Epistulae

Hoc saltem miserae crudelis epistula dicat,

Ut mihi Leucadiae fata petantur aquae!

Hanc tibi Priamides mitto, Ledaea, salutem,

Quae tribui sola te mihi dante potest.

Eloquar, an flammae non est opus indice notae,

Et plus quam vellem iam meus extat amor?

Ille quidem lateat malim, dum tempora dentur

Laetitiae mixtos non habitura metus,

Sed male dissimulo; quis enim celaverit ignem,

Lumine qui semper proditur ipse suo?

Si tamen expectas, vocem quoque rebus ut addam —

Uror! habes animi nuntia verba mei.

Parce, precor, fasso, nec vultu cetera duro

Perlege, sed formae conveniente tuae.

Iamdudum gratum est, quod epistula nostra recepta

Spem facit, hoc recipi me quoque posse modo.

Quae rata sit, nec te frustra promiserit, opto,

Hoc mihi quae suasit, mater Amoris, iter;

Namque ego divino monitu — ne nescia pecces —

Advehor, et coepto non leve numen adest.

Praemia magna quidem, sed non indebita, posco;

Pollicita est thalamo te Cytherea meo.

Hac duce Sigeo dubias a litore feci

Longa Phereclea per freta puppe vias.

Illa dedit faciles auras ventosque secundos —

In mare nimirum ius habet orta mari.

Perstet et ut pelagi, sic pectoris adiuvet aestum;

Deferat in portus et mea vota suos.

Attulimus flammas, non hic invenimus, illas.

Hae mihi tam longae causa fuere viae,

Nam neque tristis hiemps neque nos huc appulit error;

Taenaris est classi terra petita meae.

Nec me crede fretum merces portante carina

Findere — quas habeo, di tueantur opes!

Nec venio Graias veluti spectator ad urbes —

Oppida sunt regni divitiora mei.

Te peto, quam pepigit lecto Venus aurea nostro;

Te prius optavi, quam mihi nota fores.

Ante tuos animo vidi quam lumine vultus;

Prima tulit vulnus nuntia fama tui.

Nec tamen est mirum, si sic cum polleat arcus,

Missilibus telis eminus ictus amo.

Sic placuit fatis; quae ne convellere temptes,

Accipe cum vera dicta relata fide.

Matris adhuc utero partu remorante tenebar;

Iam gravidus iusto pondere venter erat.

Illa sibi ingentem visa est sub imagine somni

Flammiferam pleno reddere ventre facem.

Territa consurgit metuendaque noctis opacae

Visa seni Priamo; vatibus ille refert.

Arsurum Paridis vates canit Ilion igni —

Pectoris, ut nunc est, fax fuit illa mei!

Forma vigorque animi, quamvis de plebe videbar,

Indicium tectae nobilitatis erat.

Est locus in mediis nemorosae vallibus Idae

Devius et piceis ilicibusque frequens,

Qui nec ovis placidae nec amantis saxa capellae

Nec patulo tardae carpitur ore bovis.

Hinc ego Dardaniae muros excelsaque tecta

Et freta prospiciens arbore nixus eram —

Ecce! pedum pulsu visa est mihi terra moveri —

Vera loquar veri vix habitura fidem —

Constitit ante oculos actus velocibus alis

Atlantis magni Pleionesque nepos —

Fas vidisse fuit, fas sit mihi visa referre! —

Inque dei digitis aurea virga fuit;

Tresque simul divae, Venus et cum Pallade Iuno,

Graminibus teneros inposuere pedes.

Obstipui, gelidusque comas erexerat horror,

Cum mihi 'pone metum!' nuntius ales ait,

'Arbiter es formae; certamina siste dearum;

Vincere quae forma digna sit una duas!'

Neve recusarem, verbis Iovis imperat et se

Protinus aetheria tollit in astra via.

Mens mea convaluit, subitoque audacia venit,

Nec timui vultu quamque notare meo.

Vincere erant omnes dignae iudexque querebar

Non omnes causam posse tenere suam.

Sed tamen ex illis iam tunc magis una placebat,

Hanc esse ut scires, unde movetur amor.

Tantaque vincendi cura est; ingentibus ardent

Iudicium donis sollicitare meum.

Regna Iovis coniunx, virtutem filia iactat;

Ipse potens dubito fortis an esse velim.

Dulce Venus risit; 'nec te, Pari, munera tangant

Utraque suspensi plena timoris!' ait;

'Nos dabimus, quod ames, et pulchrae filia Ledae

Ibit in amplexus pulchrior illa tuos!'

Dixit, et ex aequo donis formaque probatis

Victorem caelo rettulit illa pedem.

Interea — credo versis ad prospera fatis —

Regius adgnoscor per rata signa puer.

Laeta domus nato post tempora longa recepto est,

Addit et ad festos hunc quoque Troia diem.

Utque ego te cupio, sic me cupiere puellae;

Multarum votum sola tenere potes!

Nec tantum regum natae petiere ducumque,

Sed nymphis etiam curaque amorque fui.

Quam super Oenones faciem mirarer? in orbe

Nec Priamo est a te dignior ulla nurus.