Hercules Oetaeus

nullique dedit nomina ponto;

sed dum volucres vincere veras

Icarus audet

patriasque puer despicit alas

Phoeboque volat proxumus ipsi,

dedit ignoto nomina ponto:

male pensantur magna ruinis.

felix alius magnusque sonet;

me nulla vocet turba potentem.

stringat tenuis litora puppis

nec magna meas aura phaselos

iubeat medium scindere pontum:

transit tutos Fortuna sinus

medioque rates quaerit in alto,

quarum feriunt sipara nubes.

Sed quid pavido territa vultu,

qualis Baccho saucia maenas,

fert in medium regina gradum?

quae te rursus fortuna rotat?

miseranda, refer: licet ipsa neges,

vultus loquitur quodcumque tegis.

Vagus per artus errat excussos tremor,

erectus horret crinis, impulsis adhuc

stat terror animis et cor attonitum salit

pavidumque trepidis palpitat venis iecur,

ut fractus austro pontus etiamnum tumet,

quamvis quiescat languidis ventis dies,

ita mens adhuc vexatur excusso metu.

semel profecto premere felices deus

cum coepit, urget, hos habent magna exitus.

Quis tam impotens, miseranda, te casus rotat?

Vt missa palla est tabe Nessea inlita

thalamisque maerens intuli gressum meis,

nescio quid animus timuit, an fraudem struit?

libet experiri, solibus dirus ferum

flammisque Nessus sanguinem ostendi arcuit:

hic ipse fraudes esse praemonuit dolus.

et forte, nulla nube respersus iubar,

laxabat ardens fervidum Titan diem.

vix ora solvi patitur etiam nunc timor.

medios in ignes solis eieci pavens

quo tincta fuerat palla vestisque inlita;

abiectus horret villus et perdit comam

† tepefactus astris vix quoque est. monstrum elocor.

nives ut Eurus solvit aut tepidus Notus,

quas vere primo lucidus perdit Mimans,

utque evolutos frangit Ionio salo

opposita fluctus Leucas et lassus tumor

in litore ipso spumat, aut caelestibus

aspersa tepidis tura laxantur focis,

sic languet omne vellus et perdit comas.

dumque ista miror, causa mirandi perit;

quin ipsa tellus spumeos motus agit

et quicquid illa tabe contactum est labat.

tumensque tacita quassat caput

natum paventem cerno et ardenti pede

gressus ferentem, prome quid portes novi.

I, profuge, quaere si quid ulterius patet

terris freto sideribus Oceano inferis,

ultra labores, mater, Alcidae fuge.

Nescio quod animus grande praesagit malum.

Regna triumphi, templa Iunonis pete:

haec tibi patent, delubra praeclusa omnia.

Effare quis me casus insontem premat.

Decus illud orbis atque praesidium unicum,

quem fata terris in locum dederant Iovis,

o mater, abiit: membra et Herculeos toros

urit lues nescio qua; qui domuit feras,

ille ille victor vincitur maeret dolet.

quid quaeris ultra?

Miserias properant suas

audire miseri; fare, quo posita in statu

iam nostra domus est? o lares, miseri lares!

nunc vidua, nunc expulsa, nunc ferar obruta.

Non sola maeres. Herculem, toto iacet

mundo gemendus; fata nec, mater, tua

privata credas: iam genus totum obstrepit.

hunc ecce luctum quem gemis cuncti gemunt,

commune terris omnibus pateris malum.

luctum occupasti: prima, non sola Herculem,

miseranda, maeres.

Quam prope a leto tamen

ede, ede quaeso iaceat Alcides mens.

Mors refugit illum victa quae in regno suo

semel est nec audent fata tam vastum nefas

admittere, ipsas forsitan trepida colus

Clotho manu proiecit et fata Herculis

timet peragere, pro diem, infandum diem!

hocne ille summo magnus Alcides erit?

Ad fata et umbras adque peiorem polum

praecedere illum dicis? an possum prior

mortem occupare? fare, si nondum occidit.

Euboica tellus vertice immenso tumens

pulsatur omni latere: Phrixeum mare

scindit Caphereus, servit hoc Austro latus;

at qua nivosi patitur Aquilonis minas,

Euripus undas flectit instabilis vagas

septemque cursus volvit et totidem refert,

dum lassa Titan mergat Oceano iuga.

hic rupe celsa, multa quam nubes ferit,