numina questu,

idem orans prensatque viros demissaque supplex

haeret ad ora ducis: nil se super Hercule fari

sed socio quocumque, gemens quamquam aspera fama

iam loca iamque feras per barbara litora gentes,

non alium contra Alciden, non pectora tanta

posse dari. rursum instimulat ducitque faventes

magnanimus Calydone satus, potioribus ille

deteriora fovens semperque inversa tueri

durus et haud ullis umquam superabilis aequis

rectorumve memor. 'non Herculis' inquit 'adempti,

sed tuus in seros haec nostra silentia questus

traxit honor, dum iura dares, dum tempora fandi.

septimus hie celsis descendit montibus auster

iamque ratem Scythicis forsan statuisset in oris;

nos patriae immemores, maneant ceu nulla revectos

gaudia, sed duro saevae sub rege Mycenae,

ad medium cunctamur iter. si finibus ullis

has tolerare moras et inania tempora possem,

regna hodie et dulcem sceptris Calydona tenerem

laetus opum pacisque meae, tutusque manerem

quis genitor materque locis. quid deside terra

haeremus? vacuos cur lassant aequora visus?

tu comitem Alciden ad Phasidis amplius arva

adfore, tu socias ultra tibi rere pharetras?

non ea pax odiis oblitave numine fesso

Iuno sui. nova Tartareo fors semine monstra

atque iterum Inachiis iam nuntius urget ab Argis.

non datur haec magni proles Iovis; at tibi Pollux

stirpe pares Castorque manent, at cetera divum

progenies, nec parva mihi fiducia gentis.

†et ego et† quocumque voces, †qua tegmina† ferro

plura metam; tibi dicta manus, tibi quidquid in ipso

sanguine erit, iamque hinc operum quae maxima posco.

scilicet in solis profugi stetit Herculis armis

nostra salus; nempe ora aeque mortalia cuncti

ecce gerunt; ibant aequo nempe ordine remi.

ille vel insano iamdudum turbidus aestu

vel parta iam laude tumens consortia famae

despicit ac nostris ferri comes abnuit actis.

vos, quibus et virtus et spes in limine primo,

tendite, dum rerum patiens calor et rude membris

robur inest; nec enim solis dare funera Colchis

sit satis et tota pelagus lustrasse iuventa.

spes mihi quae tali potuit longissima casu

esse fuit; quiscumque virum perquirere silvis

egit amor; loca vociferans non ulla reliqui.

nunc quoque, dum vario nutat sententia motu,

cernere devexis redeuntem montibus opto.

sat lacrimis comitique datum, quem sortibus aevi