Hercules Oetaeus

Habet, peractum est, fata se nostra explicant;

lux ista summa est: quercus hanc sortem mihi

fatidica quondam dederat et Parnassio

Cirrhaea quatiens templa mugitu specus:

'dextra perempti victor, Alcide, viri

olim iacebis; hic tibi emenso freta

terrasque et umbras finis extremus datur.'

nil querimur ultra: decuit hunc finem dari,

ne quis superstes Herculis victor foret.

nunc mors legatur clara memoranda incluta,

me digna prorsus, nobilem hunc faciam diem.

caedatur omnis silva et Oetaeum nemus

considat: ingens Herculem accipiat rogus,

sed ante mortem, tu, genus Poeantium,

hoc triste nobis, iuvenis, officium appara;

Herculea totum flamma succendat diem.

ad te preces nunc, Hylle, supremas fero.

est clara captas inter, in voltu genus

regnumque referens, Euryto virgo edita

Iole: tuis hanc facibus et thalamis para.

victor cruentus abstuli patriam lares

nihilque miserae praeter Alciden dedi:

et ipse rapitur, penset aerumnas suas,

Iovis nepotem foveat et natum Herculis;

tibi illa pariat quicquid ex nobis habet.

tuque ipsa planctus pone funereos, precor,

o clara genetrix: vivit Alcides tibi.

virtute nostra paelicem feci tuam

credi novercam. sive nascente Hercule

nox illa certa est sive mortalis meus

pater est— licet sit falsa progenies mei,

materna culpa cesset et crimen Iovis

merui parentem: contuli caelo decus

materque me concepit in laudes Iovis.

quin ipse, quamquam Iuppiter, credi meus

pater esse gaudet; parce iam lacrimis, parens:

superba matres inter Argolicas eris.

quid tale Iuno genuit aetherium gerens

sceptrum et Tonanti nupta? mortali tamen

caelum tenens invidit. Alciden suum

dici esse voluit, perage nunc. Titan, vices

solus relictus: ille qui vester comes

ubique fueram. Tartara et manes peto.

hanc tamen ad imos perferam laudem inclutam.

quod nulla pestis fudit Alciden palam '

omnemque pestem vicit Alcides palam.

O decus mundi, radiate Titan,

cuius ad primos Hecate vapores

lassa nocturnae levat ora bigae.

.dic sub Aurora positis Sabaeis,

dic sub occasu positis Hiberis,

quique sub plaustro patiuntur ursae

quique ferventi quatiuntur axe,

dic sub aeternos properare manes

Herculem et regnum canis inquieti,

unde non umquam remeabit ille.

sume quos nubes radios sequantur,

pallidus maestas speculare terras

et caput turpes nebulae pererrent.

quando, pro Titan, ubi, quo sub axe

Herculem in terris alium sequeris?

quas manus orbis miser invocabit,

si qua sub Lenia numerosa pestis

sparget in centum rabiem dracones,

Arcadum si quis populis vetustis

fecerit silvas aper inquietas,

Thraciae si quis Rhodopes alumnus

durior terris Helices nivosae

sparget humano stabulum cruore?

quis dabit pacem populo timent!,

si quid irati superi per orbem

iusserint nasci? iacet omnibus par,

quem parem tellus genuit Tonanti.

planctus immensas resonet per urbes

et comas nullo cohibente nodo

feminae exertos feriant lacertos,

solaque obductis foribus deorum

templa securae pateant novercae.

Vadis ad Lethen Stygiumque litus,

unde te nullae referent carinae:

vadis ad manes miserandus, unde

Morte devicta tuleras triumphum,

umbra nudatis veniens lacertis

languido vultu tenuique collo;

teque non solum feret illa puppis

non tamen vilis eris inter umbras:

Aeacos inter geminosque Cretas

facta discernens, feriens tyrannos.

parcite, o dites, inhibete dextras:

laudis est puram tenuisse ferrum,

cumque regnabas, minus in procellis

in tuas urbes licuisse fatis.

Sed locum virtus habet inter astra. ,

sedis arctoae spatium tenebis

an graves Titan ubi promit aestus?

an sub occasu tepido nitebis,

unde commisso resonare ponto

audies Calpen? loca quae sereni

deprimes caeli? quis erit recepto

tutus Alcide locus inter astra?