Hercules

Libyaeve dominos, nulla pugnandi mora est.

en nudus asto; vel meis armis licet

petas inermem, cur meos Theseus fugit

paterque vultus? ora cur condunt sua?

differte fletus; quis meos dederit neci

omnis simul, profare. quid, genitor, siles?

at tu ede, Theseu, sed tua, Theseu, fide.

uterque tacitus ora pudibunda obtegit

furtimque lacrimas fundit, in tantis malis

quid est pudendum? numquid Argivae impotens

dominator urbis, numquid infestum Lyci

pereuntis agmen clade nos tanta obruit?

per te meorum facinorum laudem precor,

genitor, tuique nominis semper mihi

numen secundum, fare, quis fudit domum?

cui praeda iacui?

Tacita sic abeant mala.

Vt inultus ego sim?

Saepe vindicta obfuit.

Quisquamne segnis tanta toleravit mala?

Maiora quisquis timuit.

His etiam, pater,

quicquam timeri maius aut gravius potest?

Cladis tuae pars ista quam nosti quota est?

Miserere, genitor, supplices tendo manus.

quid hoc? manus refugit, hic errat scelus.

unde hic cruor? quid illa puerili madens

harundo leto? tincta Lernaea nece

iam tela video nostra, non quaero manum.

quis potuit arcum flectere aut quae dextera

sinuare nervum rite cedentem mihi?

ad vos revertor; genitor, hoc nostrum est scelus?

tacuere? nostrum est.

Luctus est istic tuus,

crimen novercae: casus hic culpa caret.

Nunc parte ab omni, genitor, iratus tona,

oblite nostri vindica sera manu

saltem nepotes. stelliger mundus sonet

flammasque et hic et ille iaculetur polus:

rupes ligatum Caspiae corpus trahant

atque ales avida— cur Promethei vacant

scopuli? vacat cur vertice immenso feras

volucresque pascens Caucasi abruptum latus

nudumque silvis? illa quae pontum Scythen

Symplegas artat hinc et hinc vinctas manus

distendat alto, cumque revocata vice

in se coibunt saxaque in caelum expriment

actis utrimque rupibus medium mare,

ego inquieta montium iaceam mora.

quin structum acervans nemore congesto aggerem

cruore corpus impio sparsum cremo?

sic, sic agendum est: inferis reddam Herculem.

Nondum tumultu pectus attonito carens

mutavit iras quodque habet proprium furor,

in se ipse saevit,

Dira Furiarum loca

et inferorum carcer et sonti plaga

decreta turbae— si quod exilium latet

ulterius Erebo, Cerbero ignotum et mihi:

hoc me abde, tellus; Tartari ad finem ultimum

mansurus ibo. pectus o nimium ferum!—

quis vos per omnem, liberi, sparsos domum

deflere digne poterit? hic durus malis

lacrimare vultus nescit, huc arcum date,

date huc sagittas, stipitem huc vastum date.

tibi tela frangam nostra, tibi nostros, puer,

rumpemus arcus; at tuis stipes gravis

ardebit umbris; ipsa Lernaeis frequens

pharetra telis in tuos ibit rogos:

dent arma poenas, vos quoque infaustas meis

cremabo telis, o novercales manus.

Quis nomen usquam sceleris errori addidit?

Saepe error ingens sederis obtinuit locum.

Nunc Hercule opus est: perfer hanc molem mali.

Non sic furore cessit extinctus pudor,

populos ut omnes impio aspectu fugem.

arma, arma, Theseu, flagito propere mihi

subtracta reddi, sana si mens est mihi,

referte manibus tela; si remanet furor,

pater, recede: mortis inveniam viam.

Per sancta generis sacra, per ius nominis

utrumque nostri, sive me altorem vocas

seu tu parentem, perque venerandos piis

canos, senectae parce desertae, precor,

annisque fessis; unicum lapsae domus

firmamen, unum lumen afflicto malis

temet reserva. nullus ex te contigit

fructus laborum; semper aut dubium mare

aut monstra timui; quisquis in toto furit

rex saevus orbe, manibus aut aris nocens,

a me timetur: semper absentis pater

fructum tui factumque et aspectum peto.

Cur animam in ista luce detineam amplius

morerque nihil est: cuncta iam amisi bona,

mentem arma famam coniugem gnatos manus,

etiam furorem, nemo polluto queat

animo mederi: morte sanandum est scelus.

Perimes parentem,

Facere ne possim, occidam.

Genitore coram?